Księga Izajasza 25:6 – znaczenie i zastosowanie

Jeśli rozumiemy te słowa, jak wielu, jako zapowiedź wielkiej radości na Syjonie i w Jerozolimie po klęsce wojsk asyryjskich zadanej przez anioła, po uwolnieniu Żydów z niewoli babilońskiej albo po innym niezwykłym wybawieniu, nadal musimy spojrzeć dalej. Wskazują one na łaskę Ewangelii oraz na chwałę, która jest jej ukoronowaniem i dopełnieniem. Pełnia tego proroctwa objawi się przy naszym zmartwychwstaniu przez Chrystusa, gdy, jak mówi Paweł, śmierć zostanie pochłonięta przez zwycięstwo (Pierwszy List do Koryntian 15:54). Dzięki temu łatwiej zrozumieć pozostałe obietnice zawarte w tym proroctwie. Jest ono zapowiedzią zbawienia i łaski, które przynosi nam Jezus Chrystus, a których prorocy pilnie szukali (Pierwszy List Piotra 1:10).

Łaska Ewangelii została przedstawiona jako królewska uczta dla wszystkich ludów. Nie przypomina uczty Aswerusa, króla perskiego, która miała ukazywać jego potęgę (Księga Estery 1:4). Ta uczta ma przynieść dobro zaproszonym, dlatego wszystko, co się na niej znajduje, służy prawdziwemu pożytkowi, a nie pokazowi. W Nowym Testamencie Bóg często opisuje przyjęcie skruszonych grzeszników jako ucztę, na przykład w Ewangelii Mateusza 22:1 i następnych. Obraz ten zdaje się pochodzić z tego proroctwa.

Gospodarzem uczty jest sam Bóg, więc możemy być pewni, że przygotowuje ją na miarę swojej wielkości. Wyprawia ją Pan Zastępów, Pan, który rozkazuje wojskom. Zaproszeni są wszyscy ludzie, zarówno poganie, jak i Żydzi, bo Ewangelię należy głosić każdemu stworzeniu. Wystarczy jej dla wszystkich, a każdy, kto zechce, może przyjść i bez przeszkód wziąć w niej udział, nawet ci, których zebrano z dróg i opłotków.

Miejscem uczty jest góra Syjon. Tam zaczyna się głoszenie Ewangelii, a jej zwiastunowie mają rozpocząć od Jerozolimy. Kościół Ewangelii jest Jeruzalemem z góry i tam zostaje przygotowana ta uczta. Wszyscy zaproszeni powinni na nią przyjść. Zastawione stoły są obfite, a wszystko jest najwyższej jakości. Uczta oznacza dostatek i różnorodność. Dla wierzących trwa nieustannie, jeśli tylko z niej korzystają.

To uczta z tłustych potraw i szpiku. Obrazuje bogactwo, zaspokojenie i pokrzepienie, jakie Ewangelia przynosi tym, którzy ją przyjmują. Powracającego syna marnotrawnego powitano tucznym cielęciem, a Dawid znajdował w społeczności z Bogiem zaspokojenie podobne do tego, które dają szpik i tłuszcz. Jest to także uczta z win długo leżakowanych na osadzie, z najlepszego wina, które dojrzewało, a potem zostało oczyszczone. Ewangelia zawiera to, co, niczym właściwie użyte wino, rozwesela serce i podnosi na duchu.

Szczególnie odpowiednia jest ona dla ludzi przygnębionych, przekonanych o swoim grzechu i bolejących nad nim. Mogą się pokrzepić i zapomnieć o swojej niedoli, tak jak wino może dodać sił temu, kto go potrzebuje. Księga Przysłów mówi, że wino jest dla konających i dla ludzi o ciężkim sercu (Księga Przysłów 31:5–6). Dzięki Ewangelii mogą nabrać odwagi, mieć pewność przebaczenia grzechów i zyskać siłę do duchowej pracy i walki, jak człowiek pokrzepiony winem.

