1 List do Koryntian 13:9 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 13:9 Paweł pisze: „Bo tylko po części poznajemy, po części prorokujemy.” Przyznaje, że nasze poznanie nie jest pełne. Nie udaje, że wszystko rozumie, i nie ukrywa, że także proroctwo ma swoje granice. Dla kogoś, kto modli się i czyta Pismo, może to być znajome doświadczenie, gdy w środku zostaje wiele pytań bez odpowiedzi. Najbardziej uderza to, że ta niepełność zostaje tu opisana jako część obecnego czasu. Zdanie stoi w środku wywodu o miłości, która nigdy nie ustaje. Wcześniej, w 1 Liście do Koryntian 13:8, Paweł wymienia proroctwa, dar języków i wiedzę, które się skończą. W 13:10 zapowiada, że przyjdzie to, co doskonałe, i wtedy zniknie to, co częściowe, a w 13:12 mówi o widzeniu jakby w lustrze, niejasno. Ten wers nie wymaga udawania pełnego zrozumienia, bo wskazuje na coś, co trwa mimo niepełnej wiedzy. Miłość, o której pisze Paweł, nie zależy od tego, ile ktoś rozumie. Zostaje wtedy, gdy wiedza się kończy, i może nieść człowieka także wtedy, gdy wiele pozostaje niejasne.

„Bo tylko po części poznajemy, po części prorokujemy” — w Pierwszym Liście do Koryntian 13:9 Paweł nazywa granicę ludzkiego poznania. Nie mówi, że poznanie jest bezwartościowe ani że każda opinia jest równie trafna. Mówi, że nawet wiedza i proroctwo, przedstawione wcześniej jako dary, nie obejmują całości. Kontekst nadaje tej granicy konkretny sens. Rozdział zaczyna się od miłości, bez której nawet niezwykłe dary i wielka wiedza nie przynoszą pożytku. Potem Paweł przypomina, że miłość trwa, podczas gdy proroctwa ustaną, a wiedzy zabraknie. Częściowość nie jest więc zaproszeniem do lekceważenia prawdy; jest powodem, by nie mylić własnego rozeznania z pełnią prawdy ani nie czynić z daru miary człowieka. Obraz „po części” obejmuje zarówno poznawanie, jak i prorokowanie. Nawet szczere rozumienie Pisma czy trafne rozpoznanie duchowej sytuacji pozostaje ograniczone. Wspólnota potrzebuje zatem prawdy, ale także pokory wobec tego, czego jeszcze nie widzi. W dalszych wersetach Paweł przeciwstawia obecne, niejasne widzenie poznaniu pełniejszemu. Sens wersetu nie polega na rezygnacji z poznawania, lecz na uznaniu, że teraz żadne ludzkie poznanie nie jest ostateczne.

Apostoł Paweł nie ukrywa, że obecne poznanie jest niepełne. Pisze: „Bo tylko po części poznajemy, po części prorokujemy”. Słowa „po części” opisują naszą sytuację uczciwie, ale nie są wyrokiem ani na wiarę, ani na rozum. Ten werset mówi, czym jesteśmy dziś, a nie czym będziemy zawsze. W codziennym życiu częściowa wiedza jest zwyczajnym chlebem. Ktoś zastanawia się nad zmianą pracy. Ma przed sobą kilka ofert, ale nie zna przyszłości firmy ani wszystkich skutków wyboru. Może podjąć decyzję, która w danej chwili wygląda rozsądnie, a mimo to okaże się niepełna. Taka świadomość uczy pokory, bo przenosi pewność siebie w stronę zaufania. Kontekst pomaga zobaczyć to głębiej. W 1 Liście do Koryntian 13:10 czytamy, że gdy przyjdzie to, co doskonałe, zniknie to, co częściowe. Częściowość nie jest więc ostatnim słowem o człowieku. Miłość, o której mówi cały rozdział, nie czeka na pełne poznanie, aby działać dobrze. Działa już teraz, w ograniczeniu, i właśnie tam ma swoją wagę.

„Bo tylko po części poznajemy, po części prorokujemy” — to zdanie wyznacza granicę ludzkiego widzenia. Nawet prawdziwe poznanie i słowo wypowiadane w imię Boga nie obejmują całej rzeczywistości. Paweł nie odrzuca tych darów; przypomina, że są częściowe i nie mogą stać się miarą ostateczną. W tym rozdziale granicę tę otacza miłość. Można mieć wiedzę, proroctwo czy wielką wiarę, a bez miłości pozostać „niczym”. Miłość zaś nie ustaje, podczas gdy proroctwa i wiedza przeminą. Dlatego świadomość własnej niepełności nie prowadzi do obojętności wobec prawdy. Uczy raczej pokory: nikt nie powinien mówić tak, jakby już widział całość, ani używać duchowego daru dla własnej chwały. Dalsze słowa Pawła mówią o widzeniu teraz jakby w zwierciadle, niejasno, a potem — twarzą w twarz. To obraz nadziei, nie zaproszenie do odgadnięcia szczegółów przyszłości. Obecne poznanie jest rzeczywiste, lecz niepełne; pełnia należy do Boga. Miłość pozwala trwać przy prawdzie bez pychy i przy tajemnicy bez lęku, gdy jeszcze nie wszystko staje się jasne. Nie jest dodatkiem do poznania, lecz jego wiernym kształtem w czasie oczekiwania.