1 Księga Kronik 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Pierwszy werset nawiązuje do podanych wcześniej rodowodów i mówi, że zaczerpnięto je z ksiąg królów Izraela i Judy. Nie chodzi o księgi Pisma Świętego, które znamy dzisiaj, lecz o inne oficjalne zapisy, podobne do królewskich kronik z naszych czasów. Wspominając o Izraelu i Judzie, autor przypomina też, że ich mieszkańców uprowadzono do Babilonu z powodu ich grzechu.

O tym sądzie nie wolno zapominać. Powinien on zawsze ostrzegać następne pokolenia, by unikały grzechów, które do niego doprowadziły. Kiedy mówimy o nieszczęściu, które nas spotkało, dobrze jest dodać: „Stało się tak z powodu mojego grzechu”, aby widać było, że Bóg ma rację i sprawiedliwie sądzi.

Następnie opowieść przechodzi do pierwszych ludzi, którzy wrócili z niewoli i ponownie zamieszkali w swoich miastach, zwłaszcza w Jerozolimie. Jako pierwszych wymieniono Izraelitów. Użyto tej szerszej nazwy, ponieważ oprócz ludzi z Judy i Beniamina wróciło także wielu potomków Efraima, Manassesa i pozostałych dziesięciu plemion (1 Księga Kronik 9:3). Niektórzy uciekli do Judy, gdy uprowadzono dziesięć plemion, a inni później przenieśli się do Judy podczas zmian zachodzących w Asyrii. W ten sposób trafili do niewoli razem z Judą albo spotkali jej mieszkańców w Babilonie, przyłączyli się do nich i wspólnie otrzymali błogosławieństwo uwolnienia.

Spełniła się obietnica, że potomkowie Judy i Izraela zgromadzą się i powrócą z wygnania (Księga Ozeasza 1:11), a także że znów staną się jednym narodem (Księga Ezechiela 37:22). Cierpienie często jednoczy ludzi, którzy wcześniej byli skłóceni. Kawałki metalu, niegdyś rozdzielone, łączą się ponownie, gdy topią się w tym samym ogniu. Wielu mieszkańców Judy i Izraela pozostało na wygnaniu, ale niektórzy z obu tych grup, poruszeni przez Boga, szukali drogi powrotnej na Syjon.

Wymieniono tu wiele osób, a jeszcze więcej mężczyzn policzono; byli to naczelnicy rodów stojący na czele swoich rodzin (1 Księga Kronik 9:9). Należy ich wspominać z szacunkiem jako prawdziwych Izraelitów, szczerych wierzących i członków ludu przymierza.

Następnie pojawiają się kapłani (1 Księga Kronik 9:10). Zasłużyli na uznanie tym, że wcześnie wrócili. Jeśli słudzy Pana nie prowadzą w dobrym dziele, kto powinien to robić? Uznanie należy się także ludowi, który nie chciał wracać bez kapłanów. Kto ma strzec wiedzy i jej nauczać, jeśli nie kapłani? Kto ma błogosławić lud w imieniu Pana, jeśli nie oni?

O jednym z kapłanów napisano, że był przełożonym domu Bożego (1 Księga Kronik 9:11). Nie był najwyższym przełożonym, ponieważ arcykapłanem był wówczas Jozue, lecz jego zastępcą, stojącym bezpośrednio pod jego władzą. Być może nawet gorliwiej niż sam arcykapłan wykonywał swoje obowiązki. W domu Bożym potrzebni są przełożeni, nie po to, by ustanawiać nowe prawa, lecz by dopilnować, aby prawa Boże były przestrzegane przez kapłanów i lud.

O wielu kapłanach powiedziano również, że byli bardzo zdolni do służby w domu Bożym (1 Księga Kronik 9:13). W domu Bożym jest wiele rzeczywistych zadań, wymagających stałej, regularnej pracy. To błogosławieństwo dla wspólnoty, gdy służący w niej są przygotowani do swoich zadań i są zdolnymi sługami Nowego Przymierza (2 List do Koryntian 3:6). Służba w świątyni wymagała w tym poważnym czasie, tuż po powrocie z Babilonu, wielkiej odwagi i energii, a także siły fizycznej. Dlatego tych mężczyzn opisano jako mężnych i silnych mężczyzn.