Świat zostanie też uwolniony od ciemności niewiedzy i błędu, w której przez długi czas był zagubiony i pogrążony (Księga Izajasza 25:7). Bóg zniszczy na tej górze zasłonę rozciągniętą nad wszystkimi ludami, która nie pozwala im dostrzec drogi ani wykonać pracy. Z jej powodu błądzą w zamęcie. Ich twarze są zakryte niczym twarze skazańców lub zmarłych. Zasłona spowija wszystkie narody, bo wszystkie pogrążone są w ciemności. Nie powinno nas dziwić, że tak było, skoro nawet Żydzi, wśród których Bóg był znany, mieli zasłonę na sercach (Drugi List do Koryntian 3:15).

Pan zniszczy tę zasłonę światłem Ewangelii, które zajaśnieje w świecie, oraz mocą swojego Ducha, który otworzy ludziom oczy, aby ją przyjęli. Przywróci do życia duchowego tych, którzy od dawna byli martwi z powodu grzechów i występków. Pokonana zostanie także sama śmierć: jej moc zostanie złamana, a jej panowanie odmieni się. Śmierć zostanie pochłonięta przez zwycięstwo (Księga Izajasza 25:8).

Chrystus najpierw odniesie zwycięstwo nad śmiercią przez własne zmartwychwstanie. Złamie jej więzy i kraty, zerwie z siebie wszystkie pęta. Grób zdawał się Go pochłonąć, lecz w istocie to On pochłonął grób. Szczęście świętych będzie odtąd poza zasięgiem śmierci, która kładzie kres ziemskim radościom i je niszczy. Wierzący już teraz mogą triumfować nad śmiercią i widzieć w niej pokonanego wroga, który utracił swoje żądło.

Kiedy w wielkim dniu ciała świętych powstaną z martwych, a to, co śmiertelne, zostanie pochłonięte przez życie, śmierć zostanie na zawsze pokonana. Jest ostatnim wrogiem. Ustanie także smutek, a radość będzie doskonała i bez końca. Pan Bóg otrze łzy z każdej twarzy. Ci, którzy boleją nad grzechem, zostaną pocieszeni, a ich sumienia zaznają pokoju.

W przymierzu łaski Bóg zapewnił wszystko, co może zrównoważyć smutki obecnego życia, otrzeć nasze łzy i przynieść nam pokrzepienie. Szczególnie ci, którzy cierpią dla Chrystusa, przekonają się, że ich pocieszenie rośnie wraz z cierpieniem. Pełnia tej obietnicy spełni się jednak dopiero w niebie i nigdzie indziej. Tam Bóg otrze każdą łzę (Apokalipsa Jana 7:17; 21:4). Nie będzie już smutku, bo nie będzie już śmierci. Nadzieja na to powinna już teraz powstrzymywać nasz nadmierny płacz, nawet taki, który nie pozwala nam siać.

W końcu na zawsze zniknie także hańba rzucana na religię i na ludzi, którzy poważnie traktują swoją wiarę. Ustanie zniewaga, którą lud Boży długo znosił, kłamstwa i fałszywe oskarżenia mające go oczernić, a także pycha i okrucieństwo prześladowców, którzy go gnębili. Sprawiedliwość ludu Bożego zajaśnieje przed całym światem i wszyscy będą musieli uznać, że nie byli oni tacy, jak przedstawiali ich wrogowie. Wtedy ich wybawienie od tych krzywd zostanie w pełni dokonane.

Czasem Bóg już w tym życiu zdejmuje z ramion swojego ludu hańbę w oczach ludzi. Pełnia tego dokona się jednak w dniu ostatecznym, bo Pan tak powiedział, a On może i spełni swoją obietnicę. Dlatego cierpliwie znośmy teraz smutek i hańbę, i dobrze wykorzystujmy ten czas, bo wkrótce jedno i drugie przeminie.