1 Księga Kronik 29:10 – znaczenie i zastosowanie

Dawid zwraca się do Boga z uroczystą modlitwą po tym, jak przywódcy tak hojnie złożyli dary na budowę świątyni (Pierwsza Księga Kronik 29:10). Błogosławi Pana nie tylko na osobności, lecz także wobec całego zgromadzenia. Pasuje to do wcześniejszej wzmianki o wielkiej radości Dawida, bo człowiek pobożny przemienia radość w dziękczynienie.

Dawid był już stary i wiedział, że zbliża się koniec jego życia. Właściwe jest, by serca osób starszych i tych, którzy są blisko śmierci, były pełne uwielbienia i wdzięczności. Może to uciszyć narzekanie na słabość i sprawić, że śmierć wyda się mniej mroczna. Wiele późniejszych psalmów Dawida to pieśni uwielbienia, i jest to zrozumiałe. Im bliżej nam do życia, w którym uwielbienie nigdy się nie kończy, tym bardziej powinniśmy już teraz mówić i żyć w taki sposób.

W tej modlitwie Dawid najpierw oddaje Bogu cześć i chwałę jako Bogu Izraela, błogosławionemu na wieki. Modlitwa Jezusa również kończy się doksologią, czyli słowami uwielbienia, podobnymi do tych: „Bo Twoje jest królestwo, moc i chwała”. To prawdziwe uwielbienie, pełne czci i serdecznego oddania. Dawid uznaje nieskończoną wielkość, moc i chwałę Boga. Wie, że Bóg nie tylko je posiada, lecz że z natury do Niego należą. Bóg jest źródłem i centrum wszystkiego, co jasne i błogosławione.

Wielkość Boga jest niezmierzona. Nikt nie potrafi w pełni jej pojąć, a wszyscy inni są przy Nim mali. Jego moc jest wszechpotężna i nie można się jej oprzeć. Każda stworzona moc pochodzi od Niego i od Niego zależy. Chwała Boga jest celem, do którego zmierza On sam i całe stworzenie. Nawet najwyższe uwielbienie, jakie możemy Mu ofiarować, jest nieporównanie mniejsze od tego, na co zasługuje. Jego zwycięstwo i triumf nad wszelkim sprzeciwem są pewne i całkowite. Jego majestat jest prawdziwy, osobisty i budzi podziw.

Dawid wysławia Boga także jako prawowitego właściciela wszystkiego. Wszystko w niebie i na ziemi należy do Niego, bo On to stworzył i nad tym panuje. Królestwo należy do Niego, a wszyscy królowie są Jego poddanymi. On jest ponad wszystkim i należy Mu się najwyższa cześć. Nic nie wymyka się spod Jego kontroli ani nie znajduje się poza Jego władzą.

Dawid wskazuje też na działanie Boga w ludzkim życiu. Bogactwo i szacunek wśród ludzi pochodzą od Boga. Dawid chciał, by przywódcy o tym pamiętali i nie sądzili, że swoimi darami zasłużyli na przychylność Boga. To od Boga otrzymali wcześniej majątek i pozycję, a to, co Mu oddali, stanowiło tylko niewielką część tego, co od Niego dostali. Wszelką wielkość, jaką mają ludzie, daje im ręka Boga. Każda nasza siła również od Niego pochodzi, od Boga Izraela, naszego ojca (Księga Psalmów 68:35).

Dawid dziękuje następnie Bogu za łaskę, czyli pomoc Boga, która umożliwia dobre wybory i dobre czyny, dzięki której ludzie tak chętnie złożyli dary na świątynię (Pierwsza Księga Kronik 29:13–14). Im więcej czynimy dla Boga, tym bardziej jesteśmy Mu winni wdzięczność za to, że okazuje nam zaszczyt, posługując się nami w swojej służbie. Zawdzięczamy Mu również łaskę, która pozwala nam służyć Mu w jakikolwiek sposób. Sługa nie zasługuje na podziękowanie za wykonanie obowiązku (Ewangelia Łukasza 17:9), ale ma wszelkie powody, by dziękować Bogu za zdolność do jego wykonania.

