Księga Zachariasza 11:15 – znaczenie i zastosowanie

Bóg ukazał już nędzę tego ludu, który sprawiedliwie został opuszczony przez Dobrego Pasterza. Teraz pokazuje jeszcze większą nędzę, jaka spotka go, gdy będzie źle traktowany przez nierozumnego pasterza. Prorok ma odegrać rolę takiego fałszywego pasterza i wziąć ze sobą jego wyposażenie (Księga Zachariasza 11:15). Ma nosić płaszcz, torbę i laskę, jakie zabrałby ze sobą taki pasterz, choć nie nadają się one do tej roli. Wskazuje to na władcę, który zostanie nad nimi ustanowiony nie po to, by ich chronić, lecz by ich krzywdzić (Księga Zachariasza 11:16).

Po pierwsze, lud ten znajdzie się pod władzą niewiernych przywódców religijnych. Uczeni w Piśmie, kapłani i nauczyciele Prawa nałożą na ludzi ciężary trudne do uniesienia. Narzucając im własne tradycje, sprawią, że Prawo obrzędowe, dotyczące ofiar i rytuałów, stanie się znacznie większym brzemieniem, niż Bóg kiedykolwiek zamierzał. Dobrze pasuje to do opisu uczonych w Piśmie i faryzeuszów, który przedstawił Chrystus (Ewangelia Mateusza 23:2). Lud będzie też cierpiał pod rządami okrutnych książąt, którzy będą nim surowo władać i sprawią, że własna ziemia wyda mu się jak Egipt albo Babilonia, miejsca niewoli i ucisku. Skoro odrzucili Tego, który sprawiedliwie rządzi i zaprowadza sprawiedliwość, słusznie zostaną wydani w ręce władców ustanawiających niesprawiedliwe prawa.

Lud ten zostanie też zwiedziony przez fałszywych mesjaszów i fałszywych proroków, przed czym ostrzegał Jezus (Ewangelia Mateusza 24:5). Pojawiło się wielu takich oszustów, a ich buntownicze działania prowokowały Rzymian i przyspieszyły upadek narodu żydowskiego. Uderza jednak to, że nikt nie dał się zwieść fałszywemu mesjaszowi, dopóki nie odrzucił prawdziwego Mesjasza.

Zwróćmy teraz uwagę, co ten nierozumny pasterz uczyni ludowi (Księga Zachariasza 11:16). Bóg wzbudzi go jako część kary dla ludu, lecz pasterz ten nie będzie wykonywał pasterskiej pracy. Nie zatroszczy się o tych, którzy zostali odłączeni, nie pójdzie za tymi, którzy zbłądzili, ani nie będzie szukał zaginionych, by sprowadzić ich z powrotem, jak czyni to dobry pasterz (Ewangelia Mateusza 18:12–13). Nie zadba o młode, choć szczególnie potrzebują one opieki i na nią zasługują, tak jak Chrystus troszczy się o swoją trzodę (Księga Izajasza 40:11). Nie opatrzy tego, co złamane ani zranione, lecz pozwoli, by umarło od odniesionych ran, choć odrobina pomocy udzielonej na czas mogłaby je ocalić.

Nie nakarmi słabych, zmęczonych ani bliskich omdlenia. Zostawi ich i pozwoli, by zajęli się nimi inni. Nie zrobi nic, by wesprzeć słabych ani dodać otuchy zniechęconym. Będzie żył dla siebie. Zje najlepsze mięso i wybierze dla siebie najwspanialsze potrawy. Jak niegodziwy sługa, który uznał, że jego pan się opóźnia, będzie jadł i pił z pijakami, służąc jedynie własnemu apetytowi.

Będzie też okrutny wobec trzody. Jego gniew będzie równie niepohamowany jak chciwość. Gdy rozgniewa się na niektóre owce, będzie je wyniszczał, nadmiernie obciążając pracą i znęcając się nad nimi. Uderzy nawet swoich współsług. Jakże wielkim nieszczęściem dla kraju jest król dziecinny i nierozumny!

Zobaczmy teraz, co ten nierozumny pasterz ściągnie na siebie (Księga Zachariasza 11:17). Biada bezużytecznemu pasterzowi, pasterzowi podobnemu do bożka, który ma oczy, lecz nie widzi. Może odbierać od ludu cześć i przyjmować jego dary, ale nie potrafi mu pomóc i nie będzie próbował tego robić. Gdy trzoda najbardziej będzie go potrzebować, zostawi ją bez pomocy i ucieknie, bo jest tylko najemnikiem. Miecz Bożej sprawiedliwości uderzy w jego ramię i prawe oko. Ramię uschnie, tak że nie będzie mógł pomóc innym ani nawet sobie. Prawe oko zostanie oślepione, tak że pasterz nie dostrzeże zagrożenia czyhającego na trzodę ani nie będzie wiedział, gdzie szukać pomocy.

Spełniło się to, gdy Chrystus powiedział faryzeuszom: „Przyszedłem po to, aby ci, którzy widzą, stali się niewidomi” (Ewangelia Jana 9:39). Ci, którzy otrzymali dary mające uczynić ich użytecznymi, lecz nie czynią nimi dobra, zostaną ich pozbawieni. Ci, którzy powinni pracować, lecz byli leniwi i nic nie robili, słusznie zostaną z uschniętym ramieniem. Ci, którzy powinni czuwać, lecz byli ospali i nigdy nie pełnili straży, słusznie zostaną oślepieni.