1 Księga Kronik 21:7 – znaczenie i zastosowanie

Dawid znalazł się pod Bożą rózgą karcenia za spisanie ludu. Ta rózga ma wypędzać głupotę zakorzenioną w ludzkim sercu, zwłaszcza głupotę pychy. Warto pokrótce przyjrzeć się temu, jak został skorygowany.

Jeśli nawet najdroższe Bogu dzieci czynią zło, muszą liczyć się z tym, że poniosą jego konsekwencje. Najpierw Dawid dowiaduje się, że Bóg jest niezadowolony. Dla tak dobrego człowieka była to ciężka wiadomość. Bóg dostrzega grzechy swojego ludu, a szczególnie nie podoba Mu się pycha serca. Nic nie upokarza, nie zasmuca i nie łamie duszy żyjącej Bożą łaską bardziej niż świadomość, że Bóg jest jej nieprzychylny.

Po drugie, Dawid musi wybrać karę: wojnę, głód albo zarazę. Musi zostać ukarany i jedna z tych kar go spotka. Miało to pogłębić jego pokorę, bo znalazł się w strasznym położeniu i miał odczuć lęk przed wszystkimi trzema sądami naraz. Bez wątpienia bardzo się trapił, gdy rozważał, którą karę wybrać.

Po trzecie, słyszy, że w ciągu kilku godzin zaraza zabija siedemdziesiąt tysięcy jego poddanych (1 Księga Kronik 21:14). Dawid był dumny z liczebności swojego ludu, lecz Boża sprawiedliwość sprawiła, że jego szeregi się przerzedziły. To, z czego jesteśmy dumni, Bóg często sprawiedliwie nam odbiera, osłabia albo czyni dla nas źródłem goryczy. Dawid chciał policzyć lud, mówiąc: „Podajcie mi jego liczbę, abym ją poznał”. Teraz jednak Bóg liczy go inaczej, przeznaczając ludzi pod miecz (Księga Izajasza 65:12). Dawid otrzymuje inny rachunek, przynoszący więcej wstydu niż zadowolenia: ponury bilans zabitych, który przekreśla jego listę wojskową.

Po czwarte, widzi anioła zagłady z dobytym mieczem skierowanym przeciw Jerozolimie (1 Księga Kronik 21:16). Musiało to głęboko go przerazić, bo widział w tym znak gniewu Boga i zagrożenie dla ukochanego miasta. Zaraza wyrządza największe szkody w miejscach najbardziej zatłoczonych. Nawet łagodny anioł może napełnić trwogą silnych ludzi. O ileż straszniejszy był widok anioła z dobytym mieczem, płomiennym mieczem cherubów, który obracał się we wszystkie strony i strzegł drogi do drzewa życia. Gdy ciąży na nas gniew Boga, święci aniołowie stoją przeciwko nam z bronią, nawet jeśli ich nie widzimy, tak jak widział ich Dawid.

Przyjrzyjmy się teraz temu, jak Dawid zniósł karcenie. Najpierw szczerze wyznał swój grzech i żarliwie prosił o przebaczenie (1 Księga Kronik 21:8). Przyznał, że zgrzeszył, i to bardzo, oraz że postąpił niezwykle nierozsądnie. Błagał też, by choć nadal miał ponieść karę, została mu odpuszczona wina za grzech.

Po drugie, przyjął karę za swoje przewinienie. Prosił: „Niech Twoja ręka spadnie na mnie i na dom mojego ojca” (1 Księga Kronik 21:17). Poddał się rózdze, ale prosił, by cierpiał on sam, bo to on zgrzeszył. Miecz powinien być wymierzony w winnego przywódcę.

Po trzecie, zdał się na miłosierdzie Boga, choć wiedział, że Bóg jest na niego rozgniewany, i nie pozwolił sobie myśleć o Nim źle. Powiedział: „Wpadnijmy w ręce Pana, bo wielkie jest Jego miłosierdzie” (1 Księga Kronik 21:13). Dobrzy ludzie nawet wtedy, gdy Bóg patrzy na nich z niechęcią, nadal myślą o Nim dobrze. „Choćby mnie zabił, będę Mu ufać”.

Po czwarte, głęboko przejmował się losem ludu. Widok ludzi karanych za jego grzech bolał go do głębi. Zawołał: „Te owce, cóż uczyniły?”.