Księga Sofoniasza 2:12 – znaczenie i zastosowanie

Wyrok dosięga kolejnych narodów, a Nabuchodonozor nie przestaje podbijać nowych ziem. Odpowiedzialność za krzywdy wyrządzone ludowi Bożemu poniosą nie tylko bliżsi sąsiedzi Izraela, lecz także te narody, które żyły dalej. Proroctwo wymienia tu szczególnie Etiopczyków i Asyryjczyków.

Etiopczycy, czyli Arabowie, niekiedy stanowili zagrożenie dla Izraela, jak za czasów Asy (2 Księga Kronik 14:9). Teraz także ich dosięgnie Boży sąd: zostaną przebici mieczem Pana (Księga Sofoniasza 2:12). Mieczem Boga był Nabuchodonozor, narzędzie, którym Bóg karał i ujarzmiał tych oraz innych wrogów (Księga Psalmów 17:14).

Potem na sąd, który przypieczętuje ich zagładę, zostają postawieni Asyryjczycy wraz z Niniwą, stolicą ich imperium. Ten, którego Bóg używa jako miecza, wyciągnie rękę przeciw północy, zniszczy Asyrię i obejmie ją w posiadanie. Asyria była niegdyś rózgą gniewu Boga skierowaną przeciw Izraelowi, a teraz Babilonia stanie się rózgą Jego gniewu przeciw Asyrii (Księga Izajasza 10:5). Niniwa zostanie obrócona w ruinę, jak już wcześniej zapowiadał prorok Nahum.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, jak bogata i bezpieczna była niegdyś Niniwa. Była „miastem żyjącym w poczuciu bezpieczeństwa” i „cieszącym się” (Księga Sofoniasza 2:15). Niniwa czuła się tak silna, że nie obawiała się żadnego niebezpieczeństwa, dlatego żyła beztrosko i zachowywała się tak, jakby kłopoty nigdy nie miały nadejść. Była tak bogata, że zakładała, iż dobrobyt będzie trwał wiecznie, i chełpiła się swoją wielkością, jakby żadne inne miasto nie mogło jej dorównać. Bóg jednak potrafi przerazić tych, którzy czują się najbezpieczniej, upokorzyć najbardziej dumnych i odebrać radość tym, którzy dziś się śmieją.

Zwróćmy też uwagę, jak całkowita będzie zagłada Niniwy. Miasto stanie się pustkowiem (Księga Sofoniasza 2:13). Niegdyś wspaniałe, zamieni się w tak wielkie rumowisko, że będzie odpowiednie dla zwierząt. Będą się tam kładły stada, a dzikie zwierzęta znajdą tam schronienie. Ptaki będą zakładać gniazda wśród pozostałości domów, tak jak robią to w opuszczonych budynkach.

Rzeźbione elementy drewniane, kolumny, okna i progi również pozostaną odsłonięte. Osiądą na nich ptaki, a ich głosy zabrzmią jak ponura pieśń. Cóż za zmiana: od pieśni świętowania do straszliwych, złowrogich odgłosów. To ostrzeżenie, by nie pysznić się pięknymi budynkami i kosztownym wyposażeniem, bo nikt nie wie, jaki los może je ostatecznie spotkać.

Niniwa stanie się też pośmiewiskiem podróżnych. Ci, którzy niegdyś przybywali z daleka, by podziwiać jej piękno, później spojrzą na nią z pogardą, tak jak wcześniej ją podziwiali (Księga Sofoniasza 2:15). Każdy przechodzień będzie na nią syczeć i machać ręką, lekceważąc jej zagładę i szydząc z niej: „Oto kres dumnej Niniwy”. Nie będą płakać ani załamywać rąk, bo ludzie, którzy w czasach powodzenia byli okrutni i aroganccy, często wzbudzają mniej litości, gdy upadają. Będą syczeć i machać rękami, zapominając, że ich własna zagłada może być już blisko.