Gotowość ludzi do wykonywania dzieła Boga jest wspaniałym przykładem Jego łaski. Bóg sprawia w nas zarówno pragnienie, jak i działanie, a Jego lud staje się gotowy w dniu Jego mocy (Księga Psalmów 110:3). Całą chwałę za każde dobro, które czynimy my lub inni, powinniśmy oddawać Bogu. Nasze dobre uczynki nie powinny budzić w nas pychy, a dobre uczynki innych nie powinny skłaniać nas do schlebiania im. Jedne i drugie powinny prowadzić nas do uwielbienia Boga. Wierna służba Bogu jest wielkim zaszczytem i radością.

Dawid mówi potem z wielką pokorą o sobie, swoim ludzie i złożonych darach. Choć należeli do przywódców, dziwi się, że Bóg w ogóle zwraca na nich uwagę i tak wiele dla nich czyni (Pierwsza Księga Kronik 29:14). Pyta: „Kim jestem, Panie, i czym jest mój lud?”. Dawid i Izrael byli pod pewnym względem najbardziej zaszczyconym ludem na świecie, a jednak Dawid uważa się za niegodnego uwagi i dobroci Boga. Stoi przed wielkim zgromadzeniem, wyznacza swojego następcę i składa hojny dar na dom Boga, a mimo to ma o sobie niskie mniemanie.

Mówi: „Kim jestem, Panie?”, bo wobec Boga jesteśmy przybyszami i wędrowcami, ubogimi i słabymi stworzeniami (Pierwsza Księga Kronik 29:15). Aniołowie są u siebie w niebie. Święci na ziemi tylko przez nią przechodzą. Nasze dni na ziemi są jak cień. Życie Dawida było pełniejsze i bardziej pożyteczne niż życie większości ludzi, bo był wielkim, dobrym i owocnym człowiekiem, a teraz także starcem. Mimo to zalicza siebie do wszystkich, którzy muszą przyznać, że życie na ziemi jest jak cień. Oznacza to, że jest ono puste, krótkie i przemijające, a skończy się albo doskonałą światłością, albo doskonałą ciemnością.

Kolejne słowa wyjaśniają to dokładniej: nie ma tu trwałego miejsca ani pewnej nadziei. Nie możemy oczekiwać od tego życia wielkich rzeczy ani liczyć, że będzie trwało długo. Dawid wspomina o tym, by powstrzymać nas od chlubienia się służbą dla Boga. Nasza służba mieści się w krótkim i kruchym życiu, dlatego nie możemy na jej podstawie rościć sobie prawa do zasługi.

Dawid mówi również: „Z tego, co Twoje, daliśmy Tobie”, a następnie: „Wszystko pochodzi z Twojej ręki i wszystko należy do Ciebie” (Pierwsza Księga Kronik 29:14, 16). Wszystko otrzymujemy od Boga jako darmowy dar, jesteśmy więc zobowiązani używać tego dla Niego. To, co Mu przynosimy, jest jedynie jak czynsz lub odsetki od tego, co i tak do Niego należy. Tak samo powinniśmy dostrzegać Boga we wszystkim, co duchowe, i przypisywać Jego łasce każdą dobrą myśl, zamiar i czyn, bo od Niego wszystko to otrzymujemy. Kto się chlubi, niech chlubi się w Panu.

Na koniec Dawid odwołuje się do Boga, mówiąc o szczerości swoich intencji we wszystkim, co uczynił (Pierwsza Księga Kronik 29:17). Dla człowieka prawego wielką pociechą jest świadomość, że Bóg bada serce i ma upodobanie w tym, co słuszne. Nawet jeśli inni nie rozumieją jego postępowania albo nim gardzą, Bóg zna drogę sprawiedliwych i ją pochwala.

Pociechę dawała Dawidowi świadomość, że Bóg widział radość, z jaką on sam składał swój dar, i z jaką składali go ludzie. Nie był dumny z własnego dobrego czynu ani zazdrosny o dobre czyny innych.

Następnie modli się za lud i Salomona, prosząc, by oboje wytrwali w tym, co rozpoczęli. W tej modlitwie wzywa Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba, Boga, który zawarł z nimi przymierze, a ze względu na nich także z nami. Mówi niejako: „Panie, obdarz nas łaską, abyśmy dochowali swojej części przymierza i nie utracili jego błogosławieństw”. Innymi słowy, to dzięki łasce Boga, która prowadziła ich przez życie, pozostali wierni. Dawid prosi, by ta sama łaska, która im wystarczyła, wystarczyła także nam.

