1 List do Koryntian 14:12 – znaczenie i zastosowanie

W Pierwszym Liście do Koryntian 14:12 apostoł zauważa coś bardzo ludzkiego: pragnienie. Wierni w Koryncie byli spragnieni darów duchowych, a tekst nie czyni z tej tęsknoty zarzutu, bo pragnienie czegoś od Boga jest dobre. Słowa „Tak też i wy, skoro jesteście spragnieni darów duchowych, starajcie się posiąść w obfitości te z nich, które przyczyniają się do zbudowania Kościoła” pokazują jednak, że ważny jest kierunek tej tęsknoty. Ma ona prowadzić ku temu, co służy wspólnocie. Najbardziej uderza tu bliskość pragnienia i wspólnoty. Dar, który tylko koi jedną osobę, może pozostać jej prywatnym doświadczeniem, a dar, który buduje innych, staje się czymś wspólnym. Apostoł w poprzednich wersetach przypomina, że mowa niezrozumiała dla słuchaczy nikogo nie pokrzepia, bo nikt nie wie, co zostało powiedziane. Można to sobie wyobrazić na przykładzie zmęczonej matki, która w trudnym tygodniu prosi o modlitwę słowami zrozumiałymi dla całej rodziny. Ta myśl ma w sobie łagodność. Dary w tym ujęciu nie służą przede wszystkim mierzeniu czyjejś duchowości, lecz temu, by przez ludzi docierało do innych Boże pocieszenie. Wspólnota rośnie wtedy, gdy każde pragnienie zostaje skierowane ku drugiemu człowiekowi.

W 1 Liście do Koryntian 14:12 Paweł uznaje pragnienie darów duchowych, ale nadaje mu wyraźny kierunek: mają służyć zbudowaniu Kościoła. Wspólnota nie jest tu tłem dla indywidualnych przeżyć, lecz miejscem, w którym dar ma przynosić pożytek innym. Słowo „zbudowanie” wskazuje na umacnianie wspólnoty, a nie na imponowanie niezwykłością daru. W dalszym kontekście Paweł wyjaśnia, że proroctwo służy pokrzepieniu i pocieszeniu ludzi, podczas gdy niezrozumiała mowa może nie przynieść słuchaczom korzyści. Nie wynika z tego, że każdy dar języków jest bezwartościowy. Wynika natomiast, że jego znaczenie w zgromadzeniu zależy także od tego, czy inni mogą zrozumieć jego treść. To ważne rozróżnienie: gorliwość w szukaniu darów nie jest tym samym co dojrzałe używanie ich. Dar może być autentyczny, a jednak sposób jego wykorzystania wymaga rozeznania ze względu na wspólnotę. Paweł nie zachęca więc do rywalizacji o najbardziej widoczne doświadczenia, lecz do obfitości w tym, co buduje innych. Wartość daru ujawnia się nie tylko w jego niezwykłości, ale także w pożytku, jaki przynosi Kościołowi.

Paweł nie gasi pragnienia darów duchowych. Uznaje je za dobre i zachęca do troski o nie. Zmienia tylko miarę, którą się posługuje. Kryterium jest jedno: czy dar przyczynia się do zbudowania Kościoła. W Pierwszym Liście do Koryntian 14:3 apostoł wyjaśnia, że prorokowanie służy zbudowaniu, pokrzepieniu i pocieszeniu ludzi. W Pierwszym Liście do Koryntian 14:9 pyta, kto pojmie mowę, której nikt nie rozumie. Obraz trąby brzmiącej niepewnie oraz dźwięków świata, z których każdy ma znaczenie, pokazuje, że nawet szlachetny głos traci sens, gdy słuchacz nie wie, co oznacza. Paweł nie odrzuca mowy językami. Pokazuje, że jej wartość mierzy się tym, czy inni mogą z niej skorzystać. Werset 16 dodaje obraz człowieka niewtajemniczonego, który nie może powiedzieć „Amen” na błogosławieństwo, bo nie rozumie jego słów. Pragnienie duchowego wzrostu wiąże się więc z troską o drugiego człowieka. Wspólnota rośnie wtedy, gdy każdy dar służy temu, by inni usłyszeli, zrozumieli i mogli odpowiedzieć wiarą. Ten werset nie zostawia miejsca na dar, który przynosi korzyść tylko temu, kto go posiada.

W 1 Liście do Koryntian 14:12 pragnienie darów duchowych nie zostaje potępione. Paweł zakłada, że wspólnota ich pragnie, lecz kieruje to pragnienie ku temu, co służy innym. „Budowanie Kościoła” oznacza tu coś więcej niż osobisty zachwyt czy niezwykłe doświadczenie. Dar staje się dobrem wspólnym, gdy pomaga ludziom wzrastać, pokrzepia ich i przynosi pocieszenie, jak rozdział opisuje prorokowanie. Ważna jest także zrozumiałość. W sąsiednich wersetach Paweł porównuje niepewny dźwięk trąby do mowy, której nikt nie potrafi pojąć. Nawet szczere poruszenie duchowe może nie służyć zgromadzeniu, jeśli pozostaje niedostępne dla innych. Nie chodzi o pomniejszenie tajemnicy modlitwy, lecz o troskę, by wspólnota mogła przyjąć jej owoc. Obfitość darów nie jest więc miarą duchowej wyższości. Przypomina raczej stół, przy którym miejsce i pokarm mają służyć wielu, nie tylko temu, kto je przynosi. W tym spojrzeniu dojrzałość daru ujawnia się nie przez rozgłos, ale przez dobro, które może z niego otrzymać Kościół.