1 Księga Kronik 9:1
Wszyscy Izraelici byli umieszczeni w wykazach rodowych. Oto zostali oni spisani w księdze królów izraelskich i judzkich. Byli oni uprowadzeni do niewoli babilońskiej z powodu swoich występków.
1 Księga Kronik 9: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 44 | Biblia BibleGuided — Polski
Wszyscy Izraelici byli umieszczeni w wykazach rodowych. Oto zostali oni spisani w księdze królów izraelskich i judzkich. Byli oni uprowadzeni do niewoli babilońskiej z powodu swoich występków.
Pierwsi mieszkańcy, którzy weszli do swoich posiadłości w swoich miastach: Izraelici, kapłani, lewici i niewolnicy świątyni.
W Jerozolimie mieszkali potomkowie Judy, Beniamina, Efraima i Manassesa.
Utaj, syn Ammihuda, syna Omriego, syna Imriego, syna Baniego, jednego z synów Peresa, syna Judy.
Z Szilonitów: pierworodny Asajasz i jego synowie.
Z synów Zeracha: Jeuel i sześciuset dziewięćdziesięciu ich braci.
Z synów Beniamina: Sallu, syn Meszullama, syna Hodawiasza, syna Hassenuy.
Jibnejasz, syn Jerochama, Ela, syn Uzziego, syna Mikriego, Meszullam, syn Szefatiasza, syn Reuela, syna Jibniasza.
Ich braci według ich rodowodów było dziewięćset pięćdziesięciu sześciu. Wszyscy ci mężczyźni byli naczelnikami swoich rodów.
Z kapłanów: Jedajasz, Jojarib, Jakin.
Azariasz, syn Chilkiasza, syna Meszullama, syna Sadoka, syna Merajota, syn Achituba, zwierzchnik domu Bożego.
Adajasz, syn Jerochama, syna Paszchura, syna Malkiasza; Masaj, syn Adiela, syna Jachzery, syna Meszullama, syna Meszillemita, syna Immera.
Ich braci, naczelników swoich rodów, było tysiąc siedmiuset sześćdziesięciu dzielnych wojowników, zajmujących się obsługą domu Bożego.
Z lewitów: Szemajasz, syn Chaszszuba, syna Azrikama, syna Chaszabiasza, z synów Merariego.
Bakbakar, Cheresz, Galal, Mattaniasz, syn Miki, syna Zikriego, syna Asafa.
Obadiasz, syn Szemajasza, syna Galala, syna Jedutuna, i Berekiasz, syn Asy, syna Elkany, który mieszkał w zagrodach Netofatytów.
Odźwierni: Szallum, Akkub, Talmon, Achiman i ich bracia. Szallum był przełożonym.
Jest on nim jeszcze teraz w Bramie Królewskiej, od wschodu. Ci byli odźwiernymi w obozach lewitów.
Szallum, syn Korego, syna Ebiasafa, syna Koracha, i jego bracia z domu jego ojca, Korachici, zajmujący się obsługą, byli strażnikami progów namiotu, a ich ojcowie strzegli wejścia do obozu Pańskiego.
Pinchas, syn Eleazara, był dawniej ich przełożonym – Pan niech będzie z nim!
Zachariasz, syn Meszelemiasza, był odźwiernym przy wejściu do Namiotu Spotkania.
Wszystkich wybranych na odźwiernych przy bramach było dwustu dwunastu. Byli oni zapisani w wykazach rodowych w swoich osiedlach. Ich stałe obowiązki ustanowił zaś Dawid i Samuel "Widzący".
Zarówno oni, jak i ich synowie czuwali nad bramami świątyni Pańskiej, domu namiotu, aby pełnić straż.
Z czterech stron znajdowali się odźwierni: od wschodu, zachodu, północy i południa.
Ich bracia, mieszkający w swoich zagrodach, przychodzili od czasu do czasu, by być z nimi przez siedem dni,
ponieważ w stałej służbie byli czterej przełożeni odźwiernych. Byli to lewici odpowiedzialni za komnaty i skarbce domu Bożego.
