Księga Rut 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Noemi osiadła już w Betlejem, wśród dawnych znajomych. Wspomina się tu o jej zamożnym krewnym, Boazie, człowieku bardzo bogatym (Księga Rut 2:1). Według przekładu chaldejskiego był on także biegły w Prawie. Jeśli łączył bogactwo z dobrą znajomością Pisma Świętego, było to rzadkie i wspaniałe połączenie. Tacy ludzie są naprawdę silni. Boaz był wnukiem Nachszona, wodza pokolenia Judy na pustyni, i synem Salmona, prawdopodobnie młodszym synem zrodzonym z Rachab, kobiety z Jerycha. Jego imię znaczy „siła”, a on sam należał do rodziny Elimeleka, która bardzo podupadła.

Zwróćmy uwagę na dwie rzeczy. Boaz, choć bogaty i wpływowy, miał ubogich krewnych. Nie każda gałąź drzewa genealogicznego sięga szczytu. Ci, którym dobrze wiedzie się w świecie, nie powinni wstydzić się przyznawać do ubogich czy nisko postawionych krewnych, bo mogliby w ten sposób okazać pychę, pogardę i brak naturalnej miłości. Noemi, choć była ubogą i wzgardzoną wdową, miała zamożnych krewnych. Nie chełpiła się jednak nimi, nie obciążała ich i niczego od nich nie oczekiwała, gdy w niedoli wróciła do Betlejem. Jeśli mamy zamożnych krewnych, a sami jesteśmy ubodzy, pamiętajmy, że różnicę tę dopuściła w swojej mądrości Boża opatrzność, i przyjmijmy to. Szczycenie się takimi koneksjami jest wielkim grzechem, a pokładanie w nich ufności — wielką głupotą.

Jest tu także jej uboga synowa, Rut. Jej położenie było bardzo trudne i niskie, co stanowiło poważną próbę dla wiary i wytrwałości młodej nawróconej. Mieszkańcy Betlejem dobrze by postąpili, gdyby zapraszali Noemi i Rut kolejno do swoich domów. Byłaby to wielka pomoc dla starszej wdowy i wielka zachęta dla nowej wierzącej. Tymczasem jedynym sposobem zdobycia pożywienia było dla nich zbieranie kłosów na polu. O ile można się zorientować, w przeciwnym razie mogłyby umrzeć z głodu. Bóg wybrał ubogich tego świata, a oni często nadal żyją w ubóstwie, bo ludzie zwykle ich nie dostrzegają, nawet gdy Bóg ich wybiera.

Rut miała jednak bardzo dobre usposobienie (Księga Rut 1:2). Nie powiedziała: „Wrócę do Moabu, gdzie jedzenia jest pod dostatkiem”. Nie tęskniła za krajem, który opuściła. Postanowiła, że Bóg Izraela będzie jej Bogiem, i ufałaby Mu, nawet gdyby miał ją zabić; nigdy by Go nie opuściła. Poprosiła: „Pozwól mi pójść na pole i zbierać kłosy”. Ludzie dobrze urodzeni i dobrze wychowani nie wiedzą, jak nisko mogą upaść ani jak pokorną pracę będą musieli wykonywać, by zarobić na chleb (Księga Lamentacji 4:5).

Rut jest pięknym przykładem pokory. Gdy zrządzenie opatrzności sprawiło, że zubożała, nie uznała, że zbieranie kłosów to coś na kształt żebrania, a więc zajęcie wstydliwe. Chętnie przyjęła niskie położenie, w jakim znalazły ją okoliczności. Ludziom pysznym łatwiej umrzeć z głodu, niż się uniżyć, ale Rut nie była taka. Nawet nie mówi tak, jakby uważała, że ma prawo zbierać kłosy. Prosi: „Pozwól mi zbierać kłosy za tym, w czyich oczach znajdę przychylność”. Nie domaga się prawa do tego. Pokornie liczy na to, że ktoś jej na to pozwoli. Ubodzy nie powinni traktować życzliwości jak czegoś, co im się należy. Powinni prosić skromnie i przyjmować ją jako przysługę, nawet gdy chodzi o drobne sprawy.

Rut jest też przykładem pracowitości. Nie pyta Noemi, czy może odwiedzić panie z miasta, przejść się po polach albo spędzić czas na próżnowaniu. Myśli o pożytecznej pracy: „Pozwól mi pójść i zbierać kłosy”, bo może to przynieść realną pomoc. Była jedną z tych dobrych kobiet, które nie lubią chleba próżniactwa, lecz kochają pracę. Młodzi powinni się tego uczyć od wczesnych lat. Powinni pilnie pracować i wykonywać z całych sił wszystko, co znajdą do zrobienia. Nawyk pilności jest dobrym znakiem zarówno w tym życiu, jak i w przyszłym. Nie miłuj snu, marnowania czasu ani bezcelowego wałęsania się. Miłuj pożyteczną pracę. Rut jest przykładem również dla ubogich. Powinni pracować na to, czego potrzebują, zamiast prosić o to, na co mogą zarobić. Nie powinniśmy stronić od żadnej uczciwej pracy, nawet jeśli jest nisko ceniona, bo żadna praca nie hańbi. Nie zniżajmy się do grzechu, ale nie uważajmy żadnego innego zajęcia za zbyt niskie, jeśli opatrzność nas do niego prowadzi.

Rut okazuje także szacunek teściowej. Noemi była tylko jej teściową, a śmierć męża zakończyła obowiązki Rut wobec niego. Rut nie uznała jednak, że zwalnia ją to z obowiązków wobec matki męża. Nie chciała wyjść bez powiedzenia o tym Noemi i poproszenia jej o zgodę. Młodzi powinni okazywać taki sam szacunek rodzicom i osobom sprawującym nad nimi władzę. Należy im się on jako wyraz czci. Rut nie powiedziała: „Pójdę zbierać kłosy, jeśli pójdziesz ze mną”. Jej słowa znaczyły raczej: „Zostań w domu i odpoczywaj, a ja pójdę pracować”. Młodzi powinni pracować. Mogą korzystać z rad starszych, ale nie powinni obarczać ich ciężką pracą.

Rut okazuje też ufność w opatrzność, co widać w jej słowach: „Pozwól mi zbierać kłosy za tym, w czyich oczach znajdę przychylność”. Nie wiedziała, dokąd pójść ani kogo poprosić, ale ufała, że Bóg poprowadzi ją do kogoś życzliwego. Powinniśmy dobrze myśleć o Bożej opatrzności i wierzyć, że gdy postępujemy właściwie, Bóg będzie działał dla naszego dobra. Tak właśnie stało się z Rut. Gdy wyszła sama, bez przewodnika i towarzyszki, aby zbierać kłosy, przypadkiem trafiła na pole Boaza (Księga Rut 2:3). Dla Rut wyglądało to na zbieg okoliczności. Nie wiedziała, do kogo należy to pole, i nie miała szczególnego powodu, by wybrać je zamiast innego, dlatego powiedziano, że tak się złożyło. Lecz to opatrzność pokierowała jej krokami. Bóg w swojej mądrości porządkuje nawet drobne wydarzenia, a to, co nam wydaje się całkowicie przypadkowe, służy Jego chwale i dobru Jego ludu. Wiele wielkich rzeczy bierze początek z drobnego zdarzenia, które nam wydaje się przypadkowe, lecz zostało zaplanowane przez Boga.