1 Księga Kronik 29:23 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety ukazują Salomona obejmującego tron i Dawida schodzącego do grobu. Młodsze pokolenie zajmuje miejsce poprzedniego, jakby mówiło: „Zróbcie nam miejsce”. Każdy ma swój czas.

Salomon zostaje teraz wyniesiony na tron. Słowa „Salomon zasiadł na tronie Pana” oznaczają tron Izraela, a nie Boży tron w niebie. Nazywa się go tronem Pana, ponieważ Bóg jest Królem wszystkich narodów, a szczególnie Izraela. Samuel przypomniał Izraelitom, że to Pan jest ich Królem (Pierwsza Księga Samuela 12:12). Bóg przekazywał też królom Izraela prawa, udzielając im bezpośrednich wskazówek. Urim i prorocy byli szczególnymi doradcami władców, dlatego tron Izraela słusznie nazywano tronem Pana.

Królestwo Salomona wskazywało również na królestwo Mesjasza, a tron Chrystusa jest prawdziwie tronem Pana. Ojciec powierzył Mu cały sąd, dlatego Bóg nazywa Go „moim Królem” (Księga Psalmów 2:6). Salomon zasiadł na tronie, który Bóg dla niego wyznaczył, i dlatego dobrze mu się powodziło. Ci, którzy podążają za Bożym prowadzeniem, mogą oczekiwać Jego błogosławieństwa.

Salomonowi powodziło się pod dwoma względami. Po pierwsze, lud okazywał mu należny szacunek. Słowa „cały Izrael był mu posłuszny” oznaczają, że ludzie byli gotowi przysiąc mu wierność. Poddali mu się książęta, wojownicy, a nawet synowie Dawida, choć niektórzy z nich, ze względu na wiek, mogli uważać, że to im należy się korona. Bóg wybrał Salomona i uczynił go zdolnym do sprawowania władzy, dlatego pozostali go zaakceptowali. Bóg skłonił też ich serca, by tak postąpili, dzięki czemu panowanie Salomona rozpoczęło się w pokoju.

Dawid był lepszym człowiekiem niż Salomon, a jednak objął tron po znacznie dłuższej zwłoce i wielu trudnościach. Dawid miał większą wiarę, dlatego jego wiara była mocniej doświadczana. O ludziach, którzy „poddali się” Salomonowi, tekst hebrajski mówi, że „podali rękę pod Salomona”. Był to starożytny sposób przysięgania wierności, podobny do wkładania ręki pod udo podczas składania przysięgi. Może to też oznaczać, że byli mu tak oddani, iż gotowi byli podłożyć rękę pod jego stopy, by mu służyć.

Po drugie, sam Bóg obdarzył Salomona szacunkiem. Bóg uczci tych, którzy Jego czczą. Pan bardzo wywyższył Salomona. Wydaje się, że sam jego wygląd i obecność budziły podziw i respekt. Jego słowa i czyny wzbudzały szacunek. Żaden z wcześniejszych sędziów ani królów Izraela nie cieszył się taką świetnością.

Teraz Dawid odchodzi, a ten wielki człowiek schodzi ze sceny. Kronikarz prowadzi go do kresu jego dni, pozostawia jak śpiącego i zasłania nad nim kurtynę.

Krótko podaje, jak długo trwało jego panowanie. Rządził przez czterdzieści lat, podobnie jak wcześniej Mojżesz, Otniel, Debora, Gedeon, Heli, Samuel i Saul, a później także Salomon.

Zwięźle opisuje również śmierć Dawida. Zmarł „syty dni, bogactwa i chwały”. Można to rozumieć na dwa sposoby. Po pierwsze, miał tego wszystkiego pod dostatkiem. Był bardzo stary, bogaty i cieszył się wielkim szacunkiem zarówno u Boga, jak i u ludzi. Od młodości był wojownikiem i stale groziło mu niebezpieczeństwo, a jednak nie umarł w kwiecie wieku. Bóg zachował go pośród niebezpieczeństw wojny, pozwolił mu dożyć sędziwej starości i umrzeć w pokoju, we własnym łożu, a przy tym w chwale.

Po drugie, Dawid był tym wszystkim nasycony. Miał dość tego świata, jego bogactw i zaszczytów, i wiedział o tym. Był gotów umrzeć i wszystko zostawić, jak sam powiedział: „Bóg mnie przyjmie” (Księga Psalmów 49:15) oraz „Ty jesteś ze mną” (Księga Psalmów 23:4). Dobry człowiek może szybko zaznać długiego życia, bogactwa i zaszczytów, ale nigdy nie znajdzie w nich pełnego zaspokojenia. Nasycić go może tylko wierna miłość Boga.

Aby poznać pełniejszy opis życia i panowania Dawida, kronikarz odsyła do zapisów z tamtych czasów. Samuel zaczął je sporządzać za życia, a po jego śmierci kontynuowali je Natan i Gad. Opisywali warte odnotowania wydarzenia z rządów Dawida w kraju oraz jego wojny za granicą, czyli to, co go spotykało. Te zapisy istniały wówczas, lecz dziś zaginęły. Możemy jednak korzystać z wiarygodnych dziejów Kościoła, nawet jeśli nie są one Pismem Świętym ani tekstami natchnionymi przez Boga.