List do Rzymian 14:6 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Listu do Rzymian 14:6 opisują ludzi, którzy przeżywają te same sprawy różnie. Jedni przestrzegają pewnych dni, inni jedzą wszystko, a jeszcze inni powstrzymują się od niektórych pokarmów. Apostoł nie rozstrzyga tego sporu przez ujednolicenie praktyk. Zwraca uwagę na kierunek serca: jedni postępują „dla Pana”, inni także „dla Pana”, a wszyscy „składają dzięki Bogu”. Ta wspólnota nie zależy więc od zgodności w szczegółach. Obie strony mają swoje przekonania i obie zostają przyjęte przez Boga, na co wcześniej wskazuje Apostoł w Liście do Rzymian 14:3. Dla serca, które łatwo zamienia cudze wybory w ocenę, jest to wyjątkowo kojące. Relacja z Bogiem nie wymaga udowadniania, że tylko własna droga jest prawdziwa. Najmocniej wybrzmiewa końcowa myśl tego fragmentu: osąd należy do Pana, a nie do ludzi. Słowa o składaniu dzięki pojawiają się obok siebie, jakby przypominały, że nawet w różnicy można rozpoznać wspólne źródło wdzięczności. Wtedy spór o drobiazgi nie musi naruszać więzi, bo wszyscy żyjemy i umieramy dla tego samego Pana.

W Liście do Rzymian 14:6 Paweł nie rozstrzyga, kto ma rację w sprawie jadłospisu czy szczególnych dni. Pokazuje, że chrześcijanie mogą podejmować odmienne decyzje, a mimo to kierować się tą samą relacją z Bogiem: zarówno ten, kto je wszystko, jak i ten, kto czegoś nie jada, składa dzięki Bogu. Podobnie jest z dniami uznawanymi przez jednych za szczególne, a przez innych za równe. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc różnicy przekonań i różnicy wierności. Sam odmienny wybór nie dowodzi ani pogardy dla Boga, ani większej pobożności. Wcześniejsze wersety nazywają spór o jedzenie i dni powodem, by nie osądzać ani nie lekceważyć współbrata; Bóg przyjął obu. Dziękczynienie ujawnia wspólny punkt odniesienia, choć nie usuwa różnicy między nimi. Nie znaczy to, że każda praktyka jest obojętna lub że Paweł uznaje wszystkie opinie za równie trafne. W tym konkretnym sporze jego nacisk pada na sposób traktowania ludzi, którzy należą do Pana. Wspólnota nie musi osiągnąć jednolitości w każdej kwestii, by rozpoznać, że różne sumienia mogą zwracać się ku temu samemu Bogu.

Apostoł Paweł nie rozstrzyga tu, który zwyczaj jest lepszy. Mówi o czymś ważniejszym: o tym, dla kogo coś robimy. Ten sam dzień i ten sam posiłek mogą zostać złożone Panu przez jednego człowieka i przez drugiego. Liczy się kierunek serca, a nie sam zewnętrzny czyn. Warto zauważyć zdanie: „Przecież składa dzięki Bogu”. Obie strony sporu mają wspólny punkt, którym jest wdzięczność. Ktoś, kto zachowuje szczególny dzień, i ktoś, kto korzysta z wolności w jedzeniu, mogą dziękować temu samemu Bogu. Różnica między nimi nie znika, ale przestaje być powodem do pogardy. Paweł nie zdejmuje jednak z nikogo odpowiedzialności za sumienie. Jak czytamy w Liście do Rzymian 14:5, każdy ma trzymać się swojego przekonania. Wierność polega więc na szczerym działaniu przed Panem, a nie na kopiowaniu cudzych wyborów. Fragment kończy się przypomnieniem, że „należymy do Pana” w życiu i w śmierci (List do Rzymian 14:8). Stąd bierze się spokój. Codzienne decyzje, nawet te odmienne od cudzych, mogą być oddane Temu, który przyjmuje wszystkich.

Przy jednym stole mogą znaleźć się ludzie, którzy inaczej przeżywają wiarę: jedni zachowują szczególne dni, inni traktują wszystkie jednakowo; jedni jedzą wszystko, inni rezygnują z pewnych pokarmów. List do Rzymian 14:6 nie rozstrzyga tych różnic. Kieruje uwagę ku temu, dla kogo każdy podejmuje swoją decyzję: „dla Pana”. Zarówno jedzący wszystko, jak i powstrzymujący się składają Bogu dzięki. Wdzięczność staje się tu cichym znakiem, że codzienny wybór może być powierzony Bogu, choć nie wszyscy wybierają tak samo. Paweł nie daje jednej osobie prawa do mierzenia drugiej własną miarą. Wcześniej przypomina, by nie gardzić ani nie potępiać, bo Bóg przygarnął obu. Z perspektywy wieczności ten spór nie znika w lekceważeniu; zmienia się jego miara. Życie i śmierć należą do Pana, a wierzący nie są ostatecznie właścicielami siebie nawzajem. Są sługami jednego Pana. Dlatego przy stole jest miejsce i na przekonanie, i na pokorę: żadna z tych praktyk nie staje się miarą zbawienia drugiego. Ważniejsze pozostaje to, czy decyzja wyrasta z wdzięczności wobec Boga i szacunku dla Jego sługi.