Księga Zachariasza 2:14 – znaczenie i zastosowanie

Oto radosne wezwanie skierowane do Kościoła Bożego, do córki Syjonu, która odłączyła się od córki Babilonu. Żydzi, którzy powrócili, żyli w niebezpieczeństwie i trudzie. Nieprzyjaciele mieszkający w pobliżu byli wobec nich wrogo nastawieni, a ich rodacy, którzy pozostali w Babilonie, odnosili się do nich obojętnie i nie przychodzili im z pomocą. Mimo to mieli śpiewać i radować się nawet w cierpieniu. Ci, którzy odzyskali czystość, prawość i duchową wolność, mają powód, by śpiewać, oddawać chwałę Bogu i znajdować w Nim pociechę, choć nie odzyskali jeszcze pomyślności zewnętrznej.

Bóg będzie miał pośród nich swój lud. Jeśli ich bracia z Babilonu do nich nie przyjdą, przyjdą ludzie z innych narodów, a Jerozolima i miasta Judy znów się zaludnią. W owym dniu wiele narodów przyłączy się do Pana, choć teraz są od Niego daleko i pozostają Mu obce. Po niewoli naród żydowski znacznie się rozrósł dzięki nawróconym, którzy stali się jego częścią i otrzymali te same prawa co rodowici Izraelici. Paweł wspomina o tym jako o swoim zaszczycie, mówiąc, że był Hebrajczykiem z Hebrajczyków i pochodził z pokolenia Beniamina (List do Filipian 3:5).

Było to zapowiedzią przyjęcia pogan, czyli narodów nieżydowskich, do Kościoła chrześcijańskiego. W tej obietnicy i podobnych do niej Bóg już wskazywał na jej pełne urzeczywistnienie. Dlatego dziwne było, że Żydzi z czasów apostołów oburzali się na to, co prorocy zapowiadali jako błogosławieństwo: że wiele narodów przyłączy się do Pana. Tak jak istniało jedno Prawo, tak miała być jedna Ewangelia dla cudzoziemca i dla rodowitego mieszkańca. Bez względu na to, z jakiego narodu pochodzą ludzie, gdy przyłączają się do Pana, stają się Jego ludem i są Mu tak drodzy, jak zawsze był Mu drogi Izrael. Bóg uznaje za swój lud wszystkich, którzy świadomie się do Niego przyłączają.

Gdy wielu ludzi tak postępuje, powinniśmy cieszyć się razem z nimi, a nie zazdrościć im. Cieszą się aniołowie, więc i córka Syjonu powinna się radować, gdy liczne narody przyłączają się do Pana. Lud ten będzie też doświadczał Bożej obecności: „Śpiewajcie i radujcie się, bo przychodzę”. Ci, do których przychodzi Bóg, mają powód do radości, bo On będzie ich największą radością. Nie przyjdzie tylko na krótką chwilę. Zamieszka i będzie królował pośród nich: „Zamieszkam pośród ciebie” (Księga Zachariasza 2:10). Ta obietnica zostaje powtórzona (Księga Zachariasza 2:11), ponieważ spełniła się w dwojaki sposób.

Pierwszym jej spełnieniem było poświęcenie świątyni. Lud regularnie przestrzegał tam Bożych nakazów, a Bóg pokazywał, że uznaje go za swój. Bóg mieszka pośród tych, którzy zachowują Jego nakazy w czystości, a Jego moc działa przez nie. Później wspólnota żydowska nadal doświadczała tych znaków Bożej obecności. Drugim spełnieniem było wcielenie Chrystusa, kiedy okazało się, że Ten, który obiecuje zamieszkać pośród ludu, jest „Panem, którego posłał Pan Zastępów” (Księga Zachariasza 2:11).

Musi tu chodzić o Pana Jezusa, który przyszedł i żył pośród narodu żydowskiego. To odwieczne Słowo stało się ciałem i zamieszkało pośród nas. Był to wielki zaszczyt zarezerwowany dla tego narodu u kresu jego dziejów, a obietnica tego wydarzenia pomagała mu przetrwać aż do jego spełnienia. Naród nie mógł zostać zniszczony, dopóki czekało go to błogosławieństwo. Dla tych, którzy w Jerozolimie oczekiwali odkupienia, obietnica ta była wielką pociechą i podporą.

