Księga Rut 2:17 – znaczenie i zastosowanie

Tak kończył się dzień pracy Rut (Księga Rut 2:17). Nie traciła czasu, lecz zbierała kłosy aż do wieczora. Nie powinniśmy ustawać w czynieniu dobra, bo we właściwym czasie zbierzemy plon, jeśli się nie poddamy. Rut nie siedziała bezczynnie ani nie wróciła wcześniej do domu. Pracowała, póki trwał dzień, wykonując powierzone jej zadanie.

Dbała też o to, by nie zmarnować tego, co zebrała. Sama wymłóciła jęczmień, żeby łatwiej było zanieść go do domu i przygotować do użycia. „Leniwy nie upiecze nawet tego, co upolował, lecz pilnemu jego majątek przynosi korzyść” (Księga Przysłów 12:27). Rut zbierała ziarno kłos po kłosie, ale kiedy zgromadziła je razem, uzbierała się cała efa jęczmienia, czyli około 35 litrów. Małe ilości, gromadzone stopniowo, mogą złożyć się na pokaźny zapas.

To zachęta, by pracować wytrwale, bo nawet zbieranie kłosów przynosi pożytek. Same słowa prowadzą jedynie do ubóstwa. Rut związała ziarno w jak najmniejszy pakunek i sama zaniosła je do miasta. Być może niektórzy słudzy Boaza pomogliby jej, gdyby poprosiła, ale nie chciała obciążać tych, którzy okazali jej życzliwość. Nie uważała, że samodzielne niesienie ziarna jest zbyt trudne albo zbyt poniżające, i cieszyła się, że może zachować to, na co zapracowała. My także powinniśmy strzec tego, na co pracowaliśmy i co zdobyliśmy (Drugi List Jana 1:8).

Potem od razu wróciła do swojej teściowej, Noemi, i nie zatrzymywała się na rozmowy ze sługami Boaza. Pokazała Noemi zebrane kłosy, żeby mogła zobaczyć, że Rut nie próżnowała. Dała jej też resztę obfitego posiłku, który Boaz zapewnił po tym, jak Rut zaspokoiła głód (Księga Rut 2:18). Jeśli miała coś lepszego niż pozostałe jedzenie, powinna podzielić się tym z teściową. Pracując dobrze poza domem, okazywała miłość i wierność także w domu. Wspieranie rodziców przez dzieci należy do oddawania im czci, czego wymaga piąte przykazanie (Ewangelia Mateusza 15:6; Pierwszy List do Tymoteusza 5:4).

Rut opowiedziała też Noemi szczegółowo o swoim dniu i o tym, jak Boża opieka jej pomogła. Noemi bardzo się tym ucieszyła. „Lepsze jest niewiele, które ma sprawiedliwy, niż dostatek wielu niegodziwych” (Księga Psalmów 37:16). Noemi zapytała: „Gdzie dziś zbierałaś kłosy?”. Rodzice powinni interesować się tym, dokąd chodzą ich dzieci, co robią i z kim spędzają czas. Może to uchronić je przed wieloma złymi wyborami, których dokonują pozostawione bez opieki. W pewnym sensie odpowiadamy nie tylko za naszych braci i siostry, lecz tym bardziej za nasze dzieci. Wiemy, co spotkało Adoniasza, którego nigdy nie upominano.

Rodzice powinni zadawać pytania łagodnie. Nie powinni straszyć ani zniechęcać dzieci, zniechęcać ich do domu ani skłaniać do kłamstwa. Powinni natomiast chwalić to, co dobre, i życzliwie korygować to, co niewłaściwe. Warto też pod koniec każdego dnia zastanowić się, gdzie tego dnia zbieraliśmy kłosy, czego nauczyliśmy się i jak wzrastaliśmy w łasce, a także co zrobiliśmy lub otrzymaliśmy, co może przynieść dobry owoc.

Rut opowiedziała Noemi o życzliwości, jakiej doznała od Boaza (Księga Rut 2:19), i o nadziei na dalszą pomoc, bo Boaz polecił jej pozostać przy jego pracownikach przez całe żniwa (Księga Rut 2:21). Dzieci powinny mieć świadomość, że odpowiadają przed rodzicami i innymi osobami sprawującymi nad nimi władzę, i nie powinny uważać pytań za coś poniżającego. Jeśli postępują właściwie, spotka je za to pochwała. Rut opowiedziała Noemi, co zrobił dla niej Boaz, aby teściowa mogła znaleźć sposób, by mu podziękować. Nie powtórzyła jednak pochwały, którą Boaz wyraził o niej w wersecie 11 (Księga Rut 2:11). Pokora nie pozwala nam chwalić samych siebie ani pochopnie rozgłaszać pochwał, które usłyszeliśmy od innych.

