1 List do Koryntian 13:8 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł nadal wysławia miłość i pokazuje, o ile przewyższa ona dary, z których Koryntianie byli tak dumni. Niemal zupełnie zaniedbali miłość, a jednocześnie chełpili się tymi darami. Paweł wskazuje na wartość miłości z dwóch powodów: trwa znacznie dłużej niż dary i należy do doskonalszego, wiecznego porządku.

„Miłość nigdy nie ustaje”. Jest trwałą łaską, która ma trwać na wieki. Szczególne dary cenione przez Koryntian były natomiast tylko tymczasowe. Miały przez pewien czas służyć budowaniu Kościoła na ziemi, a nie przez cały okres jego istnienia w tym świecie. W niebie nie będą już potrzebne, ale miłość pozostanie, bo niebo jest jej domem i miejscem, w którym wyraża się najpełniej.

Proroctwa przeminą — chodzi albo o zapowiadanie przyszłych wydarzeń, co jest zwykłym znaczeniem tego słowa, albo o objaśnianie Pisma pod natchnieniem Ducha. Języki ustaną, czyli przeminie cudowna zdolność mówienia językami, których człowiek się nie nauczył. W niebie będzie tylko jeden język i nie będzie tam zamętu w mowie, bo będzie to miejsce doskonałego pokoju. Zaniknie również wiedza. Paweł nie ma na myśli tego, że święci w niebie będą pozbawieni wiedzy, bo byłoby to bardzo marnym szczęściem. Mówi o wiedzy cudownej, udzielanej w szczególny sposób, na przykład o objawianiu przez Ducha tajemnic (Pierwszy List do Koryntian 14:6). Taka wiedza miała przeminąć.

Niektórzy sądzą, że chodzi tu o zwykłą wiedzę zdobywaną przez nauczanie i studium. W takim rozumieniu przeminie sposób, w jaki zdobywamy wiedzę, ale sama wiedza nie zostanie utracona. Paweł wyraźnie jednak przeciwstawia miłość darom nadprzyrodzonym, a miłość jest większa, bo trwa dłużej. Pozostanie, gdy dary przeminą, i wejdzie do nieba, gdzie dary te nie będą już potrzebne. W pewnym sensie można powiedzieć, że nawet nasza zwykła wiedza przeminie w niebie, bo zostanie tak bardzo udoskonalona. Światło świecy znika w blasku słońca w pełni.

Paweł pokazuje też, że te dary są właściwe jedynie stanowi niepełności. „Poznajemy po części i po części prorokujemy” (Pierwszy List do Koryntian 13:9). Nasza najlepsza wiedza i największe zdolności są ograniczone, tak jak ograniczony jest nasz obecny stan. Nawet wiedza udzielana przez natchnienie była tylko częściowa. Jak niewiele apostołowie i inni natchnieni ludzie wiedzieli o Bogu i niewidzialnym świecie! Inni wiedzą jeszcze mniej. Dary te były odpowiednie dla Kościoła w jego obecnym, niedoskonałym stanie. Były cenne, ale nie mogły równać się z miłością, bo znikną wraz z końcem niedoskonałości Kościoła. Miłość będzie trwać na wieki.

Paweł wskazuje następnie na doskonalszy stan, który nadejdzie. „Gdy nadejdzie to, co doskonałe, przeminie to, co częściowe” (Pierwszy List do Koryntian 13:10). Gdy cel zostanie osiągnięty, narzędzia, które do niego prowadziły, nie będą już potrzebne. W przyszłym życiu nie będzie potrzeby języków, proroctwa ani wiedzy udzielanej przez natchnienie, bo Kościół będzie wtedy doskonały w poznaniu i świętości. Bóg będzie poznany jasno, bezpośrednio, na tyle, na ile będą w stanie Go pojąć umysły przemienione w chwale. Będzie to zupełnie inne niż krótkie i ograniczone przebłyski, które mamy teraz.

Paweł opisuje różnicę między tymi dwoma stanami na dwa sposoby. Po pierwsze, życie obecne przypomina dzieciństwo, a przyszłe — dorosłość. „Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, rozumiałem jak dziecko i myślałem jak dziecko. Kiedy stałem się dorosły, porzuciłem to, co dziecięce”. Niektórzy sądzą, że słowa „mówiłem jak dziecko” odnoszą się do mówienia językami. Paweł mówi też w istocie, że w niezwykły sposób przekazywano mu tajemnice Królestwa Niebieskiego, co pokazywało, że wciąż znajdował się w stanie dziecięcym. Dzieci mają węższe i bardziej nieuporządkowane wyobrażenia niż dorośli. Gdy dojrzewa rozum, człowiek naturalnie porzuca swoje wczesne poglądy i uznaje je za mało istotne. Tak będzie z nami w niebie. Spojrzymy wstecz na dumę z ziemskich darów i zobaczymy, że była dziecięcą nierozwagą w porównaniu z dojrzałym życiem w Chrystusie.

