List do Rzymian 15:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak modlitwa wypowiedziana nad całą wspólnotą. Apostoł nie opisuje tu tego, co ludzie mają sami wypracować, lecz to, co Bóg chce dać. Nazywa Go „dawcą nadziei”, czyli Tym, który ją rozdaje; nadzieja jest darem, na który nie trzeba zasłużyć. Pełnia radości i pokoju pojawia się tu razem z wiarą, jako coś, co rośnie w zaufaniu, a nie w udawaniu, że wszystko jest w porządku. Warto zauważyć, gdzie ten werset stoi. Wcześniej, w Liście do Rzymian 15:1-3, mowa jest o znoszeniu słabości innych i o tym, że Chrystus nie szukał tego, co było dla Niego wygodne. Nadzieja nie zostaje więc pomyślana jako prywatny zapas spokoju, który każdy trzyma dla siebie. Rodzi się w życiu, w którym ciężar drugiego człowieka nie jest od razu odkładany na bok. Apostoł mówi też o mocy Ducha Świętego jako źródle tego, że nadzieja obfituje. Słowo o bogactwie brzmi tu raczej jak obraz hojności niż skąpego zapasu, którego trzeba pilnować. Obfitość nie jest nagrodą za dobre samopoczucie. Jest darem, który przychodzi wtedy, gdy wiara zwraca się do Boga, także w dniach, kiedy radość wydaje się cienka i ledwo widoczna.

W Liście do Rzymian 15:13 Paweł zwraca się do Boga jako do „dawcy nadziei”. Nie przedstawia więc nadziei jako umiejętności zachowania optymizmu ani jako nagrody za silną wiarę. Jej źródłem jest Bóg, a jej wzrost wiąże z mocą Ducha Świętego. Werset ma formę życzenia i modlitwy, nie obietnicy, że wierzący unikną cierpienia albo zawsze będą odczuwać radość. Radość i pokój mają się w nich umacniać „w wierze”: w zaufaniu Bogu, nie w pewności, że okoliczności ułożą się po ich myśli. Nadzieja nie oznacza tu też mglistych oczekiwań. Wcześniej Paweł wskazuje na Chrystusa jako Tego, w którym nadzieję pokładają narody. Ten kontekst nadaje słowom także wymiar wspólnotowy. Rozdział mówi o znoszeniu słabości innych i szukaniu ich dobra, a następnie o uwielbieniu Boga przez pogan wraz z Jego ludem. Nadzieja nie zamyka więc człowieka w prywatnym pocieszeniu. Duch buduje wiarę, która może przynosić radość i pokój także pośród różnic oraz wzajemnej troski. Chrześcijańska nadzieja jest bogactwem pochodzącym od Boga, nie miarą własnej siły.

Ten werset ma formę życzenia i modlitwy. Apostoł wypowiada wolę Boga wobec wspólnoty w Rzymie. Bóg zostaje nazwany „dawcą nadziei”, czyli Tym, który ją daje i nią obdarza. Nadzieja nie jest więc wyłącznie owocem ludzkiego wysiłku. Warto zauważyć, w jakim kontekście pada to życzenie. Na początku rozdziału Paweł pisze, że ci, którzy są mocni w wierze, powinni znosić słabości innych i nie szukać tylko tego, co dla nich dogodne. Wzorem jest sam Chrystus, który nie szukał tego, co dla Niego wygodne. Błogosławieństwo z tego rozdziału pozostaje więc w jednym ciągu z tym wezwaniem. Pełnia radości i pokoju ma być udzielona „w wierze”. Sama wiara jednak nie utrzymuje się wyłącznie siłą człowieka. Paweł wskazuje też Ducha Świętego jako źródło mocy, dzięki której nadzieja może obfitować. Nadzieja, którą Bóg udziela, staje się w tym świetle czymś więcej niż osobistą pociechą. Staje się zasobem, z którego wspólnota może żyć i którym może dzielić się z innymi.

W Liście do Rzymian 15:13 nadzieja nie jest przedstawiona jako nagroda za spokojne życie. Paweł zwraca się do Boga, dawcy nadziei, prosząc, by udzielił wspólnocie radości i pokoju w wierze. To prośba, nie obietnica, że wierzący nie zaznają trudności. Nadzieja wyrasta tu z zaufania Bogu pośród życia, które nie zawsze układa się dogodnie. Sąsiednie wersety nadają tej modlitwie wspólnotowy wymiar. Ci, którzy są mocni, mają znosić słabości innych, a narody wspólnie wielbić Boga i pokładać nadzieję w potomku Jessego. Radość i pokój nie zamykają więc człowieka w prywatnym pocieszeniu. Mogą dojrzewać w relacji, w której moc służy bliźniemu, a różni ludzie znajdują miejsce przy jednym Bogu. Źródłem tej nadziei jest Duch Święty. Nie oznacza to, że każde pragnienie spełni się po naszej myśli ani że nie będzie miejsca na żal. Obraz bogactwa wskazuje raczej na obfitość, której człowiek sam nie wytwarza. Wspólnota może przechodzić przez niepewność, a jednak nie być zdana wyłącznie na własne siły: jej nadzieja ma źródło w Bogu i rozciąga się ku przyszłości większej niż obecna chwila.