Księga Izajasza 40:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu polecenie i wskazanie drogi, skierowane nie tylko do tego proroka, lecz także za jego pośrednictwem do wszystkich proroków Pana, a nawet do wszystkich sług Chrystusa: mają oni głosić pocieszenie ludowi Bożemu. Po pierwsze, słowa te nie tylko pozwalały Izajaszowi dodawać otuchy wiernym żyjącym w jego czasach. Nie mogli nie odczuwać głębokiego niepokoju, gdy widzieli, jak Juda i Jerozolima przez zuchwałe grzechy pędzą ku zagładzie, a Bóg w swojej opatrzności przybliża tę katastrofę. Nawet wtedy mieli wiedzieć, że Bóg wciąż zachowuje dla nich miłosierdzie. Po drugie, były to szczególnie ważne słowa dla proroków, którzy mieli żyć w czasie niewoli, gdy Jerozolima leżała w ruinie. Mieli podtrzymywać w jeńcach nadzieję, że w czasie wyznaczonym przez Boga odzyskają wolność. Po trzecie, słudzy Ewangelii, którymi Duch Święty posługuje się, by pocieszać i umacniać chrześcijańską radość, otrzymują tu przypomnienie o swoim powołaniu.

Słowa pocieszenia są skierowane do ludu Bożego jako całości (Księga Izajasza 40:1). Prorocy otrzymują polecenia od Boga, Pana Boga świętych proroków (Apokalipsa św. Jana 22:6), by pocieszali Jego lud. Polecenie zostaje powtórzone: „Pocieszajcie, pocieszajcie”. Nie dlatego, że prorocy nie chcą tego robić — pocieszanie należy do najprzyjemniejszych części ich służby. Dzieje się tak dlatego, że lud Boży często z trudem przyjmuje pocieszenie, a ci, którzy niosą mu otuchę, muszą powtarzać te same słowa raz za razem, zanim naprawdę dotrą do jego serca.

Zwróćmy uwagę na cztery rzeczy. Na świecie jest lud, który należy do Boga. Bóg pragnie, by Jego lud doświadczał pocieszenia nawet w najgorszych czasach. Zadaniem sług Bożych jest robić wszystko, co w ich mocy, by pocieszać ten lud. A słowom ostrzeżenia, takim jak te z wcześniejszej części tej księgi, muszą towarzyszyć słowa pocieszenia. Ten sam Bóg, który rani, także leczy.

Słowa pocieszenia są skierowane również w szczególności do Jerozolimy: „Przemówcie do serca Jerozolimy” (Księga Izajasza 40:2). Mówcie tak, by podnieść ją na duchu i pocieszyć ją oraz wszystkich, którzy do niej należą i troszczą się o jej dobro. Nie szepczcie tej wiadomości, lecz głoście ją wyraźnie. Niech święci usłyszą słowa pociechy równie jasno, jak grzesznicy słyszą o swoich grzechach. Niech dotrą do Jerozolimy.

Powiedzcie jej, że dni utrapienia są policzone i niemal dobiegły końca. Jej zmagania się skończyły, a wyznaczony czas ciężkiej służby minął. Kampania wojenna dobiegła końca i teraz nastanie dla niej czas odpoczynku. Życie człowieka jest zmaganiem (Księga Hioba 7:1), a życie chrześcijańskie tym bardziej. Ta walka nie będzie jednak trwać wiecznie. Gdy się skończy, wierni żołnierze nie tylko zaznają odpoczynku, lecz także otrzymają nagrodę.

Powiedzcie jej również, że ustała przyczyna jej cierpienia, a wraz z nią skończy się samo cierpienie. Jej grzech został przebaczony, Bóg pojednał się z nią i nie będzie już traktował jej jak winnej przed swoim obliczem. Nie ma nic bardziej pokrzepiającego niż słowa: „Odwagi, twoje grzechy są odpuszczone” (por. Ewangelia Mateusza 9:2). Cierpienie zostaje naprawdę usunięte w miłości, gdy grzech zostaje przebaczony.

Powiedzcie jej także, że cel jej cierpienia został osiągnięty. Otrzymała od Pana „podwójnie” za wszystkie swoje grzechy, czyli dość, a nawet więcej niż dość, by wyrwać się z przywiązania do bożków. Bałwochwalstwo było głównym grzechem, z powodu którego Bóg miał z nimi spór, a niewola babilońska miała ich od niego odwrócić. I tak się stało. Niewola wzbudziła w nich głęboką odrazę do bałwochwalstwa, niczym silne lekarstwo, które całkowicie usuwa chorobę.

Można też rozumieć te słowa jako wyraz współczucia Boga. Jego serce bolało nad nieszczęściem Izraela (Księga Sędziów 10:16), a On, jak czuły ojciec, nawet po wypowiedzeniu słów oskarżenia wciąż pamiętał o nich z głęboką czułością (Księga Jeremiasza 31:20). Był gotów przyznać, że skarcił ich zbyt surowo. Ludzie skruszeni przyznają, że Bóg ukarał ich mniej, niż zasłużyli przez swoje grzechy. Bóg jednak w swojej wielkiej dobroci mówi tak, jakby wymierzył im karę większą, niż na nią zasłużyli. W Chrystusie i Jego cierpieniu ludzie prawdziwie skruszeni rzeczywiście otrzymali od Pana podwójnie za wszystkie swoje grzechy, ponieważ zapłata, którą Chrystus złożył przez swoją śmierć, miała nieskończoną wartość i w pełni wystarczyła, by zgładzić winę za grzech. Bóg nie oszczędził własnego Syna.