Księga Tobiasza 10:6 – znaczenie i zastosowanie

⁴ A jego żona Anna powiedziała: Moje dziecko zginęło i już go nie ma wśród żywych. I zaczęła płakać i lamentować nad swoim synem, i mówiła:

⁵ Biada mi, moje dziecko, że ja ci pozwoliłam iść, światło moich oczu.

⁶ A Tobiasz jej odpowiedział: Cicho, nie martw się, siostro, on jest zdrowy. Oni tam mają wiele trudności, a i człowiek, który z nim wyruszył, jest godny zaufania i jest spośród naszych braci. Nie martw się o niego, siostro, on wkrótce wróci.

⁷ Ale ona mu odpowiedziała: Zostaw mnie i nie zwódź mnie, moje dziecko zginęło. I wychodziła codziennie, i wypatrywała drogi, którą jej syn poszedł, i nie dała się nikomu przekonać. A kiedy zaszło słońce, wracała, lamentowała i płakała przez całą noc, i nie mogła spać.

⁸ A kiedy minęło czternaście dni uroczystości weselnych, które Raguel przysiągł wyprawić swojej córce, przyszedł do niego Tobiasz i oświadczył mu: Wypuść mnie, bo wiem, że mój ojciec i moja matka stracą wiarę, że mnie jeszcze zobaczą. A więc teraz proszę cię, ojcze, abyś mi pozwolił odejść, a ja pójdę do mojego ojca. Ja ci już powiedziałem, w jakim stanie go zostawiłem.