Modli się za lud, prosząc, by Bóg zachował w jego sercach dobre myśli, które już tam wzbudził, i nie pozwolił, by ludzie stali się gorsi niż teraz. Prosi, by nie utracili przekonań, które zrodziły się w nich w tej chwili, i by ich miłość do domu Boga nie osłabła. Pragnie, by zawsze myśleli o tych sprawach tak, jak myślą teraz. Wiele zależy od tego, co wypełnia najgłębsze zakamarki naszego umysłu, do czego dążymy i o czym chętnie rozmyślamy. Jeśli dobro zakorzeniło się w naszym sercu albo w sercu naszych przyjaciół, mądrze jest powierzyć je Bogu w modlitwie: „Panie, zachowaj je tam i strzeż go na zawsze”. Dawid przygotował materiały na budowę świątyni, prosi jednak Boga, by przygotował serca ludzi na tak wielki przywilej. „Umocnij ich serca”, jak oddaje to przypis na marginesie. „Utwierdź ich postanowienia. Są teraz usposobieni do dobra. Zachowaj ich w tym stanie, gdy mnie już zabraknie, ich i ich potomków na zawsze”.

Dawid modli się za Salomona: „Daj mu serce doskonałe” (Pierwsza Księga Kronik 29:19). Wcześniej polecił Salomonowi, by służył Bogu szczerym i całkowicie oddanym sercem (Pierwsza Księga Kronik 28:9), a teraz prosi Boga, by dał mu takie serce. Nie modli się: „Panie, uczyń go bogatym, wielkim lub uczonym”, lecz: „Panie, uczyń go człowiekiem uczciwym”, bo to cenniejsze niż wszystko inne. Prosi o serce całkowicie nastawione na posłuszeństwo Bogu, a szczególnie na budowę świątyni, by Salomon wykonywał tę pracę z niepodzielnym oddaniem. Jednak sama budowa domu Boga nie dowiodłaby, że ma doskonałe serce, gdyby nie troszczył się także o przestrzeganie Bożych przykazań. Pomaganie przy budowie kościołów nie zbawi nas, jeśli żyjemy w nieposłuszeństwie wobec Bożego prawa.

Całe zgromadzenie przyłączyło się do Dawida w oddawaniu czci Bogu. Po zakończeniu modlitwy Dawid wezwał zebranych, by wyrazili swoją jedność z nim: „A teraz błogosławcie Pana, swojego Boga” (Pierwsza Księga Kronik 29:20). Uczynili to, pochylając głowy, co było znakiem oddawania czci. Kiedy jedna osoba przemawia w imieniu całego zgromadzenia, korzystają na tym tylko ci, którzy naprawdę się z nią jednoczą, nie tylko głową, lecz także sercem.

Okazywali też szacunek królowi, widząc w nim narzędzie, którym Bóg posłużył się, by wyświadczyć im wiele dobra. Oddając cześć Dawidowi, oddawali ją również Bogu. Następnego dnia złożyli Bogu liczne ofiary (Pierwsza Księga Kronik 29:21): całopalenia, które spalano w całości, oraz ofiary biesiadne, z których składający zachowywał dla siebie znaczną część. W ten sposób hojnie dziękowali Bogu za pomyślny stan spraw publicznych, choć Dawid miał wkrótce umrzeć, tak jak każdy człowiek.

Potem ucztowali i radowali się przed Bogiem (Pierwsza Księga Kronik 29:22). Świętowali radość w Bogu i wspólnotę z Nim, spożywając swoje ofiary biesiadne w święty sposób przed Panem. To, co zostało ofiarowane Bogu, stało się ich ucztą. Pokazywało im to, że hojne dary na świątynię nie uczynią ich uboższymi. Sami mieli czerpać radość z tego, co dawali.

Po raz drugi ustanowili Salomona królem. Wcześniej namaszczono go w pośpiechu z powodu buntu Adoniasza, dlatego należało powtórzyć ceremonię, aby lud był w pełni usatysfakcjonowany. Namaszczono go dla Pana. Przywódcy świeccy powinni uważać się za wyznaczonych do służby Bogu i pełniących rolę Jego sług. Powinni rządzić z tą świadomością i w bojaźni Bożej. Zadoka namaszczono na kapłana w miejsce Abiatara, który niedawno utracił swój urząd. Szczęśliwy jesteś, Izraelu, mając takiego władcę i takiego kapłana.