Gdy Chrystus przyjdzie i zamieszka pośród nich, poznają, że posłał Go Pan Zastępów. Poznali to wszyscy prawdziwi Izraelici. Cuda, których dokonał Chrystus, dostarczyły wystarczających dowodów, by mogli to rozpoznać. Niektórzy jednak umarli w niewiedzy i niewierze, bo nie chcieli tego uznać. Gdyby to zrozumieli, nie ukrzyżowaliby Pana chwały.

Dawne zaszczyty i przywileje Izraela zostaną przywrócone (Księga Zachariasza 2:12). Kanaan znów będzie ziemią świętą: nie będzie już splamiony grzechem, jak wcześniej, ani bezczeszczony przez nieprzyjaciół, jak w niedawnej przeszłości. Ponownie będzie ziemią wydzieloną, a nie traktowaną jak wspólna własność. Juda zamieszka w tej świętej ziemi i będzie korzystać z jej dobrodziejstw, już nie zagubiona i rozproszona w Babilonie. Juda będzie działem Boga: ludem, w którym ma On upodobanie, który kocha i posługuje się nim w swojej służbie, a przez który odbiera chwałę. „Działem Pana jest Jego lud”.

Bóg ponownie weźmie Judę w swoje posiadanie, uzna swoje prawa do tego ludu i odzyska go od tych, którzy przywłaszczyli sobie to, co należało do Niego. Będzie chronił i prowadził swój lud, jak człowiek strzeże swojego dziedzictwa, i zamieszka pośród niego. Ponownie wybierze Jerozolimę, tak jak wybrał ją wcześniej, by tam umieścić swoje imię. Odnowi i potwierdzi ten wybór, a Jerozolima pozostanie miejscem wybranym aż do czasu, gdy ustąpi miejsca Jeruzalem na górze. Choć przez pewien czas mogło się wydawać, że Boży wybór został cofnięty, pozostanie on w mocy.

Oto wezwanie do milczenia skierowane do reszty świata (Księga Zachariasza 2:13). Córka Syjonu ma śpiewać, ale wszelkie ciało ma zamilknąć. Ukazuje to powagę chwili, gdy Bóg występuje, by ocalić swój lud. Powstaje ze swego świętego mieszkania jak człowiek budzący się ze snu (Księga Psalmów 44:23; Księga Psalmów 78:65) albo jak ktoś, kto zdecydowanie zabiera się do zadania i doprowadzi je do końca. Niebiosa są Jego świętym mieszkaniem na wysokościach i stamtąd możemy oczekiwać Jego przyjścia (Księga Izajasza 64:1). Jego świętym mieszkaniem na ziemi jest świątynia, a On jaśnieje spomiędzy cherubów (Księga Psalmów 80:1).

Bóg ma dokonać czegoś niezwykłego, nieoczekiwanego i zdumiewającego, a także upomnieć się o sprawę swojego ludu, która przez długi czas zdawała się pomijana. Dlatego w takiej chwili mądrze jest usłuchać wezwania: „Niech wszelkie ciało zamilknie przed Panem”. Wobec Chrystusa i Jego łaski człowiek nie powinien sprzeciwiać się temu, jak On działa. Wobec Boga i Jego opatrzności zamilkną nieprzyjaciele Kościoła, a wszelkie zło zostanie zmuszone do milczenia. Także przyjaciele Kościoła powinni zamilknąć. Trzeba pozwolić Bogu działać po swojemu, nie mówić Mu, co ma uczynić, ani nie spierać się z Nim o to, co czyni. Zatrzymajcie się i uznajcie, że On jest Bogiem. Stańcie i patrzcie na Jego zbawienie (Księga Habakuka 2:20; Księga Sofoniasza 1:7).

Przyjmijcie w ciszy Jego świętą wolę i cierpliwie czekajcie na jej spełnienie. Możecie być pewni, że gdy Bóg powstanie ze swego świętego mieszkania, nie zawróci ani nie spocznie, dopóki nie dokończy całego swojego dzieła.