List do Rzymian 15:14 – znaczenie i zastosowanie

Paweł zwraca się do chrześcijan w Rzymie z serdecznością i wyraża o nich wysoką opinię. Już na początku listu wspomniał o ich dobrej sławie, pisząc, że ich wiara jest znana na całym świecie (List do Rzymian 1:8). Teraz, po wcześniejszych stanowczych napomnieniach, kończy podobną pochwałą, łagodząc swoje słowa i rozstając się z nimi jak przyjaciel. Nie była to pusta pochlebczość, lecz szczere uznanie łaski, którą obdarzył ich Bóg.

Powinniśmy dostrzegać i chwalić to, co dobre w innych. Jest to część nagrody za pożyteczne i wierne życie, a zarazem może pobudzać innych do gorliwego dążenia do świętości. Pochwała ze strony Pawła była dla Rzymian prawdziwym zaszczytem. Był człowiekiem rozsądnym i uczciwym, którego trudno było zwieść i który nie miał skłonności do pochlebstw. Chociaż nie spotkał ich osobiście, na podstawie tego, co o nich słyszał, był przekonany o ich dobroci. Nie powinniśmy być łatwowierni, ale nie powinniśmy też wszędzie doszukiwać się złych intencji. W takich sprawach miłość we wszystko wierzy i wszystkiego się spodziewa, a gdy są ku temu dobre powody, słusznie jest dać się przekonać.

Paweł wskazuje w nich trzy cechy. Po pierwsze, byli pełni dobroci, więc zapewne życzliwie przyjmą jego list i wprowadzą go w życie, zwłaszcza w tym, co dotyczyło ich jedności i zażegnania sporów. Wzajemne zrozumienie i życzliwe nastawienie mogły szybko położyć kres waśniom. Po drugie, byli napełnieni wszelką wiedzą, co rzadko i pięknie łączy się z dobrocią. Nowe życie w Chrystusie wymaga zarówno umysłu, jak i serca, a oni mieli wiedzę potrzebną do zachowania trwałego pokoju. Po trzecie, potrafili się wzajemnie napominać, czyli mądrze pouczać i ostrzegać. Dobroć i wiedza nie powinny pozostawać sprawą prywatną, lecz służyć innym.

Paweł uprzedza zarzut, że wtrącał się w sprawy, które do niego nie należały. Zwraca się do Rzymian serdecznie, nazywając ich swoimi braćmi, co świadczy zarówno o jego ciepłym nastawieniu, jak i pokorze. Przyznaje, że w niektórych częściach listu pisał śmiało i że ktoś mógł uznać go za zbyt zuchwałego. Mówi jednak, że pisał tylko po to, by przypomnieć im prawdy, które już znali. Podobnie później pisał Piotr, przypominając wierzącym o tym, co już wiedzieli (Drugi List Piotra 1:12; Drugi List Piotra 3:1). Nawet dobrze znane prawdy trzeba sobie przypominać.

Paweł dodaje, że pisał jako apostoł pogan z łaski danej mu przez Boga. Bóg powierzył mu apostolskie powołanie, szczególną misję bycia posłańcem Chrystusa do narodów nieżydowskich. Paweł uważał to powołanie za wielką dobroć i zaszczyt ze strony Boga i nie chciał przyjąć tej łaski na próżno. Chrystus otrzymał, aby dawać, a Paweł naśladował ten wzór. Każdy z nas ma dary i obowiązki, których nie wolno zakopywać. Dobrze, gdy osoby pełniące posługę pamiętają o łasce, którą obdarzył je Bóg.

Paweł wyjaśnia cztery sprawy dotyczące swojej posługi. Był sługą Jezusa Chrystusa, czyli służył Chrystusowi jako swemu Panu (List do Kolosan 4:1). Został posłany przede wszystkim do pogan, zgodnie z Bożym powołaniem (Dzieje Apostolskie 22:21; List do Galatów 2:7–9). Głosił Ewangelię Boga, pełniąc świętą służbę niczym ktoś oddany dziełu poświęconemu Bogu. Jego celem było, aby ofiara składana przez pogan została przyjęta przez Boga i przyniosła chwałę Jego imieniu dzięki ich nawróceniu. Trudził się, by dokonało się coś, co podoba się Bogu.

Paweł opisuje nawrócenie pogan jako ofiarę składaną Bogu. W pewnym sensie są oni jak kapłani, którzy składają modlitwy, uwielbienie i inne akty czci. Dawniej Izrael był świętym narodem i królestwem kapłanów, teraz zaś przez Chrystusa także poganie zostali ustanowieni kapłanami Boga (Apokalipsa św. Jana 5:10). W innym sensie sami poganie są ofiarą, którą Paweł składa Bogu przez Chrystusa. Stają się żywą ofiarą, świętą i miłą Bogu (List do Rzymian 12:1). Uświęcona dusza zostaje przedstawiona Bogu w ogniu miłości, a Chrystus jest ołtarzem. Paweł pozyskiwał ludzi przez głoszenie, nie po to, by zatrzymać ich dla siebie, lecz by przedstawić ich Bogu. Taka ofiara jest miła Bogu, ponieważ Duch Święty czyni ją świętą.

Paweł głosił tym ludziom i troszczył się o nich, ale tym, co czyniło ich odpowiednią ofiarą dla Boga, było ich uświęcenie, czyli uczynienie świętymi. Nie było to dzieło Pawła, lecz dzieło Ducha Świętego. Nikt nie może zostać złożony Bogu jako miła Mu ofiara, jeśli nie jest uświęcony, ponieważ to, co nieświęte, nigdy nie może podobać się świętemu Bogu.