1 List do Koryntian 13:12 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Teraz widzimy jakby w lustrze, niejasno” opisują coś, co zna każdy, kto próbował zrozumieć własne serce. Wiele rzeczy w nas i wokół nas pozostaje mglistych, a uczucia rzadko układają się w czytelny obraz. Apostoł nie obiecuje, że ta mgła zniknie od razu. Mówi raczej o tym, że obecne widzenie jest częściowe, a pełne spotkanie dopiero nadejdzie. W tym czasie serce może czuć się zagubione, bo nie wie, co się w nim dzieje i dlaczego. W Pierwszym Liście do Koryntian 13:12 jasność nie jest jednak warunkiem bliskości. Apostoł zestawia niejasne widzenie z widzeniem twarzą w twarz, czyli z obecnością, w której nic nie trzeba tłumaczyć. Ten obraz dotyczy relacji bardziej niż wiedzy. Kto patrzy komuś twarzą w twarz, nie musi wszystkiego rozumieć, żeby być rozpoznanym. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest zdanie o poznaniu. Poznanie, które przyjdzie, ma mieć kształt tego, jak sam zostałem poznany. Oznacza to, że w tej niepełnej drodze nikt nie jest anonimowy. Ból, lęk i tęsknota, których jeszcze nie umiemy nazwać, są już znane Temu, który patrzy z bliska. Tęsknota wciąż trwa, lecz można ją nosić z większym spokojem.

1 List do Koryntian 13:12 stawia obok siebie dwa sposoby poznawania: obecne, częściowe widzenie i przyszłe spotkanie „twarzą w twarz”. Lustro nie oznacza, że obecna wiara jest złudzeniem. Paweł mówi, że poznajemy prawdziwie, lecz niepełnie: jak odbicie, które pozwala coś rozpoznać, ale nie daje bezpośredniej obecności. Słowa „wtedy zaś” nawiązują do ustania tego, co częściowe, gdy przyjdzie to, co doskonałe (wersety 8–10). Werset nie opisuje szczegółowo, jak będzie wyglądać ta pełnia, ani nie rozstrzyga wszystkich pytań o jej czas. Podkreśla różnicę między ograniczonym poznaniem teraz a bezpośrednim poznaniem w przyszłości. Zdanie „poznam tak, jak i zostałem poznany” nie obiecuje wszechwiedzy. Wskazuje na poznanie odpowiadające temu, że człowiek już jest poznany przez Boga. To ważne w rozdziale o miłości. Koryntianie mogli cenić wiedzę, proroctwo czy inne dary, lecz wszystkie pozostają częściowe; miłość nie ustaje. Paweł nie każe gardzić rozumieniem, ale przypomina o jego granicach. Dojrzałość polega więc także na uznaniu, że prawda poznawana teraz nie jest jeszcze całością, a miłość pozostaje trwałym kryterium używania tego poznania.

Obraz lustra jest znany każdemu, kto próbował się w nim przejrzeć przy słabym świetle. Paweł używa go, by opisać obecne poznanie: jest ono częściowe, a obraz bywa niejasny. Porównanie z widzeniem twarzą w twarz wskazuje na bezpośrednie spotkanie, które dopiero nadejdzie. W kontekście rozdziału to porównanie ma wymiar pokory. Dar prorokowania i wiedza, według 1 Listu do Koryntian 13:8, mają swój kres, a miłość nigdy nie ustaje. Trwała miłość zapowiada więc to, co pełne, a częściowe poznanie należy do czasu, który przemija. Ostatnia część wersetu, „tak jak i zostałem poznany”, nadaje temu zdaniu szczególny ciężar. Pełne poznanie zostaje tu opisane jako odpowiedź na wcześniejsze poznanie przez Boga. Oznacza to, że ostateczna pewność opiera się na tym, kto poznał pierwszy. Wers 12 nie opisuje szczegółów tego spotkania i poprzestaje na obrazie. Ta powściągliwość ma znaczenie. Pewność dotyczy kierunku drogi, a nie pełnej wiedzy o jej końcu.

W 1 Liście do Koryntian 13:12 Paweł mówi o poznaniu, które dziś pozostaje niepełne, i o nadziei na spotkanie „twarzą w twarz”. Obraz lustra nie unieważnia tego, co już widać. Przypomina, że obecny ogląd jest ograniczony: nie obejmuje całej prawdy o Bogu ani o Jego działaniu. Wiara nie musi więc udawać pewności tam, gdzie pozostaje tajemnica. W tym rozdziale ta pokora sąsiaduje z miłością, która nie ustaje, podczas gdy wiedza i prorokowanie przeminą. Nie chodzi o pogardę dla poznania, lecz o właściwą miarę: nawet wielka wiedza nie jest ostatecznym celem. Człowiek może znać wiele odpowiedzi, a jednak pozostawać w drodze; miłość nadaje tej drodze jej trwałą wartość. Słowa „poznam tak, jak i zostałem poznany” kierują uwagę ku relacji, nie ku zdobyciu pełnej kontroli nad tajemnicą. Poznanie Boga nie będzie jedynie rozwiązaniem zagadki, ale spotkaniem, w którym człowiek już teraz jest znany. Obraz lustra niesie zatem jednocześnie pokorę i nadzieję: widzenie jest dziś częściowe, lecz nie jest pozbawione celu.