1 List do Koryntian 14:18 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak wdzięczność, która wyrywa się prawie sama. Apostoł Paweł dziękuje Bogu za dar, który sam posiada, i w tym jest coś bardzo ludzkiego, bo wdzięczność za własne uzdolnienia łatwo splata się z dumą albo z pragnieniem uznania. W tym samym rozdziale Paweł opisuje mówienie językami jako modlitwę, w której umysł pozostaje bez korzyści, więc jego słowa warto czytać uważnie i powoli. Ta wdzięczność nie stoi jednak sama. Zaraz po niej apostoł pisze, że w Kościele woli powiedzieć pięć słów według swojego rozeznania, by pouczyć innych, niż dziesięć tysięcy wyrazów wypowiedzianych w darze języków. Dziękczynienie zostaje więc skierowane ku wspólnocie. Sens daru mierzy się tym, czy buduje drugiego człowieka, i to właśnie zmienia ton tej wdzięczności. W tym fragmencie widać też pewne napięcie między radością z własnych przeżyć duchowych a troską o to, by inni mogli z nich skorzystać. Paweł samego daru nie podważa. Pyta natomiast, komu on służy w zgromadzeniu, a to pytanie pozostaje aktualne także wtedy, gdy wiara jest cicha i prywatna. Wdzięczność za dar dojrzewa wtedy, gdy wraca do innych jako zrozumiałe słowo.

Paweł mówi: „Dziękuję Bogu, że mówię językami lepiej od was wszystkich”. Wyrwane z kontekstu zdanie mogłoby brzmieć jak przechwałka albo dowód, że dar języków daje mu wyższy status. Jednak dalsze słowa pokazują, że Paweł ocenia dary nie według prestiżu, lecz według tego, czy służą wspólnocie. W 1 Liście do Koryntian 14:17 przyznaje, że ktoś mówiący językami może pięknie składać dzięki, a mimo to nie budować drugiej osoby. Zaraz potem stwierdza, że w zgromadzeniu woli wypowiedzieć kilka zrozumiałych słów, które pouczą innych, niż bardzo wiele niezrozumiałych. Podziękowanie z wersetu 18 nie unieważnia więc tej zasady: opisuje dar, który Paweł otrzymał, ale nie ustanawia go miarą duchowej dojrzałości. Wcześniej Paweł wskazuje na miłość i troskę o dary, zwłaszcza proroctwo, bo służy ono zbudowaniu, pokrzepieniu i pocieszeniu ludzi. Sens jego wypowiedzi rozjaśnia różnica między osobistym darem a pożytkiem wspólnoty. Dar może być prawdziwy i cenny, a jednak w zgromadzeniu ustąpić miejsca słowom, które inni rozumieją.

Paweł dziękuje Bogu za dar mówienia językami i nie ukrywa, że go posiada. Słowa te pojawiają się w rozdziale, w którym zachęca się do miłości i szczególnie do daru proroctwa. Samo podziękowanie nie zamyka jednak sprawy. Już w 1 Liście do Koryntian 14:19 apostoł pisze, że w zgromadzeniu woli powiedzieć pięć słów zrozumiałych niż dziesięć tysięcy wyrazów w nieznanym języku. Cel daru jest więc wyraźny: ma służyć innym. Paweł nie wstydzi się swojego daru, ale nie czyni z niego powodu do porównań. W 1 Liście do Koryntian 14:2 mówi, że kto mówi językiem, mówi do Boga, a nikt go nie słyszy. Wspólnota potrzebuje jednak słów, które da się zrozumieć i na które można odpowiedzieć Amen, jak wskazuje 1 List do Koryntian 14:16. Ten fragment łączy wdzięczność z troską o drugiego człowieka. Dar nie kończy się na osobie, która go otrzymała. Ma dotrzeć do tych, którzy słuchają obok.

„Dziękuję Bogu, że mówię językami lepiej od was wszystkich” — pisze Paweł, lecz jego wdzięczność nie staje się pochwałą przewagi. W najbliższym kontekście dar języków jest prawdziwym darem, ale bez zrozumienia nie buduje zgromadzonej wspólnoty. Paweł może dziękować za to, co otrzymał, a zarazem oceniać dar według tego, czy służy innym. To ważne rozróżnienie: wdzięczność nie oznacza, że każdy dar ma być używany w każdej sytuacji. Nawet piękne dziękczynienie, którego nikt poza mówiącym nie rozumie, nie przynosi zgromadzeniu takiego pożytku jak słowa zrozumiałe dla innych. Dlatego dalej Paweł przedkłada kilka słów pouczających wspólnotę nad wielką liczbę wypowiedzi w językach. Obrazem tej myśli może być stół, przy którym jest miejsce dla wielu. Dar nie traci swojej wartości, gdy zostaje użyty z uwzględnieniem potrzeb innych; właśnie wtedy staje się służbą, a nie miarą duchowej wyższości. W 1 Liście do Koryntian 14:18 wdzięczność Pawła pozostaje więc częścią szerszej troski: w Kościele duchowe doświadczenie ma prowadzić ku wspólnemu zbudowaniu.