1 Księga Kronik 21:18 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj sprawa dobiega końca, a po skrusze Dawida zostaje przywrócony jego pokój z Bogiem. Choć Bóg był na niego rozgniewany, teraz odwraca od niego swój gniew.

Najpierw zatrzymana zostaje zaraza. W 1 Księdze Kronik 21:15 Bóg powstrzymuje anioła wykonującego wyrok. Gdy Dawid okazuje skruchę, Bóg odstępuje od kary i poleca aniołowi niszczycielowi, by się zatrzymał i schował miecz (1 Księga Kronik 21:27).

Po drugie, Dawid otrzymuje polecenie, by zbudować ołtarz na klepisku Ornana, zwanego także Arauną, Jebuzejczyka i właściciela ziemi. Anioł przekazuje tę wiadomość prorokowi Gadowi, a Gad przekazuje ją Dawidowi. Ten sam anioł, który wykonał Boży wyrok, pomaga teraz rozpocząć drogę powrotu do pokoju, bo aniołowie nie znajdują upodobania w dniach nieszczęścia. Bóg mógł przekazać polecenie Dawidowi bezpośrednio, ale posyła je przez proroka, oddając w ten sposób należny szacunek urzędowi prorockiemu. Podobnie anioł oznajmił Janowi objawienie Jezusa Chrystusa, a Jan przekazał je wspólnotom. Polecenie, by Dawid zbudował ołtarz, było wyraźnym znakiem pojednania: gdyby Bóg zamierzał go zgładzić, nie wzywałby go do złożenia ofiary.

Po trzecie, Dawid szybko kupuje klepisko od Ornana, bo nie chce składać Bogu ofiary, która nic nie kosztowałaby jego samego. Ornan, kierując się hojnością, ofiarowuje mu je za darmo, zarówno z szacunku dla króla, jak i dlatego, że sam widział anioła (1 Księga Kronik 21:20). Widok ten przeraził Ornana i jego czterech synów, którzy się ukryli, nie mogąc znieść blasku chwały anioła i bojąc się jego dobytego miecza. Gdy ludzie naprawdę odczuwają bojaźń Pana, robią, co mogą w swoim miejscu, by wspierać oddawanie czci Bogu i przyczyniać się do pojednania, aby odwrócił się Jego gniew.

Po czwarte, Bóg pokazuje, że przyjmuje ofiary Dawida złożone na tym ołtarzu. Odpowiada Dawidowi z nieba ogniem (1 Księga Kronik 21:26). Ogień, który słusznie mógł spaść na grzesznika, spada zamiast tego na ofiarę i ją pochłania. Potem miecz anioła niszczyciela wraca do pochwy. W tym wydarzeniu Chrystus stał się za nas grzechem i przekleństwem, a Panu spodobało się Go zmiażdżyć. Dzięki Niemu Bóg nie jest dla nas ogniem trawiącym, lecz Ojcem, który pojednał się z nami.

Po piąte, Dawid nadal składa tam ofiary. Miedziany ołtarz wykonany przez Mojżesza znajdował się w Gibeonie (1 Księga Kronik 21:29) i tam Izraelici zwykle składali ofiary. Jednak widok miecza anioła tak wstrząsnął Dawidem, że nie był w stanie tam pójść (1 Księga Kronik 21:30). Sytuacja była nagląca, bo zaraza już się rozpoczęła. Aaron musiał szybko, wręcz biegiem, dokonać przebłagania (Księga Liczb 16:46-47), a tutaj sprawa była równie pilna. Dawid nie miał czasu, by jechać do Gibeonu, i nie śmiał zostawić anioła stojącego nad Jerozolimą z uniesionym mieczem, gdyby ostateczny cios miał spaść, zanim Dawid wróci.

Dlatego Bóg, okazując Dawidowi łaskę, poleca mu zbudować tam ołtarz i ze względu na naglącą sytuację czyni wyjątek od prawa o jednym centralnym ołtarzu. Przyjmuje ofiary składane na nowym ołtarzu, który nie został wzniesiony przeciwko staremu, lecz obok niego. Znaki jedności miały tu mniejsze znaczenie niż sama jedność. Wygląda na to, że nawet po ustaniu zagrożenia Dawid składał tam ofiary aż do końca życia, choć ołtarz w Gibeonie nadal był używany. Bóg wcześniej zatwierdził ofiary składane w tym miejscu i pokazał, że je przyjmuje (1 Księga Kronik 21:28). Mądrze jest trwać przy miejscu, w którym dostrzegliśmy wyraźne znaki obecności Boga i przekonaliśmy się z doświadczenia, że naprawdę jest z nami: „Tutaj Bóg łaskawie się ze mną spotkał, dlatego nadal będę Go tutaj szukać”.