Po drugie, to, co poznajemy teraz, jest mroczne i niewyraźne w porównaniu z tym, co nadejdzie. „Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno, a wtedy zobaczymy twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, a wtedy poznam tak, jak sam zostałem poznany”. Obecnie widzimy jedynie z oddali, jak przez lunetę i przez chmury. Wtedy to, co mamy poznać, będzie bliskie, jasne i dostępne naszemu spojrzeniu, a nasza wiedza nie będzie już naznaczona mrokiem ani pomyłką. Zobaczymy Boga twarzą w twarz i poznamy Go tak, jak On nas poznaje — nie w takim samym, pełnym stopniu, lecz prawdziwie i na miarę naszego stworzonego umysłu. Bóg zna nas bezpośrednio, a my skierujemy na Niego wzrok i zobaczymy Go takim, jaki jest (Pierwszy List Jana 3:2). Lepiej zrozumiemy tajemnice Bożej miłości i łaski. Jakże chwalebna będzie ta przemiana: przejście z ciemności do światła, od chmur do jasnego blasku oblicza naszego Zbawiciela, aby w Bożym świetle ujrzeć światło (Księga Psalmów 36:9). Tylko niebiańskie światło usunie każdą chmurę i cień z oblicza Boga. Tutaj panuje zaledwie zmierzch. Tam będzie doskonały, niekończący się dzień.

Podsumowując wielkość miłości, Paweł stawia ją ponad nie tylko darami, lecz także innymi łaskami, a zwłaszcza wiarą i nadzieją (Pierwszy List do Koryntian 13:13). „Teraz więc trwają wiara, nadzieja i miłość — te trzy. Największa z nich jest miłość”. Prawdziwe łaski znacznie przewyższają wszelkie dary duchowe. Wiara, nadzieja i miłość to trzy główne łaski, a miłość zajmuje pierwsze miejsce, bo jest celem, do którego prowadzą dwie pozostałe. Jest częścią życia Bożego, szczęściem duszy i jej pokojowym odpoczynkiem w Bogu, połączonym ze świętą radością ze wszystkich Jego ludzi. To ona jest dziełem, które trwa na wieki, gdy wiara i nadzieja nie będą już potrzebne.

Wiara opiera się na Bożym objawieniu i je przyjmuje. Nadzieja zwraca się ku przyszłemu błogosławieństwu i na nie czeka. W niebie wiara ustąpi miejsca widzeniu, a nadzieja — pełnemu posiadaniu. Gdy będziemy mogli widzieć i cieszyć się tym, co mamy, wiara i nadzieja nie będą już potrzebne. Miłość zaś zwraca się ku dobroci samego Boga, ku Jego obrazowi w Jego stworzeniach oraz ku naszej wspólnej więzi z Bogiem i między sobą. W przyszłym świecie wszystko to ukaże się w pełnym blasku, a miłość osiągnie doskonałość. Będziemy doskonale kochać Boga, bo zawsze będzie jawił się jako godny miłości, a nasze serca będą płonąć niekończącym się oddaniem.

Będziemy też doskonale kochać siebie nawzajem: gdy wszyscy święci będą razem, gdy będą tam tylko święci i gdy zostaną już udoskonaleni. Cóż to będzie za błogosławiony stan i jak bardzo będzie przewyższał najlepsze życie tutaj! Jak piękna i wspaniała jest chrześcijańska miłość. Przewyższa każdy inny dar, bo jaśnieje ponad każdą łaską i staje się jej trwałym dopełnieniem.

Gdy wiara i nadzieja osiągną swój cel, prawdziwa miłość będzie nadal płonąć wiecznie najjaśniejszym płomieniem. Najbliżej nieba i doskonałości są ci, których serca są najpełniej napełnione tym Bożym duchem i najgoręcej płoną miłością. To najpewniejszy znak działania Boga w człowieku i najjaśniejsze podobieństwo do Niego. Bóg jest miłością (Pierwszy List Jana 4:8; Pierwszy List Jana 4:16). Tam, gdzie Boga widzi się takim, jaki jest, twarzą w twarz, miłość osiąga swój szczyt. Tam — i tylko tam — stanie się doskonała.