List do Rzymian 16:5 – znaczenie i zastosowanie

Pozdrowienie w Liście do Rzymian 16:5 nie dotyczy wielkiej budowli ani publicznej sali. Mówi o Kościele, który zbiera się w domu Pryski i Akwili, w przestrzeni, gdzie codzienność toczy się przy wspólnym stole. Paweł nie pyta o liczbę członków ani o rozmach zgromadzenia. Wymienia wspólnotę po prostu tam, gdzie ona się gromadzi. Ten obraz ma w sobie coś bardzo ludzkiego. Wiara przestaje być wtedy sprawą odległych uroczystości i staje się spotkaniem zwykłych ludzi, którzy znają się z imienia i dzielą to, co mają. Dom okazuje się miejscem, w którym Boża obecność nie wymaga scenerii, a wystarcza zwyczajny wieczór. Zaraz potem pojawia się Epenet, nazwany umiłowanym i określony jako pierwociny Azji złożone Chrystusowi. Paweł nie mówi tu o sukcesie ani zysku, lecz o człowieku, któremu okazuje się serdeczność. Ta bliskość pokazuje, że w Kościele pamięć o konkretnym imieniu ma wielką wagę. Być może właśnie dlatego ten krótki fragment tak mocno przypomina, że wspólnota rodzi się z ludzi, którzy są sobie bliscy na co dzień, a bliskość z Bogiem i bliskość z drugim człowiekiem bywają równie zwyczajne i równie prawdziwe.

W tym krótkim pozdrowieniu Paweł łączy dwa wymiary wspólnoty: zgromadzenie w domu i konkretną osobę. Kościół zbierający się w czyimś domu nie jest tylko prywatnym kręgiem gospodarzy. Nazwa „Kościół” wskazuje, że wspólnota Chrystusa może gromadzić się w zwyczajnej przestrzeni; jej tożsamości nie wyznacza osobny budynek, lecz ludzie zebrani wokół wiary. Epenet zostaje nazwany umiłowanym, a zarazem zaliczony do „pierwocin” złożonych Chrystusowi przez Azję. Obraz pierwocin przywołuje początek większego plonu: Epenet należał do pierwszych, którzy przyjęli Chrystusa w tej prowincji, i jego wiara staje się częścią historii szerszej niż jego własne życie. „Azja” oznacza tu rzymską prowincję w zachodniej części dzisiejszej Turcji, nie cały kontynent. W sąsiednich pozdrowieniach Paweł wspomina ludzi pracujących, narażających życie i ponoszących trudy dla innych. Werset 5 dołącza do tego obrazu Kościół domowy i człowieka ważnego dla początków wiary w regionie. Ewangelia rozprzestrzenia się więc przez wspólnoty, ale jej historia zachowuje także imiona i więzi osobiste.

Ten fragment należy do długiej listy pozdrowień i pokazuje, że wiara w Biblii ma konkretne imiona. Apostoł pamięta o ludziach z nazwiska, a nie tylko o wspólnocie w ogólnych słowach. Pierwsze zdanie mówi o Kościele, „który zbiera się w ich domu”. Wspólnota spotykała się więc w domu wierzących, przy zwykłym stole i w zwykłych rozmowach. Tekst nie opisuje żadnej budowli ani wyposażenia. Wskazuje jedynie miejsce, w którym ludzie się zbierali. Drugie zdanie dotyczy Epeneta, którego Paweł nazywa umiłowanym i określa jako „pierwocin złożonych Chrystusowi przez Azję”. List nie wyjaśnia, na czym polegało jego dzieło. Pokazuje natomiast, jak apostoł patrzy na człowieka. Najpierw liczy się relacja z Chrystusem, a dopiero potem zadania, które ktoś wykonuje. Z tego fragmentu wynika prosty wniosek. Ewangelia rozwija się w codziennych domach i przy zwykłych stołach, a jej wierność widać w pamięci o konkretnych ludziach. Wspólnota, która zna swoich członków z imienia, staje się dla nich realnym miejscem bliskości.

Wśród pozdrowień kończących List do Rzymian Paweł wspomina ludzi, których wiara ma konkretne imiona i adresy. Kościół zbierający się w domu Pryski i Akwili nie jest bezosobową instytucją. To wspólnota, która znajduje miejsce pośród codziennych spraw, pod dachem, gdzie można się spotkać i wspólnie należeć do Chrystusa. Obok niej pojawia się Epenet, nazwany przez Pawła umiłowanym i zaliczony do „pierwocin złożonych Chrystusowi przez Azję”. Obraz pierwocin mówi o początku daru: pierwszych owocach, które zapowiadają plon, choć same nie są całym żniwem. Paweł nie opisuje tu pełnej historii Epeneta ani przyszłości wspólnoty. Daje jednak do zrozumienia, że pamięta o początku wiary i o człowieku, który był z nim związany. W tej krótkiej wzmiance widać, jak życie Kościoła splata się z osobistą więzią. Służba Chrystusowi nie rozmywa imion w wielkiej sprawie; przeciwnie, pozwala je zachować w pamięci i miłości. Dom staje się miejscem zgromadzenia, a pojedynczy wierzący — częścią historii, która przekracza jego własne życie.