Księga Zachariasza 2:10 – znaczenie i zastosowanie

Można by się spodziewać, że dekret Cyrusa, który pozwolił uprowadzonym Żydom wrócić do własnej ziemi, sprawi, że wszyscy powrócą. Było to podobne do sytuacji, gdy faraon pozwolił Izraelowi wyjść z Egiptu i nie została tam ani jedna sztuka bydła. Tak się jednak nie stało. Bóg poruszył serca około czterdziestu tysięcy ludzi i ci wrócili, ale wielu, być może większość, pozostało tam, gdzie byli.

Dla większości z nich ziemia wygnania stała się ziemią ojczystą. Osiedlili się tam i zapuścili korzenie, a wielu żyło w dostatku. Niektórzy mogli nawet zdobyć majątek lub wysoką pozycję publiczną i nie sądzili, że powrót poprawi ich życie. Niewiele miłowali własną ziemię, a niebezpieczeństwa związane z powrotem wydawały im się zbyt wielkie. U podstaw tej postawy leżał brak zaufania do Bożej mocy i obietnicy, umiłowanie wygody i bogactwa oraz niewielka troska o wiarę rodaków i o Boga Izraela.

Miało to również zły wpływ na innych. Pozostając na wygnaniu, po cichu osądzali tych, którzy wrócili, jako nierozsądnych, pochopnych lub niestałych. Ich wybór osłabiał też ręce tych, którzy wykonywali dzieło Boga. Tacy ludzie nie potrafili śpiewać na wygnaniu, jak opisano w Księdze Psalmów 137, bo zapomnieli o Jerozolimie. Z pewnością nie stawiali Jerozolimy ponad wszelką swoją radość. W istocie każdą radość cenili bardziej niż ją.

Dlatego Bóg ogłasza kolejne wezwanie do swojego ludu, wolnego z urodzenia, rozproszonego po różnych stronach świata. Nakazuje mu szybko wrócić do własnej ziemi i zająć tam swoje miejsce. Woła donośnie: „Biada, biada! Uciekajcie z Kraju Północy” (Księga Zachariasza 2:6). To wezwanie dobrze współbrzmi z obietnicą, że Jerozolima zostanie odbudowana i rozrośnie się. Skoro Bóg odbuduje miasto dla dobra swojego ludu, lud powinien w nim zamieszkać dla Jego chwały, zamiast dalej ukrywać się w Babilonie.

Obietnice i błogosławieństwa, którymi Bóg obdarza swój lud, powinny skłaniać nas, by do niego dołączyć, bez względu na cenę. Skoro Syjon się rozszerza, by zrobić miejsce całemu ludowi Boga, pozostawanie w Babilonie byłoby skrajną nierozwagą. Nie należy trwać w niewoli grzesznego życia, nawet jeśli z doczesnego punktu widzenia wydaje się ono łatwe. Trzeba szybko odejść i nie zwlekać, jak ktoś, kto ucieka, by ocalić życie, i nie ogląda się za siebie.

Bóg podaje trzy powody, dla których należy przyspieszyć powrót. Po pierwsze, lud jest rozproszony i powinien się zgromadzić, by wzajemnie sobie pomagać i się bronić. Bóg mówi: „Rozproszyłem was na cztery strony świata” (Księga Zachariasza 2:6). Rozproszył ich w gniewie, a teraz to zaproszenie jest znakiem, że chce się z nimi pojednać. Nie powinni odrzucać Jego łaskawości.

Po drugie, ludzie są w niewoli i powinni upomnieć się o wolność. Dlatego pada wezwanie: „Ratuj się, Syjonie!”. Powinni uciec od ciemięzcy i dołożyć wszelkich starań, by się wydostać. Bóg oczekuje, że szlachetni potomkowie Abrahama odważnie podejmą wysiłek, by sobie pomóc. Gdy Chrystus ogłosił wyzwolenie, które sam przyniósł uwięzionym, każdy z nas powinien również starać się uwolnić spod władzy grzechu i nie pozwolić, by grzech nad nim panował.

O Syjonie mówi się, że przebywa z córką Babilonu, ponieważ żyło tam wielu drogocennych synów Syjonu. Gdziekolwiek są ludzie Boga, tam jest Jego Kościół, bo nie jest on związany z jednym miejscem. Syjon nie powinien jednak pozostawać w Babilonie. Jaka wspólnota może łączyć światło z ciemnością? Syjon narażałby się na udział w grzechach Babilonu, a także w jego karze. Dlatego pada wezwanie: „Wyjdźcie z niej, mój ludu” (Apokalipsa Jana 18:4). Nie wolno im zgubić samych siebie przez pozostawanie w tej skażonej ziemi. Ci, którzy chcą być uznani za dzieci Boga, powinni ratować się z tego przewrotnego pokolenia, jak wezwał nowych wierzących Piotr (Dzieje Apostolskie 2:40).

