Księga Rut 3:14 – znaczenie i zastosowanie

Dowiadujemy się tu, jak Boaz odprawił Rut. W środku nocy nie byłoby bezpiecznie wracać jej do domu, dlatego do rana leżała u jego nóg, a nie obok niego. Gdy tylko nastał świt i mogła bezpiecznie wyruszyć, odeszła, zanim ktokolwiek mógł ją rozpoznać. Nie chciała, by widziano w niej kobietę włóczącą się po nocy.

Nie wstydziła się, że ludzie wiedzą, iż zbiera kłosy na polu, bo świadczyło to o jej ubóstwie. Nie chciała jednak, by uznano ją za kobietę włóczącą się nocą, ponieważ cnota była jej największym honorem i tym, co najbardziej ceniła. Boaz odprawił ją, polecając, by zachowała to w tajemnicy: „Niech nikt nie wie, że ta kobieta przyszła na klepisko” (Księga Rut 3:14). Choć żadne z nich nie zrobiło nic złego i oboje mieli pewność swojej niewinności, gdyby sprawa wyszła na jaw, mogłoby to przysporzyć im kłopotów. Niektórzy zaczęliby ich podejrzewać, a inni mówiliby o nich źle. Dobrzy ludzie byliby zgorszeni, a źli się cieszyli, dlatego lepiej było, by nikt się o tym nie dowiedział.

Powinniśmy troszczyć się nie tylko o czyste sumienie, lecz także o dobre imię. Musimy albo unikać postępowania, które łatwo może zostać źle zrozumiane, albo, jeśli do niego dochodzi, zadbać, by nie stało się publicznie znane. Powinniśmy unikać grzechu, ale także zgorszenia. Był też inny powód, dla którego należało zachować tę sprawę w tajemnicy. Gdyby się rozniosła, mogłaby wpłynąć na decyzję drugiego krewnego. Mógłby wykorzystać bliskość Boaza i Rut jako powód, by odmówić jej poślubienia.

Boaz odprawił ją także z hojnym darem zboża, który z pewnością bardzo ucieszyłby jej ubogą matkę. Dar pokazywał również Rut, że Boaz nie odprawił jej z niechęci, czego Noemi mogła się obawiać, gdyby Rut wróciła z pustymi rękami. Boaz wsypał zboże w jej chustę, fartuch albo płaszcz i starannie je odmierzył. Jak roztropny zarządca zboża, dokładnie liczył, ile go wydaje. Było to sześć miar, prawdopodobnie sześć omerów, choć nie wiadomo tego na pewno; wygląda na to, że tyle mogła unieść (Księga Rut 3:15). Targum chaldejski mówi, że Pan dał jej siłę, by uniosła ten ciężar, a nawet dodaje, że proroctwo zapowiadało jej wtedy, iż z jej rodu wyjdzie sześciu najsprawiedliwszych ludzi tamtych czasów: Dawid, Daniel, trzej towarzysze Daniela oraz Król Mesjasz.

Następnie widzimy, jak teściowa wita Rut. Noemi zapytała ją: „Jak się sprawy mają, moja córko? Czy jesteś już mężatką, czy nie? Czy mam Ci pogratulować?” Rut opowiedziała jej, jak wygląda sytuacja (Księga Rut 3:17). Usłyszawszy to, Noemi poradziła jej, by zdała się na dalszy bieg wydarzeń: „Pozostań spokojna, moja córko, aż się dowiesz, jak sprawa się zakończy” (Księga Rut 3:18). Targum chaldejski oddaje te słowa jako: „aż się dowiesz, co zostało postanowione w niebie”, bo małżeństwa są tam postanawiane. Rut zrobiła wszystko, co należało do niej, a teraz powinna cierpliwie czekać i nie zamartwiać się tym, co będzie.

Powinniśmy uczyć się powierzać troski Bożej opatrzności, iść za jej prowadzeniem i spokojnie czekać na rozwój wydarzeń. Bądźmy gotowi przyjąć to, co nadejdzie. Czasem to, co dla nas najlepsze, zależy w najmniejszym stopniu od naszych własnych działań. Pozostańmy więc spokojni i zobaczmy, jak sprawy się potoczą, gotowi powiedzieć: „Cokolwiek się wydarzy, przyjmuję to”.

Noemi zapewniła też Rut, że Boaz, skoro zajął się tą sprawą, okaże się wiernym i troskliwym przyjacielem. Miał pola i obowiązki, a jednak nie spocznie, dopóki nie doprowadzi do końca tego, co rozpoczął. Noemi wierzyła, że Rut zdobyła jego serce, i dlatego Boaz nie zazna spokoju, dopóki nie dowie się, czy będzie jego żoną. To był kolejny powód, by Rut zachowała spokój i się nie martwiła: Boaz przejął tę sprawę i dobrze się nią zajmie.

Chrześcijanie mają jeszcze więcej powodów, by uwolnić się od trosk i powierzyć swój ciężar Bogu, skoro On obiecał się o nich troszczyć. Nie ma powodu do niepokoju, skoro On nad nami czuwa. Pozostańmy spokojni i zobaczmy, jak sprawy się potoczą, bo Pan dokończy to, co nas dotyczy, i obróci wszystko ku naszemu dobru (Księga Psalmów 37:4, Księga Psalmów 37:5; Księga Psalmów 138:8). Naszą siłą jest zachowanie spokoju (Księga Izajasza 30:7).