1 List do Koryntian 13:1 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł wyjaśnia tu, co miał na myśli, mówiąc pod koniec poprzedniego rozdziału o „drodze jeszcze doskonalszej”: chodzi o miłość, określaną greckim słowem agape. Nie jest to jedynie rozdawanie pieniędzy ubogim, choć dziś właśnie tak często rozumie się słowo „dobroczynność”. Chodzi o miłość w najpełniejszym sensie: prawdziwą miłość do Boga i do innych ludzi, a także życzliwe, hojne serce wobec współchrześcijan, wyrastające ze szczerego oddania Bogu.

Ta żywa zasada wszelkiego posłuszeństwa jest ważniejsza niż każdy dar duchowy. Bez niej nawet największe dary nic nie znaczą i nie mają wartości w oczach Boga. Paweł najpierw wspomina dar języków: „Choćbym mówił językami ludzkimi i anielskimi, a miłości bym nie miał, byłbym dźwięczącą miedzią lub brzmiącym cymbałem” (Pierwszy List do Koryntian 13:1). Nawet gdyby ktoś biegle posługiwał się wszystkimi językami świata albo mówił jak anioł, bez miłości byłby to tylko pusty dźwięk. Płynne, piękne czy uczone mówienie o sprawach Bożych nie zbawi nas ani nie pomoże innym, jeśli zabraknie świętej miłości. Bóg ceni kochające serce, a nie sam dar wymownego języka. Paweł wymienia ten dar jako pierwszy, bo Koryntianie szczególnie go cenili i lekceważyli tych, którzy go nie mieli.

Następnie wspomina o proroctwie, rozumieniu tajemnic i wszelkiej wiedzy. Bez miłości to wszystko jest niczym (Pierwszy List do Koryntian 13:2). Ktoś może głęboko rozumieć proroctwa i symbole Starego Testamentu albo doskonale znać nauki chrześcijańskie, nawet dzięki natchnieniu Ducha Świętego, a mimo to nic nie znaczyć, jeśli brak mu miłości. Bystrość umysłu niewiele znaczy bez życzliwego i hojnego serca. Bóg nie ceni samej wiedzy, lecz szczere oddanie i miłość.

Paweł mówi też o wierze czyniącej cuda, takiej, która może przenosić góry: „Gdybym miał całą wiarę, tak iżbym góry przenosił”, a nawet kazał im rzucić się w morze, „a miłości bym nie miał, byłbym niczym” (Pierwszy List do Koryntian 13:2; Ewangelia Marka 11:23). Nawet najbardziej zdumiewająca wiara, dzięki której niemal nic nie wydaje się niemożliwe, jest niczym bez miłości. Przenoszenie gór może wydawać się ludziom czymś wielkim, ale w oczach Boga odrobina miłości jest warta znacznie więcej niż taka wiara w całym świecie. Niektórzy mogą dokonywać potężnych dzieł w imię Chrystusa, a mimo to zostaną przez Niego odrzuceni i usłyszą: „Odejdźcie ode Mnie, wy, którzy dopuszczacie się bezprawia” (Ewangelia Mateusza 7:22–23). Zbawcza wiara zawsze idzie w parze z miłością, ale wiara czyniąca cuda może istnieć bez niej.

Paweł wspomina również o zewnętrznych aktach dobroczynności, takich jak rozdanie całego majątku ubogim (Pierwszy List do Koryntian 13:3). Nawet gdyby ktoś oddał w ten sposób wszystko, co posiada, bez miłości nie przyniosłoby mu to żadnej korzyści. Dłoń może być otwarta i hojna, podczas gdy serce pozostaje samolubne i pozbawione miłości. Ktoś może dawać jałmużnę z niewłaściwych pobudek, na przykład z dumy albo pragnienia pochwał. Dobre uczynki wobec innych nie przynoszą nam pożytku, jeśli nie wypływają z oddania Bogu i miłości do ludzi. Jeśli w religijności zabraknie miłości, nawet najkosztowniejsza służba nic nam nie da. Rozdanie wszystkiego, co posiadamy, przy jednoczesnym zamknięciu serca przed Bogiem nie przyniesie nam korzyści.

Paweł idzie dalej i mówi o cierpieniu, nawet najstraszniejszym: „Gdybym wydał swoje ciało na spalenie”, a nie miał miłości, „nic bym nie zyskał” (Pierwszy List do Koryntian 13:3). Nawet gdyby ktoś oddał życie za Ewangelię i został spalony za obronę jej prawdy, nic by mu to nie pomogło, jeśli nie kierowało nim prawdziwe oddanie Bogu, szczera miłość do Kościoła i ludzi oraz życzliwość wobec wszystkich. Zewnętrzne czyny mogą wyglądać szlachetnie, choć kryją się za nimi bardzo niewłaściwe pobudki. Niektórzy rzucali się w ogień wyłącznie po to, by zdobyć sławę wśród ludzi. Możliwe jest też, że ktoś jest gotów umrzeć za religię, w którą tak naprawdę nigdy nie wierzył i której nie przyjął całym sercem.

Dlatego obrona religii za cenę życia nie przyniesie nam korzyści, jeśli nie odczuwamy jej mocy. Prawdziwa miłość jest samym sercem i duchem religii. Jeśli w naszych sercach nie ma świętego ognia, spalenie na popiół za prawdę nic nam nie da. Najdotkliwsze cierpienia i najkosztowniejsze ofiary nie zjednają nam przychylności Boga, jeśli nie kochamy braci i sióstr. Jakże dziwne jest więc próbowanie przypodobania się Bogu przez palenie innych ludzi, mordowanie, dokonywanie rzezi, zadawanie tortur czy okrutne traktowanie współchrześcijan. Niech moja dusza nie ma nic wspólnego z takimi praktykami. Jeśli nie mogę zyskać uznania Boga, oddając własne ciało na spalenie bez miłości, nie wolno mi sądzić, że osiągnę to przez palenie lub krzywdzenie innych, w oczywisty sposób sprzeciwiając się miłości.