Po trzecie, mogło się wydawać, że Bóg porzucił i zapomniał o swoim ludzie, ale teraz pokaże, że bierze go w obronę i z gorliwością będzie go bronił (Księga Zachariasza 2:8–9). Tych, którzy pozostali w Babilonie, zniechęcały trudności, z jakimi zmagali się ich bracia po powrocie. Mogli myśleć: „Równie dobrze możemy siedzieć tutaj, zamiast wstawać i upadać”. By rozwiać te obawy, anioł rozmawiający z prorokiem, czyli Chrystus, wyjaśnia, jakie zadanie otrzymał w obronie ludu i dla jego ostatecznego wybawienia. Wskazuje przy tym na wielkie odkupienie, które przyniesie w czasie wyznaczonym przez Boga.

Chrystus, który jest Panem, Panem Zastępów, mówi: „On mnie posłał”. Oznacza to, że posłał Go Ojciec. Jezus działa dla Kościoła przeciw jego wrogom z polecenia Ojca. Często z radością mówi o Ojcu, który Go posłał.

Zostaje posłany po chwale. Po chwalebnym początku ich wybawienia zostaje posłany, by doprowadzić je do końca, bo kończy dzieło, które rozpoczyna. Najpierw zostaje posłany do narodu żydowskiego, do którego należała chwała (List do Rzymian 9:4). On sam był chwałą Izraela. Potem jednak zostaje posłany także do narodów, by stać się światłem dla pogan i mocą swojej Ewangelii przywieść ich do posłuszeństwa sobie.

Zostaje też posłany przeciw narodom, które skrzywdziły Izraela, by ukarać je za to, co uczyniły Syjonowi, gdy nadejdzie czas wybawienia Jego ludu i czas sądu (Księga Izajasza 34:8). Wzniesie nad nimi rękę, wyciągnie ją przeciwko nim i uderzy z mocą. Może łatwo je upokorzyć, niemal samym ruchem ręki. Staną się łupem dla własnych sług: będą zniewolone przez tych, których wcześniej zniewalały, i złupione przez tych, których same łupiły. Częściowo wypełniło się to za czasów Estery, gdy Żydzi zyskali przewagę nad tymi, którzy ich nienawidzili (Księga Estery 9:1), a później niejednokrotnie także za dni Machabeuszów.

Ta obietnica wypełnia się dalej w zwycięstwie Chrystusa nad naszymi duchowymi wrogami. Pozbawił On moce i zwierzchności ich siły i jawnie ukazał je jako pokonanych przeciwników (List do Kolosan 2:15). Obietnica ta nadal pozostaje aktualna dla Kościoła ewangelicznego. Chrystus rozliczy wszystkich, którzy występują przeciw Jego Kościołowi, i w odpowiednim czasie uczyni ich podnóżkiem dla swoich stóp (Księga Psalmów 110:1; Apokalipsa Jana 3:9).

To, co Chrystus czyni dla swojego Kościoła, jest też wyraźnym dowodem czułej troski i miłości Boga do niego. „Kto was dotyka, dotyka źrenicy Jego oka”. To mocne słowa, które pokazują, jak drogi jest Bogu Kościół. Kiedy tak poważnie reaguje na krzywdy wyrządzone Kościołowi, pokazuje, jak głęboko angażuje się w jego sprawy. Ataki na Kościół traktuje jak ataki na samego siebie, a nawet na najdelikatniejszą część oka. Ta część jest z natury szczególnie chroniona, a nawet najmniejsze jej dotknięcie jest poważnym przewinieniem.

Ta prawda zachęca lud Boga, by modlił się słowami Dawida: „Strzeż mnie jak źrenicy oka” (Księga Psalmów 17:8). Skłania też do przestrzegania mądrej rady Salomona, by strzec Bożego prawa tak troskliwie, jak źrenicy oka (Księga Przysłów 7:2). Niektórzy rozumieją te słowa w ten sposób: kto krzywdzi lud Boga, w istocie krzywdzi samego siebie, bo ostatecznie poniesie największą stratę.

Słowa te są również wyraźnym dowodem misji Chrystusa: „Poznacie, że posłał mnie Pan Zastępów”, abym chronił Jego Kościół, a wszystkie Boże obietnice dla Kościoła znajdują w Chrystusie swoje „tak” i „amen”. Zwycięstwo Chrystusa nad naszymi duchowymi wrogami dowodzi, że posłał Go Ojciec i był z Nim.