1 Księga Kronik 21:1 – znaczenie i zastosowanie

Policzenie ludu mogło wydawać się czymś niewinnym. Dlaczego pasterz miałby nie wiedzieć, ile ma owiec? Bóg jednak widzi głębiej niż ludzie. Postępek Dawida był wyraźnie zły i głęboko obrażał Boga, ponieważ wynikał z pychy. Żaden grzech nie sprzeciwia się Bogu bardziej niż pycha i żaden nie rani Go dotkliwiej.

Wyłączną odpowiedzialność ponosił Dawid. Ten fragment pokazuje jednak, jak aktywny był kusiciel: szatan wystąpił przeciwko Izraelowi i pobudził Dawida do tego czynu (1 Księga Kronik 21:1). W 2 Księdze Samuela 24:1 czytamy, że gniew Pana zapłonął przeciwko Izraelowi i że pobudził On Dawida do tego czynu. Powinniśmy dostrzegać sprawiedliwe sądy Boga i odnosić się do nich z szacunkiem, nawet gdy wiążą się z ludzkim grzechem. Bóg nigdy nie jest sprawcą grzechu i nikogo nie kusi. Dlatego gdy Pismo mówi, że Bóg pobudził Dawida, należy rozumieć to tak, że pozwolił diabłu działać w mądrym i świętym celu.

Możemy tu prześledzić ten mroczny nurt aż do jego źródła. Nic dziwnego, że szatan, wróg Boga i wszystkiego, co dobre, wystąpił przeciwko Izraelowi. Taki jest jego cel: osłabiać lud Boży, zmniejszać jego liczebność i przyćmiewać jego chwałę. Zdumiewa natomiast to, że potrafił skłonić do złego czynu Dawida, człowieka według serca Bożego. Nawet najlepsi wierzący, dopóki nie znajdą się w niebie, nigdy nie powinni uważać, że są poza zasięgiem szatana.

Gdy szatan chciał zaszkodzić Izraelowi, nie próbował najpierw zwrócić Boga przeciwko niemu, jak w Księdze Hioba 2:3. Zamiast tego popchnął Dawida, ich najlepszego przyjaciela, do grzechu, aby obrazić Boga i sprawić, by zwrócił się przeciwko Izraelowi. Diabeł wyrządza nam większą szkodę, kusząc nas do grzechu przeciwko Bogu, niż oskarżając nas przed Bogiem. Niszczy ludzi tylko przez ich własny grzech. Największą krzywdę wyrządza Kościołowi, kusząc jego przywódców do pychy, bo nikt nie jest w stanie w pełni ocenić szkód, jakie może ona spowodować, zwłaszcza wśród przywódców Kościoła. „Wy zaś nie tak” (Ewangelia Łukasza 22:26).

Joab, któremu Dawid nakazał policzyć lud, nie stronił od zadań publicznych. Tym razem jednak został do tego zmuszony i wykonał polecenie z wielką niechęcią. Zanim przystąpił do pracy, zaprotestował. Nikt nie był bardziej gotów zrobić tego, co rzeczywiście służyło czci króla lub dobru królestwa, ale tym razem chciał zostać zwolniony z tego zadania. Było ono niepotrzebne, bo Bóg obiecał pomnożyć Izraela, a Dawid nie miał powodu wątpić w tę obietnicę. Było też niebezpieczne, bo ten spis mógł stać się występkiem przeciwko Izraelowi i wzbudzić gniew Boga. Joab to dostrzegał, choć Dawid nie.

Joab miał już dość tego zadania, zanim je ukończył, bo królewski rozkaz budził w nim odrazę (1 Księga Kronik 21:6). Był czas, gdy wszystko, co robił Dawid, podobało się całemu ludowi (2 Księga Samuela 3:36). Teraz rozkaz spotkał się z powszechną niechęcią, co utwierdziło Joaba w jego własnym sprzeciwie. Dlatego, choć spis wykazał bardzo dużą liczbę ludzi, Joab nie dokończył go w pełni. Pominął dwa pokolenia, Lewiego i Beniamina, a być może także mniej dokładnie policzył pozostałe, ponieważ nie miał serca do tej pracy. To może pomóc wyjaśnić różnicę między podanymi tu liczbami a tymi z 2 Księgi Samuela 24:9.