Księga Izajasza 25:1 – znaczenie i zastosowanie

Na końcu poprzedniego rozdziału powiedziano, że Pan Zastępów króluje w chwale. Prorok odpowiada teraz na tę myśl, wysławiając chwalebny majestat królestwa Boga (Księga Psalmów 145:12). Oddaje Mu za nie cześć. Proroctwo to mogło wypełnić się częściowo wkrótce potem, gdy upadł Babilon, a Żydzi zostali uwolnieni z tamtejszej niewoli, ale wskazuje także na wydarzenia dalsze. Zapowiada uwielbienie, które Kościół będzie oddawać Chrystusowi za Jego zwycięstwa nad naszymi duchowymi wrogami i za pocieszenie, które daje wszystkim wierzącym.

Prorok najpierw sam postanawia wysławiać Boga, bo każdy, kto chce zachęcać innych do uwielbienia, powinien zacząć od siebie. Mówi: „Panie, jesteś moim Bogiem”, mając na myśli Boga, który zawarł z nim przymierze. Gdy Bóg osądza królów ziemi i sprawia, że drżą, pokorny prorok wciąż może powiedzieć: „Jesteś moim Bogiem, dlatego będę wysławiać Twoje imię”. Ci, dla których Pan jest Bogiem, powinni Go wysławiać, bo wybrał nas na swój lud, abyśmy oddawali Mu cześć i przynosili Mu chwałę (Księga Jeremiasza 13:11). Wysławiając Boga, wywyższamy Go nie przez to, że czynimy Go większym, niż jest, lecz przez to, że pomagamy sobie i innym lepiej dostrzec Jego wielkość, jak czytamy w Księdze Wyjścia 15:2.

Prorok spogląda też w przyszłość, ku czasowi, gdy inni również zaczną wysławiać Boga (Księga Izajasza 25:3). Z powodu spustoszenia, jakie Bóg w swojej opatrzności sprowadził na ziemię (Księga Psalmów 46:8), oraz sprawiedliwego sądu, jaki wydał nad swoimi wrogami i wrogami swojego Kościoła, potężne narody będą wspólnie oddawać Mu chwałę. Nawet miasto, będące wielkim ośrodkiem okrutnych narodów, będzie się Go bać. Może tu chodzić o tych, którzy niegdyś występowali przeciw Bogu. Ci, którzy z siłą i grozą walczyli z Jego królestwem, albo nawrócą się i przyłączą do Jego czcicieli, albo przynajmniej będą zmuszeni uznać swoją klęskę. Możliwe też, że chodzi o ludzi, których Bóg umacnia dla siebie, choć wcześniej byli słabi i uciskani. Bóg tak wyraźnie stanie po stronie tych, którzy się Go boją, że wszyscy uznają ich za potężny lud i będą odczuwać przed nimi respekt. Był czas, gdy wielu mieszkańców kraju przyjęło judaizm, bo padł na nich strach przed Żydami (Księga Estery 8:17), a ci, którzy znali swojego Boga, byli silni i dokonywali wielkich czynów (Księga Daniela 11:32). Przynosiło to chwałę Bogu.

Powód tego uwielbienia jest jasny. My i inni powinniśmy wywyższać Boga, bo dokonał niezwykłych rzeczy zgodnie z zamysłem swojej woli (Księga Izajasza 25:1). Oddajemy Mu cześć, podziwiając Jego dzieła jako naprawdę cudowne, przekraczające możliwości jakiegokolwiek stworzenia i nasze oczekiwania, skoro jesteśmy grzesznikami. Dla nas te cuda są nowe i zaskakujące, lecz Bóg już dawno zaplanował je w swojej mądrości, dla własnej chwały i dobra swojego ludu. Wszystkie dzieła Bożej opatrzności realizują Jego odwieczny plan, który jest wierny i prawdziwy. Wszystko, co Bóg czyni, jest zgodne z Jego naturą, harmonizuje z pozostałymi Jego dziełami i z pewnością dokona się we właściwym czasie.

