Księga Izajasza 25:9 – znaczenie i zastosowanie

Oto powitanie, którym wspólnota przyjmie błogosławieństwa obiecane wcześniej (Księga Izajasza 25:9). W owym dniu zabrzmią słowa pełne pokornej, a zarazem świętej radości: „Oto nasz Bóg. Czekaliśmy na Niego!”. W ten sposób będzie świętowane ocalenie wspólnoty od długiego i dotkliwego ucisku. Będzie ono jak powrót do życia z martwych. Ci, którzy wyczekiwali Odkupiciela i odkupienia, które przyniesie Jerozolimie, przyjmą dobrą nowinę z taką samą radością. Uwielbieni święci wejdą w radość swojego Pana, wyśpiewując triumfalną pieśń podobną do tej.

Po pierwsze, cała chwała należy się samemu Bogu. „Oto nasz Bóg. To Pan. To On dokonał tego, co się wydarzyło, a w naszych oczach jest to cudowne”. Zadziałał w sposób, który jest możliwy tylko dla Niego, w niezwykły sposób objawiając swoją mądrość, moc i dobroć. Zadziałał także dla nas jako nasz Bóg, który związał się z nami przymierzem, czyli świętą obietnicą wiernej więzi. Nasza radość nie powinna kończyć się na tym, co Bóg nam daje. Powinna prowadzić nas do samego Boga, od którego pochodzi każde błogosławieństwo. To nasz Bóg. Czy któryś z narodów ma takiego Boga, któremu mógłby zaufać? Nie, ich skała nie jest jak nasza Skała. Nie ma nikogo podobnego do Boga Jerozolimy.

Po drugie, im dłużej czekamy na miłosierdzie, tym radośniej je przyjmujemy, gdy nadejdzie. „To na Niego czekaliśmy, ufając Jego obietnicy i wierząc, że przyjdzie we właściwym czasie. Byliśmy gotowi czekać, aż nadejdzie Jego pora, a teraz widzimy, że nasze oczekiwanie nie poszło na marne. Wreszcie nadeszło miłosierdzie, które z nawiązką wynagradza zwłokę”.

Po trzecie, jest to radość, której nie sposób wyrazić słowami. „Będziemy się weselić i radować z Jego zbawienia”. Wszyscy, którzy będą mieli udział w jego błogosławieństwach, połączą się w dziękczynnej pieśni uwielbienia.

Po czwarte, daje to nadzieję, że zbawienie będzie trwać i zostanie w pełni dopełnione. „Czekaliśmy na Niego, a On nas wybawi”. Bóg będzie kontynuował rozpoczęte dzieło, bo Jego dzieło, dzieło naszego Boga, jest doskonałe.

Jest też obietnica kolejnych błogosławieństw, które umocnią to zbawienie i uchronią je przed utratą. Moc Boża będzie im zapewniona i pozostanie po ich stronie. „Na tej górze spocznie ręka Pana” (Księga Izajasza 25:10). Kościół i lud Boży będą nadal widzieć dowody Jego obecności pośród nich. Jego ręka będzie nad nimi, by ich chronić, i będzie wyciągnięta, by zaspokajać ich potrzeby. Góra Syjon jest Jego miejscem odpoczynku na wieki. Tam będzie mieszkał.

Zostanie też złamana potęga wrogów, którzy im się sprzeciwiają. Moab symbolizuje tu wszystkich wrogów ludu Bożego, zwłaszcza tych, którzy go uciskają. Zostaną stratowani, wymłóceni jak ziarno, a potem wyrzuceni jak słoma na gnojowisko, nieprzydatni do niczego innego. Skoro ręka Boga spocznie na tej górze, nie będzie słaba ani bezczynna. Bóg rozpostrze ręce pośród swojego ludu, jak pływak poruszający się w wodzie. Oznacza to, że z wielką mocą będzie działał dla swojego ludu, ze wszystkich stron usuwając przeszkody stojące na drodze Jego łaskawemu zamysłowi i nieustannie występując w jego obronie.

Bóg poniży pychę wrogów, a Moab słynął z niej szczególnie (Księga Izajasza 16:6), zsyłając na nich kolejne upokarzające wyroki. Odbierze im to, czym się chełpią. Pozbawi ich także łupów, odbierając to, co zdobyli przemocą i rabunkiem. Złamie ramiona podniesione przeciw Izraelowi Bożemu, całkowicie rozbijając ich potęgę i odbierając im zdolność wyrządzania krzywdy.

Zburzy także wszystkie ich warowne umocnienia (Księga Izajasza 25:12). Moab ma mury i wysokie twierdze, które, jak sądzi, zapewnią mu bezpieczeństwo i pozwolą zaatakować lud Boży. Bóg jednak zburzy je wszystkie, zrówna z ziemią i obróci w pył. Ci, którzy im zaufali, pozostaną bez ochrony. Żadna twierdza nie ostoi się przed Bogiem Wszechmogącym. Żaden mur nie jest zbyt wysoki, by ramię Pana nie mogło go dosięgnąć i obalić.

Zniszczenie Moabu zapowiada zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią, o którym mowa w Księdze Izajasza 25:8. Wskazuje też na to, że przez swój krzyż Chrystus rozbroił moce i zwierzchności (List do Kolosan 2:15), przez głoszenie Ewangelii burzy warownie szatana (Drugi List do Koryntian 10:4) i króluje, aż wszyscy Jego wrogowie zostaną położeni jako podnóżek pod Jego stopy (Księga Psalmów 110:1).