1 Księga Kronik 29 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Potem król Dawid powiedział do całego zgromadzenia: Salomon, mój syn, jedyny, którego wybrał Pan, jest młody i wątły, a praca jest wielka, ponieważ ten przybytek nie jest dla człowieka, ale dla Pana Boga.

Wszystkimi swoimi siłami przygotowałem na dom mojego Boga złoto na przedmioty złote, srebro – na srebrne, brąz – na brązowe, żelazo – na żelazne, drewno – na drewniane, onyksy i kamienie do wysadzania, kamienie czarne i różnokolorowe i wszelkiego rodzaju drogie kamienie, a marmuró

Co więcej, z miłości do domu mojego Boga oddaję na dom mojego Boga skarbiec złota i srebra, który posiadam, ponad to wszystko, co już przygotowałem na święty dom;

trzy tysiące talentów złota, złota z Ofiru, i siedem tysięcy talentów oczyszczonego srebra, aby pokryć ściany świątyni;

złoto – na przedmioty złote, srebro – na srebrne i na wszelkie ręczne wyroby artystów. A kto z was byłby chętny złożyć dzisiaj dar dla Pana?

Okazali się więc chętni naczelnicy rodów, naczelnicy pokoleń izraelskich, dowódcy tysięcy i dowódcy setek, kierownicy robót królewskich.

Dali oni na obsługę domu Bożego: złota pięć tysięcy talentów i dziesięć tysięcy darejków, srebra dziesięć tysięcy talentów, miedzi osiemnaście tysięcy talentów, żelaza sto tysięcy talentów.

Ci, którzy mieli drogie kamienie, dawali je do skarbca domu Pańskiego na ręce Jechiela Gerszonity.

Lud radował się ze swoich dobrowolnych ofiar, ponieważ ze szczerego serca okazywali hojność w darach dla Pana; także król Dawid bardzo się radował.

Potem Dawid błogosławił Pana wobec całego zgromadzenia i tak mówił: Bądź błogosławiony, o Panie, Boże naszego ojca, Izraela, na wieki wieków!

Twoja jest, o Panie, wielkość, moc, sława, majestat i chwała, bo wszystko, co jest na niebie i na ziemi, jest Twoje; do Ciebie, Panie, należy królowanie i ten, kto wznosi głowę ponad wszystkich.

Bogactwo i chwała pochodzą od Ciebie, Ty panujesz nad wszystkim, a w Twoim ręku są siła i moc, i Twoją ręką wywyższasz i utwierdzasz wszystko.

Teraz więc, nasz Boże, składamy Ci dzięki i wychwalamy Twoje przesławne imię.

Czym więc ja jestem i czym jest mój lud, żebyśmy mogli Ci dobrowolnie ofiarować te rzeczy? Bo to wszystko pochodzi od Ciebie i to, co mamy z Twojej ręki, dajemy Tobie.

Jesteśmy bowiem pielgrzymami przed Tobą i przybyszami, jak byli wszyscy nasi przodkowie; nasze dni mijają jak cień na ziemi, bez żadnej nadziei.

O Panie, nasz Boże, całe to bogactwo, które przygotowaliśmy, by zbudować dom Tobie i Twemu świętemu imieniu, pochodzi z Twojej ręki i wszystko jest Twoje.

Wiem, o mój Boże, że Ty badasz serce i upodobałeś sobie szczerość; ja też w szczerości mojego serca dobrowolnie ofiarowałem to wszystko, a teraz z radością widzę, że i Twój lud, tutaj obecny, pospieszył z dobrowolnymi ofiarami dla Ciebie.

O Panie, Boże naszych ojców, Abrahama, Izaaka i Izraela, zachowaj to na zawsze jako wyraz myśli i uczuć Twego ludu i skieruj ich serca ku Tobie.

A mojemu synowi, Salomonowi, daj doskonałe serce, aby strzegł Twoich poleceń, przykazań i praw i żeby wykonał wszystko i zbudował przybytek, do którego poczyniłem przygotowania.

Potem Dawid powiedział do całego zgromadzenia: Błogosławcie Pana, waszego Boga. I całe zgromadzenie błogosławiło Pana, Boga swoich przodków, klękając i oddając pokłon do ziemi w hołdzie Panu i królowi.

Następnego dnia złożono ofiary dla Pana i ofiarowano całopalenie Panu: tysiąc młodych cielców, tysiąc baranów i tysiąc jagniąt wraz z ofiarami płynnymi i mnóstwem ofiar – za całego Izraela.

A jedli i pili tego dnia przed Panem, z wielką radością. Po raz drugi obwołali królem Salomona, syna Dawida, i namaścili go w imieniu Pana na władcę, a Sadoka na arcykapłana.

Salomon więc zasiadł na tronie Pańskim jako król w miejsce swojego ojca, Dawida, i powodziło mu się, a cały Izrael był mu posłuszny.

Wszyscy książęta i bohaterowie, a nawet synowie króla Dawida, poddali się królowi Salomonowi.

Pan zaś bardzo wywyższył Salomona w oczach całego Izraela i ubrał go w chwałę królewską, jakiej nie posiadał przed nim żaden król w Izraelu.

Tak Dawid, syn Jessego, królował nad całym Izraelem.

A czas panowania nad Izraelem wynosił czterdzieści lat: w Hebronie panował siedem lat, a w Jerozolimie panował trzydzieści trzy lata.

Umarł w późnej starości, syty dni, bogactwa i chwały, a Salomon, jego syn, został w jego miejsce królem.

A dzieje króla Dawida, pierwsze i ostatnie, były już spisane w Dziejach Samuela "Widzącego", w Dziejach Natana Proroka i w Dziejach Gada "Widzącego",

wraz z całym jego królowaniem, potęgą i tym wszystkim, co się działo z nim, z Izraelem i ze wszystkimi królestwami krajów.