List do Rzymian 16:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment to jedno z pozdrowień zamykających List do Rzymian, a mimo to zatrzymuje uwagę. Paweł nie opisuje Rufusa dalej i nie podaje szczegółów jego życia, nazywa go jednak „wybranym w Panu” (List do Rzymian 16:13). W tych słowach słychać spokojną pewność, że w relacji z Bogiem nie trzeba zajmować wysokiego miejsca, by być zauważonym i przyjętym. Najbardziej poruszające jest jednak to, jak Apostoł mówi o matce Rufusa: „która jest także moją matką”. Tekst nie wyjaśnia, co konkretnie zrobiła, ale sama ta bliskość wiele mówi. Kobieta, która stała się dla Pawła kimś z najbliższej rodziny, pokazuje, że więzy w Chrystusie mogą wyrastać ponad to, co w zwykłym życiu wydaje się oczywiste. To mówi, że przynależność nie kończy się na więzach krwi. Cały list jest pełen podobnych imion, wymienianych z pamięci o konkretnych ludziach, a nie z urzędowego obowiązku. W tym krótkim pozdrowieniu widać uważność, która nie gubi nikogo w tłumie. Bóg, który zna imiona, zna także to, co w nas ciche i niezauważone.

Wśród licznych pozdrowień w końcowym rozdziale Listu do Rzymian jedno brzmi szczególnie osobiście: „Pozdrówcie wybranego w Panu Rufusa i jego matkę, która jest także moją matką”. Paweł nie przedstawia Rufusa przez urząd ani dokonania, lecz nazywa go „wybranym w Panu”. To określenie wskazuje na jego miejsce we wspólnocie należącej do Chrystusa; tekst nie wyjaśnia jednak, co konkretnie wyróżnia Rufusa ani jak Paweł poznał jego rodzinę. Jeszcze bardziej osobisty jest dopisek o matce Rufusa. Paweł nie mówi, że była jego biologiczną matką, lecz że była także „jego matką”. Najprostszy odczyt widzi tu więź rodzinną powstałą przez bliskość, troskę i wspólne życie wiary. Nie znamy okoliczności tej relacji, więc nie trzeba dopowiadać jej historii. Wystarczy zauważyć, że apostoł uznaje jej znaczenie i włącza ją do swojej opowieści o wspólnocie. Ten werset należy do długiej listy pozdrowień, w której obok współpracowników pojawiają się rodziny i grupy wierzących. Wiara nie usuwa osobistych więzi: nadaje im szerszy wymiar. „W Panu” Rufus jest kimś więcej niż znajomym Pawła, a jego matka kimś więcej niż osobą wspomnianą przy okazji. Wspólnota Chrystusa staje się miejscem, gdzie bliskość może przekroczyć granice domu.

W tym krótkim pozdrowieniu Paweł mówi o domu i o matce. Rufus zostaje nazwany wybranym w Panu, a jego matkę apostoł określa słowami: „Pozdrówcie wybranego w Panu Rufusa i jego matkę, która jest także moją matką” (List do Rzymian 16:13). Ten fragment wyrasta z dłuższej listy imion. Paweł wymienia wielu braci i siostry, którzy pracowali, przyjmowali wiernych i trudzili się w Panu. Imię ma tu znaczenie. Taka osoba łatwo mogłaby zniknąć w tłumie, a tutaj zostaje wyraźnie zapamiętana. Nie znamy o tej kobiecie wielkich czynów ani publicznej funkcji. Wystarcza słowo matka. Paweł mówi o niej z czułością i wdzięcznością, co pokazuje, że jej troska dotarła także do niego. Jej dom stał się miejscem, w którym apostoł mógł poczuć się jak u siebie. Taki fragment przypomina, że wiara często rośnie w zwykłych miejscach: przy stole, w rodzinnym domu, w cichej trosce o drugiego człowieka. Pismo Święte zapisuje te wierne sprawy, a Bóg pamięta je dużo dłużej niż ludzie.

Wśród wielu imion i pozdrowień w końcowym rozdziale Listu do Rzymian pojawia się Rufus, „wybrany w Panu”, oraz jego matka, którą Paweł nazywa także swoją matką. Jedno krótkie zdanie odsłania bliskość, której nie da się sprowadzić do wspólnej pracy ani formalnej przynależności do wspólnoty. Paweł nie wyjaśnia, w jakich okolicznościach poznał tę kobietę. Nie trzeba dopowiadać szczegółów, by usłyszeć wdzięczność i czułość w jego słowach. Mogła stać się dla niego kimś, kto otaczał go troską jak matka; tekst po prostu świadczy o więzi uznanej wśród ludzi należących do Chrystusa. Jej miejsce przy Rufusie przypomina, że wiara obejmuje także zwyczajną, wierną obecność przy drugim człowieku. Słowa „w Panu” nadają tej rodzinnej bliskości głębszy wymiar, ale nie wymazują jej konkretności. Wspólnota wiary nie jest zbiorem samych imion. To ludzie, których drogi splatają się w pamięci, wdzięczności i trosce. Jak przy jednym stole, obok imienia znanego wielu może znaleźć się ktoś, czyja cicha dobroć stała się dla jednej osoby domem. Werset zatrzymuje tę relację w pamięci Kościoła.