Nocowali w obrębie domu Bożego, ponieważ do nich należała opieka nad nim i obowiązek otwierania go każdego rana.
Niektórzy z nich sprawowali opiekę nad sprzętami używanymi do służby Bożej, bo wnosili je policzone i wynosili w tej samej liczbie.
Inni spośród nich czuwali nad przyborami i nad wszystkimi świętymi naczyniami, nad najczystszą mąką, winem, oliwą, kadzidłem i balsamami.
A synowie kapłanów przyprawiali pachnące mieszanki do balsamów.
Mattitiasz, spośród lewitów, ten, który był pierworodnym Szalluma Korachity, miał powierzony stały wypiek ciasta na ofiary.
Spośród synów Kehata, spośród ich braci, niektórzy mieli za zadanie układać chleby pokładne w każdy szabat.
A ci, którzy byli śpiewakami, naczelnikami rodzin lewickich, pozostawali w komnatach wolni od innych zajęć, ponieważ dniem i nocą przypadała na nich służba.
Ci byli naczelnikami rodów lewickich według swojego pokrewieństwa, a mieszkali w Jerozolimie.
W Gibeonie mieszkał Abi-Gibeon i Jejel, a imię jego żony było Maaka.
Jego pierworodnym synem był Abdon, potem Sur, Kisz, Baal, Ner, Nadab,
Gedor, Achio, Zachariasz i Miklot.
Miklot był ojcem Szimmeama. Oni również mieszkali w pobliżu swoich krewnych ze swoimi braćmi w Jerozolimie.
Ner był ojcem Kisza, Kisz – Saula, Saul był ojcem Jonatana, Malkiszuy, Abinadaba i Eszbaala.
Synem Jonatana był Meribbaal, a Meribbaal był ojcem Miki.
Synowie Miki: Piton, Melek i Tachrea.
Achaz był ojcem Jary; Jara – Alemeta, Azmaweta i Zimriego; Zimri był ojcem Mosy.
Mosa był ojcem Binei; jego synem był Refajasz, jego synem Eleasa, jego synem Asel.
Asel miał sześciu synów; a ich imiona: Azrikam, Bokru, Izmael, Szeariasz, Obadiasz i Chanan. To są synowie Asela.
Rodowody zachowują pamięć o wspólnocie rozproszonej przez wygnanie oraz o tych, którzy ponownie zamieszkali w swoich miastach. Powrót jest przedstawiony jako ważny etap odnowy Izraela.
Kapłani i lewici pełnią różnorodne, starannie określone zadania związane z domem Bożym. Rozdział podkreśla, że troska o kult wymaga wielu osób i rodzajów pracy.
Odźwierni pilnują wejść, nocują w obrębie świątyni i otwierają ją każdego ranka. Ich obowiązki, choć często niewidoczne, są ważną częścią życia wspólnoty.
Wykaz obejmuje troskę o naczynia, zapasy, kadzidło, wypiek i chleby pokładne, a także służbę śpiewaków. Konkretne czynności pomagają zachować ciągłość wspólnego kultu.
Księga Kronik przedstawia dzieje Izraela z perspektywy wspólnoty, która pamięta o wygnaniu babilońskim i odbudowuje życie w swojej ziemi. Rozdział 9 opisuje mieszkańców Jerozolimy oraz osoby służące przy świątyni, a także wspomina o osiedleniu w innych miejscach. Przywołanie ustanowionych przez Dawida obowiązków i Samuela, nazwanego Widzącym, łączy odnowioną organizację służby z wcześniejszą tradycją. Zakończenie powraca do rodu Saula, znanego z wcześniejszej części historii Izraela.
