Księga Zachariasza 2:5 – znaczenie i zastosowanie

Prorok otrzymał w imieniu Boga polecenie, by zapewnić lud, że nad Jerozolimą zostanie rozciągnięty sznur mierniczy (Księga Zachariasza 1:16). W tej wizji obietnica zostaje ukazana i potwierdzona, aby prorok mógł przekazać Boże przesłanie z większą jasnością i pewnością.

Prorok widzi człowieka, który idzie zmierzyć Jerozolimę (Księga Zachariasza 2:1–2). Tekst mówi, że ponownie podniósł oczy i spojrzał. Bóg wcześniej pokazał mu coś pokrzepiającego (Księga Zachariasza 1:20), dlatego teraz znów patrzy, by otrzymać więcej światła. Pociechy, które dostrzegamy dzięki wierze, powinny skłaniać nas do dalszego poznawania Bożej łaski, bo zawsze możemy dowiedzieć się o niej czegoś więcej.

Pod koniec poprzedniego rozdziału prorok zobaczył pokonanych wrogów Jerozolimy. Dało mu to nadzieję, że miasto nie zostanie zniszczone. Samo bezpieczeństwo przed wrogami nie wystarczało jednak, by Jerozolima była naprawdę błogosławiona, dlatego zapowiedziano coś więcej. Nadal trzeba było wykonać wiele pracy. Dawid, zapowiadając odcięcie rogów niegodziwych, obiecał również, że rogi sprawiedliwych zostaną wywyższone (Księga Psalmów 75:10). Dlatego pojawia się tu Syn Dawida, Jezus Chrystus, z mierniczym sznurem w ręku: jest głównym budowniczym swojego Kościoła (List do Hebrajczyków 3:3) i buduje według właściwej miary.

Zachariasz odważnie zapytał człowieka, dokąd idzie i co zamierza zrobić ze sznurem mierniczym. Chrystus odpowiedział, że idzie zmierzyć Jerozolimę, by dokładnie określić jej rozmiar w każdym kierunku. Miało to wskazać, jakiego muru będzie potrzebować miasto i ile dodatkowej przestrzeni trzeba przygotować dla licznych mieszkańców. Kiedy do Jerozolimy napływają tłumy (Księga Izajasza 60:4), nadchodzi czas, by poszerzyć przestrzeń namiotu (Księga Izajasza 54:2). Bóg zna liczebność swojego Kościoła i zadba o to, by znalazło się miejsce dla wielu zaproszonych na ucztę weselną, nawet jeśli będzie ich bardzo dużo (Ewangelia Łukasza 14:22). W Nowej Jerozolimie, domu Ojca w niebie, jest wiele mieszkań.

Następnie prorok dowiaduje się, że wizja zapowiada dobro dla Jerozolimy. Zobaczony przez niego sznur nie służył do wyznaczania spustoszenia (Księga Izajasza 34:11) ani zagłady, jak wtedy, gdy Bóg rozciągnął sznur nad murem Córy Syjonu na znak sądu (Księga Lamentacji 2:8). Przypominał raczej sznur używany przy podziale dziedzictwa przez losowanie, a więc był znakiem osiedlania się i przydzielania ziemi, nie zaś niszczenia (Księga Psalmów 78:55). Anioł rozmawiający z prorokiem miał właśnie zmierzyć Jerozolimę, lecz inny anioł przyszedł z prośbą, by najpierw wyjaśnić prorokowi znaczenie wizji, tak aby nie musiał z niepokojem snuć domysłów.

«Biegnij i powiedz temu młodzieńcowi» — mówi anioł, bo prorok był jeszcze młody, gdy zaczął prorokować. Nie należy lekceważyć młodości, skoro Bóg tak bardzo ją wyróżnia. Zachariasz był młody i niedoświadczony, mógł więc obawiać się najgorszego. Potrzebował zachęty, by spodziewać się tego, co najlepsze. Miał usłyszeć, że Jerozolima będzie zarazem bezpieczna i wielka.

