1 Księga Kronik 21 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Powstał szatan przeciwko Izraelowi i pobudził Dawida, żeby policzył Izraela.

Powiedział więc Dawid do Joaba i do książąt ludu: Idźcie i policzcie Izraela od Beer-Szeby aż do Dan i donieście mi, abym znał ich liczbę.

Lecz Joab odpowiedział: Niech Pan pomnoży swój lud stokrotnie w stosunku do tego, ile go jest! Lecz, o mój panie, królu, czyż oni wszyscy nie są poddanymi mojego pana? Dlaczego mój pan tego się domaga? Czemu ma się stać przyczyną przewinienia Izraela?

Jednak rozkaz króla przeważył nad sprzeciwem Joaba. Poszedł więc Joab, a gdy obszedł całego Izraela, przybył do Jerozolimy.

Joab przekazał Dawidowi liczbę policzonego ludu. Cały Izrael liczył milion i sto tysięcy mężczyzn dobywających miecza; w Judzie zaś czterysta siedemdziesiąt tysięcy mężczyzn dobywających miecza.

Wśród nich Joab nie policzył Lewiego i Beniamina, ponieważ rozkaz króla był przykry dla Joaba.

I nie podobała się ta rzecz Bogu, więc ukarał Izraela.

I powiedział Dawid do Boga: Zgrzeszyłem bardzo tym, czego dokonałem. Lecz teraz daruj łaskawie winę swojego sługi, bo postąpiłem bardzo nierozsądnie.

I odezwał się Pan do Gada, "Widzącego" Dawida, tymi słowami:

Idź i oznajmij Dawidowi te słowa: To mówi Pan: Przedstawiam ci trzy rzeczy, wybierz sobie jedną z nich, a spełnię ci ją.

Gad przyszedł do Dawida i powiedział do niego: To mówi Pan: Wybierz sobie:

albo trzy lata głodu, albo trzy miesiące porażek od twoich wrogów, podczas gdy miecz twoich nieprzyjaciół będzie cię ścigał, albo też trzy dni miecza Pańskiego i zarazy w kraju, przy czym Anioł Pański będzie szerzył spustoszenie we wszystkich granicach Izraela. A teraz rozważ, c

I powiedział Dawid do Gada: Jestem w wielkiej rozterce. Niech wpadnę raczej w ręce Pana, bo wielkie jest Jego miłosierdzie, ale w ręce człowieka niech nie wpadnę.

Zesłał więc Pan zarazę na Izraela i padło z Izraela siedemdziesiąt tysięcy ludzi.

I posłał Bóg Anioła do Jerozolimy, aby ją wyniszczyć, lecz gdy ten dokonywał zniszczenia, spojrzał Pan i ulitował się nad nieszczęściem, i powiedział do Anioła-niszczyciela: Wystarczy! Cofnij swoją rękę! Stał wtedy Anioł Pański blisko klepiska Ornana Jebusyty.

Dawid, podniósłszy oczy, zobaczył Anioła Pańskiego stojącego między ziemią i niebem, a w jego ręku – miecz wyciągnięty nad Jerozolimą. Dawid więc i starszyzna, ubrani w worki, padli na twarze.

I powiedział Dawid do Boga: Czyż to nie ja rozkazałem policzyć naród? To ja zgrzeszyłem, to ja zawiniłem, a te owce cóż uczyniły? Panie, Boże mój, niech Twoja ręka obróci się na mnie i na dom mojego ojca, a nie na Twój lud, aby go wytracić!

Wtedy Anioł Pański powiedział do Gada, aby oznajmił Dawidowi, że Dawid powinien iść i wznieść ołtarz Panu na klepisku Ornana Jebusyty.

Dawid więc poszedł na słowo Gada, który przemawiał w imieniu Pana.

Ornan odwrócił się i zobaczył Anioła, on i jego czterej synowie, i ukryli się; Ornan młócił wtedy pszenicę.

Gdy Dawid przyszedł do Ornana, Ornan obejrzał się i zobaczył Dawida, a wyszedłszy z klepiska, oddał pokłon Dawidowi twarzą do ziemi.

Wtedy Dawid powiedział do Ornana: Odstąp mi obszar tego klepiska, a zbuduję na nim ołtarz Panu; odstąp mi je za pełną cenę, aby plaga przestała się srożyć nad ludem.

Powiedział Ornan do Dawida: Weź, a niech uczyni król, mój pan, co mu się wyda słuszne. Spójrz! Oddaję woły na całopalenie, sanie młockarskie jako drewno na opał, pszenicę na ofiarę z pokarmów, wszystko to daję.

Król Dawid powiedział do Ornana: Nie! Muszę bowiem kupić to za pieniądze, bo tego, co do ciebie należy, nie wezmę dla Pana i nie złożę ofiar całopalnych, które otrzymam za darmo.

Dał więc Dawid Ornanowi za pole sześćset syklów złota.

Następnie zbudował ołtarz Panu i złożył ofiary całopalne i ofiary biesiadne. Wzywał Pana, który go wysłuchał, zsyłając ogień z nieba na ołtarz całopalenia.

Nakazał więc Pan Aniołowi, by schował swój miecz do pochwy.

W tym czasie Dawid, widząc, że Pan wysłuchał go na klepisku Jebusyty Ornana, zaraz złożył tam ofiary.

Przybytek zaś Pański, który Mojżesz zbudował na pustyni, i ołtarz całopalenia znajdował się wtedy na wyżynie w Gibeonie,

ale Dawid nie śmiał tam iść, aby radzić się Boga, ponieważ bał się miecza Anioła Pańskiego.