Rozdział ma formę wykazu rodów i obowiązków. Zaczyna się wzmianką o wygnaniu oraz o powrocie do miast (wersety 1–3), po czym przedstawia mieszkańców Jerozolimy z pokolenia Judy, Beniamina, Efraima i Manassesa, a następnie kapłanów i lewitów (wersety 4–16). Najobszerniejsza część opisuje odźwiernych oraz ich zadania w świątyni (wersety 17–33). Po krótkim podsumowaniu lewickich rodów w Jerozolimie (werset 34) następuje genealogia rodziny z Gibeonu i potomków Saula (wersety 35–44).
Rozdział ukazuje odnowę wspólnoty jako dzieło, które obejmuje pamięć, miejsce, pokolenia i wspólny kult. Służba przy świątyni nie ogranicza się do kapłanów: obejmuje też pilnowanie bram, przygotowywanie potrzebnych rzeczy, wypiek, porządkowanie i śpiew. Wzmianka o wygnaniu przypomina o poważnych konsekwencjach niewierności, ale sam rozdział skupia się przede wszystkim na powrocie i odbudowie życia wspólnotowego. Szczegółowe wykazy podkreślają, że każda funkcja ma swoje miejsce w większej całości.
Rozdział może skłaniać do refleksji nad przynależnością, pamięcią o trudnych doświadczeniach i znaczeniem pracy wykonywanej na rzecz wspólnoty. Dla osób, które doświadczyły przymusowego opuszczenia domu lub rodzinnego miejsca, wzmianka o wygnaniu może być poruszająca. Tekst opisuje jednak historię wspólnoty i jej służbę; nie stanowi diagnozy psychologicznej ani uniwersalnego wyjaśnienia osobistego cierpienia.
Rozdział zachęca do zauważenia, że życie wspólnoty opiera się zarówno na zadaniach widocznych, jak i na tych wykonywanych po cichu i regularnie. Można potraktować go jako przypomnienie, by z szacunkiem dostrzegać różne formy służby oraz troszczyć się o pamięć i więzi, które pomagają wspólnocie trwać.
Wygnanie wyjaśnia, dlaczego powrót do miast i odtworzenie życia wspólnotowego są tak ważne. Rodowody zachowują pamięć o Izraelitach i ich przynależności po okresie rozproszenia.
Odźwierni pilnowali bram, nocowali przy świątyni i otwierali ją rano. Inni lewici troszczyli się o skarbce, naczynia, zapasy i przygotowania do służby, a część śpiewała.
Wykaz pokazuje, jak zorganizowana była służba świątynna i jak wiele różnych zadań składało się na wspólny kult. Podkreśla także ciągłość obowiązków przekazywanych i organizowanych w ramach wspólnoty.
Genealogia Saula i jego potomków łączy ten rozdział z wcześniejszą historią Izraela. Umieszczenie jej obok wykazów mieszkańców i służby wpisuje odnowioną wspólnotę w dzieje kolejnych pokoleń.
Wzmianka o wygnaniu niesie pamięć o utracie domu i rozdzieleniu, a wykazy pokazują ludzi, którzy na nowo odnajdują miejsce wśród swoich. Za nazwiskami i obowiązkami można dostrzec pragnienie przynależności oraz wspólnotę, która podejmuje życie na nowo.
Rozdział łączy trzy rodzaje materiału: informację o powrocie po wygnaniu, wykazy mieszkańców i służby świątynnej oraz rodowód rodziny Saula. Wzmianka o Dawidzie i Samuelu nadaje organizacji odźwiernych tradycyjne umocowanie, a szczegółowe podziały pokazują różnorodność funkcji lewickich.
Opis służby przypomina, że trwałe działanie wspólnoty wymaga zarówno osób koordynujących, jak i tych, którzy wiernie wykonują codzienne zadania. Pilnowanie wejść, przygotowanie potrzebnych rzeczy czy śpiew mają różny charakter, ale wszystkie służą wspólnemu życiu.
Pamięć o przeszłości i troska o święte miejsce splatają się tu z rytmem codziennej służby. Rozdział przedstawia odnowę nie jako jednorazowy gest, lecz jako życie przekazywane przez pokolenia i podtrzymywane przez wierność wielu osób.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.