Miasto miało być tak bezpieczne i rozległe, jak pozwalałaby na to liczba jego mieszkańców (Księga Zachariasza 2:4). Jerozolima miała być zamieszkana jak miasta bez murów. Jej ludność miała tak wzrosnąć i się rozmnożyć, że miasto rozciągnęłoby się daleko poza swoje ówczesne granice. Mury chronią, ale zarazem ograniczają rozwój. Nawet gdyby Jerozolima zachowała mury, by odpierać wrogów, miała wypełnić się ludźmi tak swobodnie, jak miasto bez murów. Rozrastałaby się tak, że niemal zlałaby się z przedmieściami, jak Londyn, gdzie dzielnice poza dawnymi murami są ludniejsze niż stare miasto w ich obrębie. Tak miało być z Jerozolimą: miała rozciągać się, jakby nie miała murów, a jednocześnie być bezpieczna jak za najsilniejszymi murami. Zapewniała to wielka liczba jej mieszkańców, a także bydło, które przysparzało żywności i bogactwa.

Wzrost liczebny ludu jest wielkim błogosławieństwem. Świadczy o Bożej przychylności i zapowiada kolejne błogosławieństwa (Księga Psalmów 107:38). Ludzie mnożą się, bo Bóg im błogosławi.

Jerozolima miała być bezpieczna i wielka także dzięki obecności samego Boga (Księga Zachariasza 2:5). Bóg miał być wokół niej murem ognia, zapewniając jej ochronę. W tamtym czasie Jerozolima nie miała murów i była wystawiona na niebezpieczeństwo. Nawet wcześniej, gdy je miała, wrogowie przedarli się przez nie i je zburzyli. Teraz sam Bóg miał stać się murem ognia. Niektórzy sądzą, że obraz ten nawiązuje do pasterzy rozpalających ogień wokół stad albo podróżnych otaczających ogniskami namioty na pustkowiu, by odstraszyć dzikie zwierzęta. Bóg miał zapewnić więcej niż ochronę, którą dał Hiobowi (Księga Hioba 1:10). Miał uczynić więcej niż zbudować mury i twierdze (Księga Izajasza 26:1), które można zburzyć. Miał być czymś więcej niż górami otaczającymi lud (Księga Psalmów 125:2), bo góry można przekroczyć. Miał być murem ognia, którego nie da się przebić, sforsować ani podkopać, a nawet zbliżenie się do niego wiązałoby się z niebezpieczeństwem.

Bóg nie tylko miał otoczyć Jerozolimę takim murem, lecz sam miał nim być. Nasz Bóg jest ogniem pochłaniającym swoich wrogów i wrogów swojego Kościoła. Miał otaczać Jerozolimę murem ognia ze wszystkich stron, a nie tylko z jednej. Miasto miało też być wielkie, bo sam Bóg miał być jego chwałą pośród niego. Znajdowałyby się tam Jego świątynia i ołtarz, sprawowany byłby Jego kult, a także widoczne byłyby znaki Jego szczególnej obecności i przychylności. To one miały stanowić prawdziwą chwałę Jerozolimy i budzić podziw wszystkich okolicznych ludów. Bóg otrzymywałby od nich cześć, a zarazem obdarzałby ich czcią.

Ci, dla których Bóg jest Bogiem, mają w Nim swoją chwałę. Ci, pośród których On przebywa, mają chwałę pośród siebie. Dlatego o Kościele mówi się, że cały jest wewnętrznie pełen chwały. Ludzie i miejsca, w których Bóg jest chwałą, mają Go również jako mur ognia wokół siebie, bo nad całą tą chwałą jest i będzie ochrona (Księga Izajasza 4:5).

Zapowiedź ta spełniła się częściowo w Jerozolimie, która z czasem stała się kwitnącym miastem i wywarła wielkie wrażenie na całym regionie, znacznie większe, niż można było oczekiwać po jej upadku i długim okresie odbudowy. Pełne spełnienie tej zapowiedzi dotyczy jednak Kościoła żyjącego Ewangelią, który szeroko się rozprzestrzenia, przyjmując pogan, a jego Księciem i Obrońcą jest sam Bóg, Syn Boży.