Księga Zachariasza 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Mrocznym, symbolicznym językiem, często używanym w Piśmie Świętym do opisywania odległych wydarzeń, Zachariasz zapowiada zniszczenie Jerozolimy, żydowskiej wspólnoty religijnej i narodu. Później, gdy czas tego zniszczenia się przybliżył, Jezus, nasz Pan, mówił o nim jasno i wprost.

Najpierw Zachariasz pokazuje, że droga do zniszczenia zostaje otwarta (Księga Zachariasza 11:1). „Otwórz, Libanie, swoje bramy!” Liban nie otworzył bram, by przyjąć prawdziwego Króla, Tego, który przyszedł do swoich, lecz nie został przyjęty przez swój lud. Teraz jednak jego bramy mają się otworzyć, by wpuścić zagładę. Bramy lasu i wszystkie jego wejścia mają stanąć otworem, a ogień ma wkroczyć i strawić jego wspaniałość.

Niektórzy uważają, że Liban oznacza tu świątynię, zbudowaną z cedrowego drewna z Libanu, której kamienie były białe jak śnieg na Libanie. Rzymianie spalili świątynię, a ich żołnierze wyłamali jej bramy. Na poparcie tej interpretacji żydowscy pisarze przytaczają opowieść, że na czterdzieści lat przed zburzeniem drugiej świątyni jej bramy same się otworzyły. Jak podaje jeden z żydowskich autorów, po tym znaku rabin Jochanan powiedział: „Teraz wiem, że zbliża się zburzenie świątyni, zgodnie z proroctwem Zachariasza: «Otwórz, Libanie, swoje bramy, aby ogień strawił twoje cedry»”.

Inni rozumieją Liban jako Jerozolimę albo nawet całą ziemię Kanaan, ponieważ Liban wyznaczał północne wejście do tej krainy. Wówczas sens jest taki, że wszystko zostanie otwarte przed najeźdźcą, a cedry, czyli wielcy i szlachetni ludzie, zostaną zniszczeni. Powinno to napełnić lękiem tych, którzy są od nich niżej, jak czytamy w wersecie 2. Jeśli cedry upadły, jeśli potężni i szanowani przywódcy zostali zgładzeni, niech lamentują cyprysy. Jak słabe cyprysy mogą się ostać, gdy padają wysokie cedry? Gdy płoną cedry, czas, by lamentowały również cyprysy, bo ich drewno łatwo zajmuje się ogniem. Niech zawodzą także dęby Baszanu, bo został zniszczony las winnicy, czyli żyzna winnica, którą niegdyś otaczano szczególną troską. Niektórzy rozumieją te słowa jako opis wycięcia chronionych lasów, takich jak lasy Libanu.

Sens jest jasny: gdy mądrzy i dobrzy popadają w grzech albo gdy bogaci i możni doświadczają nieszczęścia, ostrzega to tych, którzy są znacznie niżej, by nie czuli się bezpieczni.

Następnie Zachariasz opisuje żałobę, która następuje po tym zniszczeniu (Księga Zachariasza 11:3). Rozlega się lament. Ci, którzy już upadli, zawodzą z żalu i wstydu, a ci, którzy widzą, że ich kolej się zbliża, krzyczą ze strachu. Wielkich ludzi ogarnia szczególne oszołomienie. Ci sami, którzy niegdyś ryczeli podczas świąt i zwycięstw, teraz wyją z przerażenia, bo cierpią bardziej niż inni.

Ci wielcy ludzie z racji swego urzędu byli pasterzami. Powinni byli chronić Bożą trzodę, lud powierzony ich opiece. Taki obowiązek spoczywał zarówno na władcach, jak i na kapłanach. Zamiast tego zachowywali się jak młode lwy. Ich ryk przerażał trzodę, a ich szarpanie czyniło z niej zdobycz. To smutne, gdy ci, którzy powinni być pasterzami ludu, postępują wobec niego jak drapieżne lwy.

Jaki spotyka ich koniec? Pasterze wyją, bo utracili swoją chwałę. Ich pastwiska zostały spustoszone, podobnie jak trzody, które niegdyś je pokrywały i były chlubą okolicy. Młode lwy wyją, bo zniszczona została chluba Jordanu. Określenie „chluba Jordanu” oznacza gęste zarośla wzdłuż brzegów rzeki, gdzie odpoczywały lwy. Gdy wylew Jordanu niszczył te zarośla, lwy wychodziły z nich, rycząc (Księga Jeremiasza 49:19).

Lekcja jest jasna: gdy ludzie sprawujący władzę używają jej z pychą i okrucieństwem, zachowując się jak lwy zamiast jak pasterze, sprawiedliwy Bóg obala ich pychę i łamie ich siłę.