Księga Izajasza 40:27 – znaczenie i zastosowanie

Prorok gani lud Boży, przedstawiony tu jako wygnańcy w Babilonii, za brak wiary i zniechęcenie w obliczu cierpienia (Księga Izajasza 40:27). Pyta, dlaczego Jakub i Izrael mówią, że ich droga jest zakryta przed Panem, a ich sprawa nie dociera do Boga. Chce wiedzieć, dlaczego wyciągają tak gorzkie i beznadziejne wnioski o swoim położeniu, jakby nie mogło ono znaleźć się pod opieką Boga ani liczyć na Jego pomoc.

Imiona „Jakub” i „Izrael” powinny były zawstydzić ich i odwieść od nieufności. Powinni pamiętać, skąd się wzięły: od człowieka, który przekonał się, że Bóg jest wierny w każdej trudności, oraz od ich miejsca jako ludu przymierza z Bogiem. Prorok napomina ich także, zachęcając do zastanowienia się: dlaczego to mówią? Czy mają ku temu rzeczywiste powody? Wiele niemądrych lęków i skarg zniknęłoby, gdybyśmy uważnie im się przyjrzeli.

Prorok szczególnie gani słowa, które wypowiadali o Bogu, jakby ich odrzucił. Ważne jest to, że powiedzieli to na głos, a nie tylko pomyśleli. Złe myśli są grzeszne, ale jeszcze gorzej jest je zaakceptować i wyrazić słowami. Dawid wspominał później z żalem, co powiedział w pośpiechu, gdy znalazł się w udręce.

Ich skarga wyrażała rozpacz z powodu bolesnego położenia. Uważali, po pierwsze, że Bóg ich nie dostrzega: jakby nie widział ich trudności ani się o nie nie troszczył. Po drugie, sądzili, że Bóg nie może im pomóc, jakby ich sprawy nie dało się już naprawić. Czuli się tak beznadziejnie jak wyschłe kości (Księga Ezechiela 37:11).

Prorok odpowiada na ich obawy, przypominając im prawdy, które już słyszeli i znali, podobnie jak wtedy, gdy demaskował bałwochwalców (Księga Izajasza 40:21). Jakub i Izrael byli ludem, który poznawał prawdę przez słuchanie, bo głoszono wśród nich mądrość. Wielokrotnie słyszeli między innymi, że moc należy do Boga (Księga Psalmów 62:11). On jest Bogiem wiecznym, JHWH, Panem, który zawsze jest. Istniał przed wszystkim i będzie trwał na wieki, dlatego nie ma w Nim słabości, osłabienia ani zmiany.

Jest także Stwórcą krańców ziemi, czyli całego świata, od jednego jego krańca po drugi. Skoro wszystko stworzył, wszystko do Niego należy i nad wszystkim sprawuje władzę. Ma więc pełną moc i zdolność, by pomóc swojemu ludowi nawet w największej udręce. Bóg, który stworzył świat, z pewnością nadal może wybawić swój Kościół.

Ma mądrość, by zaplanować wybawienie, a ta mądrość nigdy się nie wyczerpuje. Słów, że nie można zgłębić Jego rozumienia, nie należy pojmować tak, jakby ktokolwiek mógł przechytrzyć Jego plany albo w pełni je prześledzić. Kiedy my nie wiemy, co robić, On wie. Ma także moc, by dokonać wybawienia, a ta moc nigdy Go nie zawodzi. Nigdy się nie męczy ani nie wyczerpuje. Podtrzymuje całe stworzenie i bez wysiłku rządzi każdym stworzeniem, więc z pewnością może pomóc swojemu Kościołowi, bez względu na to, jak nisko ten upadnie.

Bóg daje też swojemu ludowi siłę i moc, pomagając mu przez uzdolnienie go do działania. Potężny Bóg staje się siłą Izraela. Pomaga słabym, bo często daje moc zmęczonym i pomnaża siły tych, którym ich brakuje. Wzmacnia ciała wyczerpane trudem i umacnia osłabione serca swoją łaską. Ci, którzy uznają własną słabość i przyznają, że nie mają siły, często najwyraźniej doświadczają Jego pomocy, bo kiedy sami jesteśmy słabi, wtedy jesteśmy mocni w Panu.

Pomaga także tym, którzy są gotowi Mu zaufać i pokornie na Nim polegają, wypełniając swoje obowiązki. Młodzi mogą ufać własnej sile, ale w końcu zawiodą. Zmęczą się i osłabną w pracy, zmaganiach i pod ciężarem obowiązków. To uczy, jak niemądre jest poleganie na sobie. Ci jednak, którzy oczekują Pana, są Mu posłuszni i powierzają się Jego opiece, nie zostaną zawiedzeni.

Otrzymają dość łaski na każdą potrzebę. Ich siły będą się odnawiać, gdy pojawią się nowe obowiązki i próby. Będzie tak, jakby Bóg dawał im świeżą oliwę do lamp i nowe siły do pracy. Każdego poranka będzie ich ramieniem (Księga Izajasza 33:2). Jeśli upadną pod ciężarem trudności, podniosą się i odzyskają siły. Będą otrzymywać siły odpowiednie do zmieniających się zadań: do pracy, walki, stawiania oporu i dźwigania ciężarów. Jak dzień, taka będzie ich siła.

Będą też dobrze korzystać z otrzymanej siły. Po pierwsze, będą wznosić się ku Bogu. Wzlecą na skrzydłach jak orły, wysoko, szybko i mocno, unosząc dusze ponad świat, ku bliskiej więzi z Bogiem. Święte i pobożne pragnienia są jak orle skrzydła, które unoszą wierzących ku Bogu (Księga Psalmów 25:1). Po drugie, będą zmierzać ku niebu. Będą kroczyć, a nawet biec drogą Bożych przykazań z radością, nie ustając, i wytrwale, nie tracąc sił. Dlatego we właściwym czasie zbiorą plon.

Niech więc Jakub i Izrael, nawet w najgłębszej udręce, nadal oczekują Boga. Nie powinni tracić nadziei, że w odpowiednim czasie otrzymają od Niego skuteczną pomoc i wybawienie.