List do Rzymian 6:10 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Rzymian 6:10 Apostoł Paweł mówi przede wszystkim o Chrystusie, lecz dla serca, które dźwiga dawne winy, to zdanie ma w sobie wielką łagodność. Pisze: „Bo to, że umarł, umarł dla grzechu tylko raz, a że żyje, żyje dla Boga.” Słowo „raz” ma tu swoją wagę. To, co zostało dokonane jednorazowo, nie wymaga powtarzania, by pozostać prawdziwe. Dawne upadki potrafią wracać po latach, a wstyd umie szeptać to samo od nowa. Tymczasem fundament opisany w tym zdaniu nie zależy od tego, jak często o nim pamiętamy. Druga część zdania ma inny rytm, bo mówi nie o zamknięciu, lecz o trwaniu. Jego życie jest skierowane do Boga. List do Rzymian 6:11 przenosi tę prawdę na tych, którzy należą do Chrystusa, i mówi o niej jako o czymś, co trzeba rozumieć. Zdanie, które zaczęło się od śmierci, kończy się więc życiem. Gdy serce drży przed kolejnym dniem, ten tekst nie obiecuje, że lęk ustąpi od razu. Pokazuje natomiast, że Chrystus umarł dla grzechu raz na zawsze i już nie umiera, a żyje dla Boga. W tym jest punkt oparcia, do którego można wracać, nawet gdy wszystko w środku jest niepewne.

W Liście do Rzymian 6:10 Paweł mówi o śmierci i życiu Chrystusa w sposób, który wyznacza granicę: Jego śmierć dla grzechu wydarzyła się „tylko raz”, natomiast Jego życie jest teraz życiem dla Boga. Nie chodzi o to, że Jezus miał wcześniej życie niezwiązane z Bogiem, lecz o ostateczność Jego zwycięstwa: śmierć nie ma już nad Nim władzy, jak mówi poprzedni werset. Kluczowe rozróżnienie dotyczy jednorazowego dzieła Chrystusa i jego znaczenia dla tych, którzy są z Nim związani. Paweł przypomina o tym związku przez obraz chrztu i wspólnej śmierci z Chrystusem, a zaraz potem wzywa wierzących, by rozumieli siebie jako umarłych dla grzechu i żyjących dla Boga. Nie przedstawia więc grzechu jako czegoś, co przestało być możliwe. Wzywa raczej, by nie pozwalać mu panować. „Tylko raz” oznacza, że śmierć Chrystusa nie wymaga powtarzania ani uzupełniania; „żyje dla Boga” wskazuje trwały kierunek zmartwychwstałego życia. Chrześcijańskie życie nie polega na ponownym dokonywaniu tego dzieła, lecz na życiu w jego świetle: grzech nie jest już panem, któremu trzeba się poddać.

Ten werset jest krótki, ale ma duży ciężar. Paweł pisze, że Chrystus umarł dla grzechu „tylko raz”, a żyje dla Boga. Ta jednorazowość ma znaczenie. Ofiara Chrystusa nie wymaga powtórzenia, bo jej skutek trwa. Z tego wynika praktyczna myśl. Ktoś, kto po upadku wraca do starego grzechu, nie zaczyna wszystkiego od zera. W Liście do Rzymian 6:11 Apostoł mówi, że wierzący mają to rozumieć, czyli przyjąć jako prawdę o sobie. Takie rozumienie nie sprowadza się do uczucia. Daje mocny punkt wyjścia. Weźmy przykład: ktoś po ostrej kłótni myśli, że już zawsze będzie reagował tak samo. Werset przypomina, że jego życie należy teraz do Boga i że ostatnie słowo nie należy do grzechu. Nie obiecuje, że pokusa natychmiast zniknie. Mówi, że zwycięstwo Chrystusa jest trwałe. To jest najgłębszy sens tego zdania. Śmierć, która już się dokonała, nie wraca, a życie, które Chrystus żyje dla Boga, staje się źródłem nadziei dla tych, którzy należą do Niego.

„Umarł dla grzechu tylko raz” — w tych słowach List do Rzymian 6:10 mówi o ostateczności śmierci Chrystusa. Śmierć nie ma już nad Nim władzy, a Jego życie jest całkowicie zwrócone ku Bogu. Paweł nie opisuje tu jedynie wydarzenia z przeszłości. W kolejnych wersetach odnosi tę prawdę do życia wierzących: w Chrystusie są wezwani, by nie pozwalać grzechowi nad sobą panować. Nie oznacza to, że człowiek przestaje doświadczać pokusy albo nigdy więcej nie upada. Werset nie obiecuje życia bez walki. Ukazuje raczej nową przynależność: grzech nie musi już być panem, bo życie wierzącego jest związane z Chrystusem i skierowane ku Bogu. To rozróżnienie ma znaczenie w zwyczajnych chwilach. Ktoś, kto wcześniej odpowiadał gniewem, może zacząć wybierać pojednanie; kto przywykł do nieuczciwości, może od niej odstąpić. Nie są to zasługi kupujące Bożą łaskę, lecz owoce życia, które dzięki Chrystusowi nie należy już do grzechu. Słowo „żyje” wskazuje na trwanie: Chrystus żyje dla Boga, a z Nim otwiera się życie, którego śmierć nie zamknie. Wierność zaczyna się więc nie od bezbłędności, lecz od nowego kierunku.