1 Księga Kronik 9:14 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak dobrze rozwijało się życie religijne zaraz po powrocie ludu z Babilonu. Wcześniej odczuli już boleśnie skutki zaniedbywania kultu Boga, a także przeżyli czas, w którym nie odbywały się regularne nabożeństwa. Te doświadczenia sprawiły, że pragnęli przywrócić służbę Bogu pośród siebie, i zabrali się do tego we właściwy sposób.

Zanim odbudowano dom Pana, do oddawania Bogu czci służył im przybytek, prosty, przenośny namiot. Jeśli ludzie nie mogą jeszcze wznieść świątyni, nie powinni rezygnować z przybytku, lecz dziękować za to, co mają, i dobrze z tego korzystać. Dzieła Bożego nie wolno zaniedbywać tylko dlatego, że nie ma dla niego specjalnego miejsca.

Dzieląc obowiązki między kapłanów i Lewitów, trzymali się porządku ustanowionego przez Dawida i proroka Samuela, widzącego, czyli człowieka, który jasno rozpoznawał Boże przesłanie (Pierwsza Księga Kronik 9:22). Samuel położył podwaliny pod ten porządek za swoich czasów, nawet gdy Arka pozostawała jeszcze w ukryciu, a Dawid później go dopełnił. Obaj działali pod bezpośrednim przewodnictwem Boga. Możliwe też, że Dawid obmyślił ten plan, gdy po raz pierwszy został namaszczony na króla, a później omówił go z Samuelem. Przez wiele lat o nim zapomniano, ale teraz go przywrócono i przy podziale obowiązków trzymano się dawnych ustaleń.

Większość kapłanów i Lewitów mieszkała w Jerozolimie (Pierwsza Księga Kronik 9:34), ale niektórzy żyli w okolicznych wsiach (Pierwsza Księga Kronik 9:16, 22), być może dlatego, że w mieście nie było jeszcze miejsca dla nich wszystkich. Mimo to pełnili służbę przy przybytku w wyznaczonych kolejach (Pierwsza Księga Kronik 9:25), przychodząc na tydzień. Ich służba była zorganizowana, a każda grupa miała wyznaczony czas.

Wielu Lewitów strzegło bram domu Bożego. Było czterech głównych odźwiernych (Pierwsza Księga Kronik 9:26) i 212 podlegających im osób (Pierwsza Księga Kronik 9:22). Czuwali przy bramach (Pierwsza Księga Kronik 9:23), pilnowali progów i strzegli wejścia (Pierwsza Księga Kronik 9:19). Mogło się to wydawać skromnym zadaniem, a jednak Dawid wolał pełnić taką służbę, niż mieszkać pośród niegodziwych (Księga Psalmów 84:10). Odźwierni otwierali drzwi każdego ranka i zamykali je wieczorem. Nie wpuszczali też nikogo, kto był nieczysty albo komu Prawo zabraniało wstępu, i kierowali przychodzących na dziedzińce, wskazując im, dokąd iść i co robić. Wymagało to troski, gorliwości i nieustannej uwagi. Osoby pełniące służbę nadal mają podobne zadania.

Wspomniano też o Pinchasie, synu Eleazara, który niegdyś był przywódcą wśród nich (Pierwsza Księga Kronik 9:20). Nie chodzi o znanego arcykapłana o tym samym imieniu, lecz zapewne o ważnego Lewitę. Napisano, że Pan był z nim, a według przekładu chaldejskiego pomagało mu Słowo Pana. Wskazuje to na odwieczne Słowo, Pana, który daje pomoc i siłę.

Niektórzy mieszkali w pobliżu domu Bożego, ponieważ powierzono im taki obowiązek (Pierwsza Księga Kronik 9:27). Dobrze jest, gdy osoby pełniące służbę są blisko swoich zadań i mogą całkowicie się im poświęcić. Lewici niegdyś rozbijali obóz wokół przybytku na pustyni. Wtedy w pewnym sensie dźwigali ciężary związane z przybytkiem, a teraz w innym sensie strzegli bram. W obu przypadkach troszczyli się o święte rzeczy.

Każdy znał swoje obowiązki. Jedni odpowiadali za święte naczynia i starannie odnotowywali ich wydawanie oraz zwrot (Pierwsza Księga Kronik 9:28). Inni przygotowywali najlepszą mąkę, wino, oliwę i pozostałe potrzebne dary (Pierwsza Księga Kronik 9:29). Kapłani sporządzali święty olej do namaszczenia (Pierwsza Księga Kronik 9:30). Jedni zajmowali się ofiarami z pokarmów (Pierwsza Księga Kronik 9:31), a inni chlebami pokładnymi (Pierwsza Księga Kronik 9:32). Jak w każdym dużym domu, praca przebiega sprawnie, gdy każdy zna swoje miejsce i poważnie traktuje swoje zadanie. Bóg jest Bogiem porządku, a zadanie przypisane wszystkim często nie zostaje wykonane przez nikogo, jeśli nie zostanie jasno przydzielone.

Swoją służbę pełnili też śpiewacy, dniem i nocą (Pierwsza Księga Kronik 9:33). Były to najważniejsze rody lewickie, które uczyniły ze śpiewu swoje powołanie, a nie zwykli najemni śpiewacy. Mieszkali w pomieszczeniach świątynnych, by stale i uważnie pełnić swoje obowiązki, i byli zwolnieni z innych zadań. Wygląda na to, że niektóre grupy śpiewały bez przerwy albo przynajmniej o wyznaczonych porach, w dzień i w nocy. Dzięki temu Bóg był nieustannie uwielbiany, jak przystoi Temu, który nieustannie czyni dobro. O każdej porze można było więc znaleźć pomoc w oddawaniu Bogu czci. Świątynia wskazywała też na świątynię niebiańską, gdzie ci, którzy stoją wokół Bożego tronu, nieustannie, dniem i nocą, oddają Mu chwałę (Apokalipsa św. Jana 4:8). Błogosławieni, którzy mieszkają w Twoim domu i nieustannie Cię chwalą.