Księga Zachariasza 2:1 – znaczenie i zastosowanie

To pociecha i zwycięstwo Kościoła: gdy wróg nadciąga z wielką siłą i gniewem jak powódź, Duch Pana podnosi przeciw niemu sztandar (por. Księga Izajasza 59:19). W tej wizji, drugiej z tych, które otrzymał prorok, prawda ta została wyraźnie ukazana. Duch Boży trwa niewzruszenie i odpiera potęgę wrogów Kościoła.

Najpierw prorok widzi wrogów Kościoła: zuchwałych, groźnych i gotowych go zniszczyć. Widzi cztery rogi (Księga Zachariasza 1:18), których znaczenie zostaje wyjaśnione w następnym wersecie (Księga Zachariasza 1:19). To rogi, które rozproszyły Judę, Izraela i Jerozolimę, czyli lud żydowski mieszkający zarówno na wsi, jak i w mieście, bo byli oni ludem Bożym. Miotały nimi jak rozjuszone byki rogami i rozproszyły ich tak daleko, że nikt nie śmiał nawet podnieść głowy (Księga Zachariasza 1:21).

Nikt nie śmiał stawić im oporu, a tym bardziej stanąć do walki. Rogi symbolizują władzę i rangę, potęgę wykorzystywaną do przemocy. Są cztery, ponieważ Żydzi byli otoczeni ze wszystkich stron. Gdy udało im się ujść przed jednym wrogiem, napotykali kolejnego. Juda, Jerozolima i wielu mieszkańców Izraela wspólnie odbudowywali świątynię, ale wrogowie zewsząd wciąż ich powstrzymywali i przepędzali.

Takimi rogami byli Rechum, Szimszaj i inni Samarytanie sprzeciwiający się odbudowie świątyni (Księga Ezdrasza 4:8). Byli nimi także Sanballat, Tobijasz, Ammonici i Arabowie, którzy przeciwstawiali się odbudowie murów (Księga Nehemiasza 4:7). Wrogowie Kościoła mają rogi i używają swojej władzy, by blokować wszelkie dobre dzieło. Wielki wróg Kościoła Nowego Testamentu ma siedem głów i dziesięć rogów (Apokalipsa św. Jana 17:3), dlatego każdy, kto chce służyć Kościołowi, powinien liczyć się ze sprzeciwem.

Następnie prorok widzi sprzymierzeńców Kościoła, którzy działają skutecznie. Podnosi oczy, dostrzega cztery rogi i widzi, że są tak potężne, iż zaczyna obawiać się o bezpieczeństwo każdego dobrego człowieka i każdego dobrego dzieła. Wtedy jednak Pan ukazuje mu czterech cieśli albo kowali, którym daje moc, by ścięli te rogi (Księga Zachariasza 1:20, Księga Zachariasza 1:21). Ludzki wzrok dostrzega wszędzie siłę wroga. Wiara zaś widzi, że Kościół jest bezpieczny, bo Pan nam to ukazuje, tak jak otworzył oczy sługi Elizeusza, by ten zobaczył anielskie zastępy otaczające jego pana (2 Księga Królewska 6:17).

Ci, którzy mieli złamać rogi narodów i przepędzić te narody, byli cieślami albo kowalami, być może rzemieślnikami obrabiającymi żelazo. Mieli umiejętności i siłę potrzebne do wykonania tego zadania. Była to ich fachowa praca, a oni mieli narzędzia gotowe do działania. Bóg powołuje do służby Kościołowi tych, których uznaje za odpowiednich do danego zadania albo sam do niego przygotowuje. Jeśli są rogi przeciw Kościołowi, są też rzemieślnicy działający na jego rzecz. Ludzka mądrość i umiejętności mogą pokonać wściekłość dzikich bestii, bo człowiek oswoił wszelkiego rodzaju zwierzęta (List św. Jakuba 3:7).

Było czterech rzemieślników, po jednym na każdy róg, a więc wystarczająco wielu, by odciąć je wszystkie. Bez względu na to, gdzie Kościołowi zagraża niebezpieczeństwo i jak jego dzieło jest zwalczane, Bóg potrafi znaleźć sposoby, by powściągnąć potęgę wroga i obrócić nawet gniew w chwałę. Niektórzy uważają, że tych czterech rzemieślników to Zorobabel, Jozue, Ezdrasz i Nehemiasz, którzy prowadzili dzieło Boże mimo silnego sprzeciwu. Dzikie zwierzęta wtargnęły do winnicy Boga, by ją zniszczyć, lecz dobrzy przywódcy i dobrzy słudzy Boży, których On wzbudził, choć nie mogli całkowicie odciąć rogów niegodziwych tak jak Dawid (Księga Psalmów 75:5, Księga Psalmów 75:10), jednak napawali je strachem i zmuszali do odwrotu.

Kiedy Bóg ma dzieło do wykonania, wzbudzi ludzi, którzy je podejmą, oraz innych, którzy będą go bronić i chronić tych, którzy je wykonują.