List do Rzymian 6:9 – znaczenie i zastosowanie

Słowa o tym, że Chrystus powstał z martwych i już więcej nie umiera, a śmierć nie ma nad Nim władzy, niosą spokój, który nie zawsze przychodzi od razu. Ktoś, kto żegna bliską osobę albo czeka na trudną wiadomość, może czuć, że śmierć ma ostatnie słowo. Ten werset mówi jednak o czymś, co wydarzyło się w Chrystusie i trwa jako zwycięstwo. Apostoł opiera się tu na faktach, a nie na ulotnym pocieszeniu. Chrystus umarł dla grzechu raz na zawsze i żyje dla Boga, jak czytamy w Liście do Rzymian 6:10. Ta jednorazowość daje oparcie tym, którzy są zmęczeni ciągłym przeżywaniem straty, bo wiara wskazuje na Kogoś, kto przeszedł przez śmierć i z niej wyszedł. Werset nie obiecuje, że cierpienie zniknie z codzienności wierzących. Mówi o tym, że śmierć nie ma ostatniego głosu nad Chrystusem, a ci, którzy złączeni są z Nim, mogą opierać się na tej samej prawdzie. Wiara może przez długi czas drżeć z bólu i jednocześnie trzymać się czegoś mocniejszego niż lęk. Pewność zmartwychwstania nie usuwa żałoby, ale daje jej przyszłość.

W Liście do Rzymian 6:9 Paweł opiera dalszy wniosek na czymś więcej niż nadziei, że śmierć kiedyś ustąpi: Chrystus zmartwychwstał i już nie umiera. Śmierć nie ma nad Nim władzy. Jego zmartwychwstanie nie jest chwilowym powrotem do dawnego życia, po którym znów nastąpiłaby śmierć. Oznacza trwałe zwycięstwo. To rozróżnienie ma znaczenie dla argumentu całego rozdziału. Paweł odpowiada na pytanie, czy łaska pozwala trwać w grzechu, i odrzuca taki wniosek. Mówi o ludziach ochrzczonych w Chrystusa jako złączonych z Nim w Jego śmierci i zmartwychwstaniu. Werset 9 wskazuje na podstawę tej nowej tożsamości: Chrystus nie wraca pod panowanie śmierci, a życie z Nim nie oznacza zgody na dawną niewolę grzechu. Nie wynika stąd, że wierzący staje się bezgrzeszny ani że przestaje doświadczać cierpienia i śmierci fizycznej. W kolejnych wersetach Paweł wzywa, by nie pozwalać grzechowi królować. Chodzi więc o zmianę panowania, nie o twierdzenie, że walka już się skończyła. Nadzieja chrześcijańska wyrasta z trwałości życia Chrystusa.

Ten werset nie opisuje jeszcze życia wierzącego. Mówi o Chrystusie, który powstał z martwych i już więcej nie umiera, bo śmierć nie ma nad Nim władzy. Apostoł Paweł traktuje tę prawdę jako pewność, na której opiera się wszystko, co dalej pisze o chrzcie, dawnym człowieku i służbie Bogu. Warto zauważyć czas, w którym to brzmi. Zmartwychwstanie nie jest odległą nadzieją, lecz faktem, który już się stał. Z tego faktu wypływa nowy sposób życia, a nie odwrotnie. Wiara nie buduje tej pewności sama, tylko na niej stoi. W codzienności oznacza to, że lęk przed utratą, chorobą czy końcem nie musi mieć ostatniego słowa. Ktoś, kto mocno trzyma się zwycięstwa Chrystusa, może wybrać uczciwość w pracy albo przebaczenie w rodzinie, nawet gdy kosztuje to wygodę. Nie musi bronić się przed każdą stratą, bo jego oparcie nie zależy od tego, jak potoczy się dzień. Ten fragment daje spokój, który nie jest bierny. Stoi przy pustym grobie i z tego miejsca kształtuje sposób, w jaki wierzący żyje.

W Liście do Rzymian 6:9 Paweł wskazuje na zmartwychwstanie Chrystusa jako wydarzenie ostateczne: Chrystus „już więcej nie umiera”. Śmierć nie ma nad Nim władzy, a Jego życie należy do Boga. Nie jest to obietnica, że wierzący unikną cierpienia ani fizycznej śmierci. Chodzi o zwycięstwo, którego śmierć nie może już odwrócić. W kontekście tego rozdziału słowa te są związane z udziałem wierzących w śmierci i życiu Chrystusa. Chrzest zostaje tu opisany jako zanurzenie w Jego śmierć, a dalsze życie nie ma już być poddane panowaniu grzechu. Zmartwychwstanie nie staje się więc jedynie pociechą na kres życia. Nadaje kierunek temu, co dzieje się teraz: człowiek może służyć Bogu jako ktoś, kto przeszedł ze śmierci do życia. Można pomyśleć o bramie, której już nie da się zamknąć za Chrystusem. Śmierć pozostaje rzeczywistością ludzkiego losu, ale nie jest już władcą Jego życia. W tej pewności mieści się chrześcijańska nadzieja: nie w zaprzeczeniu przemijaniu, lecz w życiu Chrystusa, którego śmierć nie może pokonać.