Bóg upokorzył też pychę i złamał potęgę możnych na ziemi (Księga Izajasza 25:2). Wiele miast zamieniło się w ruiny. Miasto warowne, które czuło się bezpieczne dzięki swoim murom, kunsztowi i sile obrońców, zostało obrócone w ruinę. Żadna stworzona siła nie może oprzeć się wszechmocy Boga. Wiele miast zbudowano tak bogato, że można by je nazwać pałacami, a ponieważ przybywali do nich goście zewsząd, można by je nazwać pałacami cudzoziemców. Bóg jednak doprowadził je do takiego upadku, że przestały być miastami. Zostały zrównane z ziemią, kamień na kamieniu nie pozostał i nie zostaną odbudowane. Przydarzyło się to wielu miastom w różnych miejscach, także w naszej ziemi. Niektóre niegdyś kwitnące miasta z czasem podupadły i zaginęły. Dziś ledwie wiemy, gdzie się znajdowały, chyba że świadczą o tym urny lub monety wydobyte z ziemi. Wiele miast Izraela od dawna leży w gruzach. Bóg uczy nas przez to, że nie mamy tu trwałego miasta, dlatego powinniśmy szukać tego, które ma nadejść i nigdy nie ulegnie zniszczeniu ani upadkowi.

Bóg przychodzi też we właściwym czasie z pomocą swojemu potrzebującemu i uciśnionemu ludowi (Księga Izajasza 25:4). Jest siłą dla ubogich i potrzebujących. Tak jak osłabia pysznych i pewnych siebie, którzy polegają na własnych siłach, tak umacnia pokornych i gorliwych, którzy Mu ufają. Co więcej, sam jest ich siłą. Czerpią moc od Niego, a Jego przychylność daje siłę ich sercom. Jest oparciem dla potrzebujących w ucisku, gdy nie mają już własnych sił, a cierpienie skłania ich, by zwrócili się do Niego. Umacnia ich w walce z wewnętrzną słabością, a także chroni przed zewnętrznymi atakami. Jest schronieniem przed burzą, deszczem i gradem, a także cieniem przed palącym upałem letniego słońca. Bóg w każdej porze roku w pełni chroni swój lud, w upał i chłód, podczas deszczu i suszy. Zbroja sprawiedliwości służy zarówno obronie, jak i atakowi (Drugi List do Koryntian 6:7). Jakiekolwiek niebezpieczeństwa lub trudności spotkają lud Boży, nie wyrządzą mu prawdziwej szkody. Gdy niebezpieczeństwo staje się szczególnie głośne i groźne, Bóg występuje w obronie swoich. Nawałnica wzniecana przez okrutnych może uderzać w mur i czynić wiele hałasu, ale nie zdoła go obalić. Wrogowie ubogich należących do Boga usilnie próbują wzbudzić w nich strach. Ich gniew przypomina silny, gwałtowny wiatr, lecz Bóg trzyma go w ryzach. Wiatry są w Jego ręku, a On sam jest dla swojego ludu taką osłoną, że lud ten może stać niewzruszenie, nie ustępować, dochować wierności i zachować pokój. Burza miota statkiem, na który napiera, ale nie poruszy muru, w który uderza (Księga Psalmów 76:10; Księga Psalmów 138:7).

Bóg ochroni też tych, którzy Mu ufają, przed arogancją ich pysznych ciemiężycieli (Księga Izajasza 25:5). Uciszy — albo już ucisza — zgiełk cudzoziemców i złagodzi go, jak chmura, która łagodzi upał w wyschniętej krainie. Gałąź, czyli pyszny triumf okrutnych, zostanie przygięta, a oni będą musieli ściszyć głos.

Ciemiężycieli ludu Bożego nazywa się cudzoziemcami, bo zapominają, że ci, których krzywdzą, są z tego samego rodzaju i mają tę samą krew. Nazywa się ich też okrutnymi, bo wolą wzbudzać strach niż miłość. Ich władza objawia się w hałaśliwej i brutalnej sile, lecz to tylko zgiełk cudzoziemców, którzy sądzą, że zwyciężą zastraszaniem i przechwałkami.

Faraon, król Egiptu, to tylko zgiełk (Księga Jeremiasza 46:17). Jego gniew przypomina palący żar słońca w południe, ale co się z nim dzieje, gdy słońce zachodzi? Podobnie pycha, zgiełk, zapał i triumf wrogów Boga zostaną upokorzone i zduszone, gdy ich plany zawiodą, a ich chwała obróci się w proch.

Gałęzie tych okrutnych, nawet te najwyżej rosnące, zostaną odłamane i odrzucone jak śmieci. Jeśli pracownicy w Bożej winnicy muszą znosić trud i upał dnia, Bóg znajdzie sposób, by przynieść im ulgę. Osłoni ich niby chmurą, aby nie zostali przytłoczeni ponad miarę.