Noemi odpowiedziała modlitwą w intencji człowieka, który okazał życzliwość jej synowej, choć jeszcze nie znała jego imienia. Powiedziała: „Niech będzie błogosławiony”, kimkolwiek był ten, kto zwrócił uwagę na Rut. Gdy dowiedziała się, kim jest, dodała: „Niech będzie błogosławiony przez Pana” (Księga Rut 2:19). Ubodzy powinni modlić się za tych, którzy są wobec nich hojni, bo często jest to jedyny sposób, w jaki mogą się odwdzięczyć. Niech ubodzy błogosławią tych, którzy przynoszą im ulgę (Księga Hioba 29:13; Księga Hioba 31:20). Bóg, który słyszy wołanie ubogich, gdy ktoś ich krzywdzi (Księga Wyjścia 22:27), wysłucha także ich modlitw za dobroczyńców.

Noemi przypomniała sobie, jak Boaz wcześniej okazywał życzliwość jej mężowi i synom, i połączyła tamtą pomoc z jego obecną dobrocią: nie przestał troszczyć się ani o żyjących, ani o zmarłych. Jeśli nadal czynimy dobro ludziom, nawet gdy zdaje się, że zapomnieli o naszej wcześniejszej życzliwości, możemy pomóc im ją sobie przypomnieć. Noemi powiedziała też Rut, że Boaz jest ich krewnym. Wydaje się, że Noemi mieszkała w Moabie tak długo, iż niemal zapomniała o swojej rodzinie w Izraelu, aż dzięki temu wydarzeniu Bóg przypomniał jej o rodzinie. Przynajmniej wcześniej nie powiedziała o tym Rut, choć mogło to dodać otuchy młodej kobiecie, która zwróciła się ku Bogu.

Postawa Noemi różni się od zachowania wielu ludzi pełnych pychy. Niektórzy, choć sami są ubodzy, wciąż mówią o swoich wpływowych krewnych. Zwróćmy uwagę, jak jedna myśl prowadzi tu do następnej i jak działała w tym opatrzność, czyli mądre prowadzenie Boga. Rut wspomina, że Boaz jest życzliwy. Noemi przypomina sobie, kim jest, i mówi: „Ten człowiek jest naszym bliskim krewnym”. To prowadzi do kolejnej myśli: jest naszym najbliższym krewnym, naszym goelem, czyli krewnym odkupicielem, który miał prawo wykupić ziemię. Mogły więc oczekiwać od niego jeszcze większej pomocy. Spośród mieszkańców Betlejem to właśnie on najpewniej mógł pomóc im odzyskać stabilność. Bóg często przywodzi nam na myśl coś we właściwej chwili, a potem okazuje się to dla nas dobre.

Noemi poleciła Rut, żeby nadal pracowała na polach Boaza i nie chodziła gdzie indziej (Księga Rut 2:22). Gdyby poszła na inne pole, mogłoby to wyglądać tak, jakby nie ceniła jego życzliwości. Nasz błogosławiony Zbawiciel jest naszym Goelem, Tym, który ma prawo nas odkupić. Jeśli chcemy otrzymać pomoc przez Niego, powinniśmy trzymać się blisko Niego, Jego pól i Jego domu. Nie powinniśmy zwracać się do świata i wybierać jego dróg, by szukać tego, co możemy otrzymać tylko od Niego i czego nam obiecał.

Jeśli Pan okazał nam hojność, nie szukajmy innego pola ani szczęścia i zadowolenia w tym, co stworzone. Właściciele sklepów nie lubią, gdy ich klienci idą do konkurencji. Podobnie możemy utracić Boże dary, jeśli będziemy je lekceważyć.

Niektórzy sądzą, że Noemi udzieliła tu Rut dyskretnego napomnienia. Wcześniej Rut wspomniała, że będzie trzymać się młodych mężczyzn Boaza, a później Noemi powiedziała, że lepiej będzie, jeśli zostanie przy jego pracownicach (Księga Rut 2:21, Księga Rut 2:22). Taka ocena wydaje się jednak zbyt surowa. Rut wspomniała o młodych mężczyznach, ponieważ to oni wykonywali główną pracę, a Boaz już wcześniej wydał im polecenia dotyczące jej. Noemi po prostu zakładała, że choć Rut będzie pracować blisko młodych mężczyzn, jej stałym towarzystwem będą pracownice, co było właściwe.

Rut wiernie postępowała zgodnie z poleceniami teściowej. Zbierała kłosy przez całe żniwa jęczmienne, a potem także pszeniczne, by zgromadzić latem zapasy na zimę (Księga Przysłów 6:6–8). Trzymała się blisko pracownic Boaza, co później pomogło jej nawiązać z nimi pożyteczną więź (Księga Rut 2:23). Wieczorem wracała też o odpowiedniej porze do domu, do swojej teściowej, jak przystało na kobietę cnotliwą. W dzień zajmowała się pracą, nie bezczynnym spędzaniem nocy i włóczeniem się w towarzystwie.

Jak wyjaśnia biskup Patrick, po zakończeniu żniw Rut nie włóczyła się po okolicy. Została w domu i dotrzymywała towarzystwa starszej teściowej. Dina wyszła, żeby przyjrzeć się kobietom z tamtej krainy, i wiemy, do jakiego upokorzenia doprowadziła jej ciekawość. Rut została w domu, pomagała utrzymać teściową, a wychodziła tylko po to, by zebrać to, czego Noemi potrzebowała. Później zobaczymy, jaką cześć przyniosły jej pokora i ciężka praca. Człowieka pilnego w swojej pracy czeka zaszczyt.