1 List do Koryntian 13:11 – znaczenie i zastosowanie

„Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko” (1 List do Koryntian 13:11). Ten werset nie mówi o dziecku jako o kimś gorszym. Apostoł opisuje po prostu, jak wygląda wczesne życie: dziecko mówi, czuje i myśli po swojemu, bo tak właśnie się uczy. Słowa „czułem jak dziecko” są w tym zdaniu szczególnie osobiste. Wskazują, że uczucia również należą do tej drogi i że dorastanie nie ogranicza się do zmiany sposobu mówienia czy rozumowania. Warto dokładnie przyjrzeć się temu, co zostaje odłożone. Tekst mówi o tym, co dziecięce, a nie o łagodności, wrażliwości czy zdolności do przywiązania. Człowiek, który dojrzewa, nie przestaje odczuwać. Uczy się jedynie, że jego pierwsze reakcje nie zawsze muszą być ostatnim słowem. Następne wersy przypominają, że pełnej jasności jeszcze nie ma. Apostoł pisze: „Teraz widzimy jakby w lustrze, niejasno”, a poznanie pozostaje częściowe. Ta świadomość ogranicza pewność siebie, ale też łagodzi lęk przed niedoskonałością. Dojrzałość w wierze nie polega na tym, że człowiek wszystko rozumie, lecz na tym, że potrafi nadal ufać tam, gdzie widzi tylko część drogi.

„Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężczyzną, wyzbyłem się tego, co dziecięce” — ta analogia nie jest ogólnym nakazem porzucenia prostoty ani dowodem, że każda dojrzałość polega na odrzuceniu emocji. Jej sens wyznacza kontekst: Paweł pokazuje, że dary, wiedza i poznanie są teraz częściowe, podczas gdy miłość trwa. W dzieciństwie sposób mówienia, odczuwania i myślenia odpowiada etapowi rozwoju. Podobnie to, co jest „dziecięce”, może oznaczać ograniczoną perspektywę, właściwą obecnemu, niepełnemu poznaniu. Paweł nie podaje tu listy niedojrzałych zachowań ani nie potępia dzieci. Zestawia dwa etapy, by wyjaśnić, że częściowe ustąpi temu, co doskonałe. W dalszych wersetach mówi o widzeniu niejasnym i poznawaniu tylko po części. Dlatego obraz dorosłości nie uzasadnia pychy ani przekonania, że już teraz można wszystko zrozumieć. W świetle całego rozdziału dojrzewanie nie polega na gromadzeniu wiedzy dla niej samej. Jego miarą pozostaje miłość, która nie ustaje, gdy przemijają dary i ludzkie sposoby poznawania.

Ten werset (1 List do Koryntian 13:11) stoi tuż przed słowami o widzeniu „twarzą w twarz” i opisuje przejście od tego, co częściowe, do tego, co pełne. Apostoł nie potępia dzieciństwa. Mówi o etapie, na którym rozumienie dojrzewa. Trzy czasowniki, mówić, czuć i myśleć, obejmują cały sposób bycia, a nie pojedyncze zachowania. Dziecięcość dotyczy więc tego, jak człowiek odbiera świat i na niego odpowiada. Dojrzałość zaczyna się właśnie tam. Warto zwrócić uwagę na słowo „wyzbyłem się”. Paweł nie pisze, że dziecięcość sama znika. Mówi o własnym działaniu, gdy stał się mężczyzną. Tekst nie opisuje jednak szczegółów tego procesu. Sens fragmentu wybrzmiewa w kontekście miłości. Jak pokazują wersety 1-3 w tym samym rozdziale, mowa, wiedza czy nawet ofiara bez miłości niewiele znaczą. Dorosłość w tym ujęciu nabiera sensu dzięki miłości, która nie ustaje. Dorosłość w tym fragmencie oznacza wzrastanie w miłości, która przetrwa, gdy zniknie to, co częściowe.

Paweł przywołuje dorastanie, by mówić o tym, co przemija i co pozostaje. Dziecięcy sposób mówienia, odczuwania i myślenia nie jest tu oskarżeniem przeciw dzieciom. To obraz ograniczonego poznania, które z czasem ustępuje dojrzalszemu. Werset nie zachęca do odrzucenia wrażliwości, lecz do porzucania tego, co nie potrafi jeszcze udźwignąć pełni miłości. Ten obraz pojawia się w rozdziale, w którym nawet wielka wiedza, wiara czy niezwykłe dary nie mają wartości bez miłości. Paweł przypomina też, że poznanie jest teraz tylko częściowe. Dorastanie nie oznacza więc zdobycia pełnego wglądu ani samowystarczalności. Oznacza zgodę na to, że człowiek widzi niejasno, a zarazem może wzrastać w miłości, która nie ustaje. Można myśleć o tym jak o oglądaniu świata przez niedoskonałe zwierciadło: obraz jest prawdziwy, lecz niepełny. W życiu wiary taka świadomość chroni przed uznaniem własnego rozumienia za ostateczne. Dojrzałość ma w sobie pokorę. Pozwala, by to, co częściowe, ustępowało miejsca miłości, a nadzieja na poznanie „twarzą w twarz” pozostawała obietnicą, nie ludzkim osiągnięciem.