1 Księga Kronik 29:1 – znaczenie i zastosowanie

Warto najpierw zauważyć, jak roztropnie Dawid przemówił do przywódców Izraela, aby zachęcić ich do składania darów na budowę świątyni. Naszym obowiązkiem jest pobudzać się nawzajem do miłości i dobrych uczynków. Nie tylko sami powinniśmy czynić dobro, lecz także, na ile możemy, zachęcać do niego innych. W Izraelu było wielu bardzo zamożnych ludzi. Wszyscy korzystali z błogosławieństwa świątyni i z pokojowych czasów, które umożliwiały jej budowę, dlatego Dawid nie nałożył na nich podatku. Zamiast tego dał im odpowiednią sposobność, by złożyli dobrowolną ofiarę, ponieważ dzieło służące oddawaniu czci Bogu i niesieniu pomocy powinno być wykonywane chętnie, a nie pod przymusem. Bóg miłuje radosnego dawcę.

Dawid przypomniał im, że Salomon jest młody i niedoświadczony, więc potrzebuje pomocy. Był jednak tym, którego Bóg wybrał do tego zadania, dlatego warto było go wesprzeć. Dobrą służbą jest dodawanie odwagi tym, którzy są młodzi i dopiero zaczynają pracę dla Boga. Dawid zwrócił też uwagę, że zadanie jest bardzo wielkie i potrzeba do niego wszystkich rąk. Świątynia nie miała być przeznaczona dla człowieka, lecz dla Pana Boga. Im więcej dadzą, tym wspanialsza będzie budowla i tym lepiej będzie służyć swojemu celowi.

Dawid powiedział im również, co sam już przygotował. Nie chciał zrzucić całego ciężaru na nich ani twierdzić, że świątynia musi powstać wyłącznie z darowizn. Pragnął, by okazali dobrą wolę i dołożyli się do tego, co już zostało zrobione (Pierwsza Księga Kronik 29:2). Powiedział, że przygotował wszystko z całych sił, czyli że uczynił z tego swoje zadanie. Pracę dla Boga trzeba wykonywać z pełnym zaangażowaniem, inaczej nic z niej nie wyjdzie.

Dawid dał im mocny przykład. Oprócz tego, co odłożono na budowę świątyni z łupów i darów od okolicznych narodów, o czym była już mowa wcześniej (Pierwsza Księga Kronik 22:14), przekazał także z własnego majątku ogromne ilości złota i srebra na upiększenie świątyni i wzbogacenie jej wyposażenia: 3000 talentów złota i 7000 talentów srebra (Pierwsza Księga Kronik 29:4–5). Uczynił to, ponieważ jego serce było przywiązane do domu Boga. Nie dawał w ten sposób, by zadośćuczynić za grzechy, jak gdyby pieniędzmi można było spłacić winę, ani po to, by inni go podziwiali. Dał po prostu dlatego, że miłował dom Boga, jak wcześniej powiedział (Księga Psalmów 26:8), i teraz to potwierdził. Ci, którzy naprawdę miłują służbę Bogu, nie uznają żadnego trudu ani kosztu za zbyt wielki. Nasze dary podobają się Bogu, gdy płyną z miłości. Ci, którzy kierują serca ku temu, co w górze, troszczą się także o dom Boga, bo jest on częścią drogi ku niebu.

Dawid opowiedział o swoim darze, by zachęcić innych do podobnego postępowania. Kto chce prowadzić innych ku temu, co dobre, powinien sam dać przykład. Dotyczy to zwłaszcza osób mających wyższą pozycję i większe uznanie. Ich przykład ma większą siłę i oddziałuje szerzej niż przykład innych.

Następnie zachęcił ich, by postąpili tak jak on (Pierwsza Księga Kronik 29:5): „Kto jest dziś gotów poświęcić swoją służbę Panu?”. Każdy z nas powinien służyć Panu na swoim miejscu i oddać Mu tę służbę. Trzeba oddzielić ją od wszystkiego, co do niej nie należy, i ukierunkować na cześć i chwałę Boga. Służba Bogu powinna też stać się naszym głównym zadaniem, ponieważ hebrajskie wyrażenie oznacza „napełnić ręce dla Pana”. Ci, którzy podejmują służbę Bogu, będą mieli ręce pełne pracy, bo jest jej dość dla całego człowieka. Oznacza to także, że mamy służyć wyłącznie Jemu, ofiarnie i z siłą, której nam udziela.

Powinniśmy być do tego gotowi i nie zwlekać. Dawid mówi w istocie: „Zróbcie to dzisiaj, póki jesteście nastawieni do tego z ochotą”. Kto jest gotów, niech okaże to teraz.

Następnie widzimy, jak chętnie składali dary, gdy zostali do tego zachęceni. Chociaż Dawid ich wezwał, tekst mówi, że ofiarowali dobrowolnie (Pierwsza Księga Kronik 29:6). Mógł tak powiedzieć Bóg, który zna serce. Dawali też całym sercem, ze szczerych pobudek i z prawdziwej troski o chwałę Boga (Pierwsza Księga Kronik 29:9). Ich hojność widać w łącznej wartości darów (Pierwsza Księga Kronik 29:7–8). Dawali po książęcemu, jak przystało książętom Izraela.

Był to radosny dzień. Lud się cieszył. Być może sami ofiarodawcy radowali się, że mogą zaszczytnie dać Bogu część swojego majątku. Cieszyli się też, widząc, że tak dobre dzieło zbliża się do ukończenia. A może radowali się zwykli ludzie, wdzięczni za hojność przywódców i za to, że mają władców gotowych wspierać dom Boga. Każdy Izraelita powinien się cieszyć, widząc, że dzieło budowy świątyni postępuje pomyślnie.

Dawid również radował się wielką radością. Widział dobre owoce psalmów i innych pomocy w oddawaniu czci Bogu, które im przekazał. Cieszył się, że jego syn i następca będzie otoczony ludźmi tak oddanymi domowi Boga. Radował się także, że dzieło, które leżało mu na sercu, prawdopodobnie będzie kontynuowane. Dla dobrych ludzi wielką pociechą u kresu życia jest widzieć, że ci, którzy po nich zostaną, gorliwie trwają w wierze i będą ją podtrzymywać. Wtedy mogą powiedzieć: „Panie, pozwól teraz odejść swemu słudze w pokoju”.