List do Rzymian 1:18 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi surowo, a słowo o gniewie Bożym trudno przyjąć spokojnie, zwłaszcza gdy wokół jest tyle bólu. Serce zauważa jednak, na co ten gniew się objawia: na bezbożność i nieprawość tych, którzy nakładają prawdzie pęta. Obraz więzienia jest bardzo konkretny. Prawda nie zostaje zniszczona. Zostaje uwięziona przez ludzi, którzy nie chcą jej słuchać. Dalej, w Liście do Rzymian 1:19 i 1:21, Paweł pisze, że to, co można poznać o Bogu, jest jawne, bo Bóg sam to ujawnił. Sama wiedza o Stwórcy nie jest tu problemem. Problem zaczyna się wtedy, gdy nie oddaje się Mu czci i serce stopniowo się zaciemnia. Werset 18 nie wskazuje na tych, którzy dopiero szukają i zmagają się z wątpliwościami. Mówi o postawie, w której prawda jest trzymana w kajdanach. Dla serca, które obawia się, że Bóg patrzy na nie z góry, ta różnica ma ogromne znaczenie. Gniew zostaje skierowany przeciw uwięzieniu prawdy, a nie przeciw pytaniom, które człowiek ośmiela się zadać w ciemności. Paweł mówi o winie tych, którzy przytrzymują prawdę, i nie przypisuje jej każdemu, kto walczy o wiarę.

W Liście do Rzymian 1:18 Paweł zestawia dwa objawienia: przed chwilą mówił, że w Ewangelii objawia się sprawiedliwość Boża, teraz zaś, że z nieba ujawnia się Boży gniew. Nie chodzi o kapryśny wybuch emocji. W kontekście jest to sprzeciw Boga wobec zła, które niszczy Jego dobre zamierzenie i odrzuca prawdę. Szczególnie ważne jest sformułowanie o „nakładaniu prawdzie pęt”. Nie opisuje ono zwykłego braku wiedzy, lecz postawę, w której nieprawość tłumi to, co człowiek może poznać o Bogu. Następne wersety mówią, że Bóg dał się poznać przez stworzenie, a ludzie nie oddali Mu czci ani nie dziękowali. Paweł przedstawia więc moralny wybór, nie niewinną pomyłkę intelektualną. Ten werset nie upoważnia do uznawania każdego cierpienia za bezpośrednią karę za konkretny grzech. Opisuje Bożą ocenę bezbożności i krzywdzącego zła, nie prosty klucz do wyjaśniania losu jednostek. W szerszym wywodzie gniew i Ewangelia nie są sprzecznymi obrazami Boga: Ewangelia jest potrzebna właśnie dlatego, że prawda i sprawiedliwość mają znaczenie. Boży gniew ujawnia, że tłumienie prawdy nie pozostaje moralnie obojętne.

„Bo gniew Boży ujawnia się z nieba na wszelką bezbożność i nieprawość tych ludzi, którzy przez nieprawość nakładają prawdzie pęta.” Apostoł mówi o tym w czasie teraźniejszym. Nie zapowiada odległego sądu, lecz opisuje, co dzieje się wśród ludzi, którzy tłumią prawdę. Można to zobaczyć na przykładzie człowieka, który wie, że w pewnej sprawie powinien powiedzieć prawdę. Za każdym razem znajduje powód, by ją przemilczeć. Najpierw to drobiazg, potem wygodne tłumaczenie, a w końcu prawda leży w szufladzie jak coś niewygodnego, o czym nie wypada mówić. Warto zauważyć, że Paweł nie twierdzi, iż ludzie nie mieli wiedzy. Przeciwnie. W Liście do Rzymian 1:19–20 pisze, że to, co można poznać o Bogu, jest wśród nich jawne, bo Bóg im to ujawnił, a Jego wieczna potęga i bóstwo stają się widoczne przez dzieła stworzenia. Problem leży więc w tym, co ludzie zrobili z tym, co już wiedzieli. Ten fragment pokazuje, że prawda nie znika, gdy ktoś ją zakuje w pęta. Pozostaje na miejscu. Tłumienie jej zwykle kosztuje najbardziej tego, kto je prowadzi.

List do Rzymian 1:18 stawia obok siebie dwie rzeczywistości: Ewangelia objawia Bożą sprawiedliwość, a gniew Boży ujawnia się przeciw bezbożności i nieprawości. Nie chodzi tu o kapryśny wybuch Boga. Paweł mówi o świętym sprzeciwie wobec zła, które rani stworzenie i odwraca człowieka od prawdy. Szczególnie przejmujące jest obrazowe zdanie o prawdzie zakuwanej w pęta. Nieprawość nie zawsze zaprzecza prawdzie wprost. Czasem tłumi ją wygodnym milczeniem, usprawiedliwia krzywdę albo nazywa pychę mądrością. W dalszych słowach rozdziału Paweł wiąże to z odmową oddania Bogu czci i wdzięczności. Serce, które odwraca się od Dawcy życia, stopniowo traci jasność widzenia. Ten fragment nie ogłasza, że każde cierpienie jest karą ani że człowiek może bezbłędnie odczytać Boży sąd w cudzych losach. Jego ostrze biegnie ku temu, co wspólnota i pojedynczy człowiek próbują ukryć przed światłem. A jednak Paweł zaczyna od Ewangelii jako mocy zbawienia. Boże światło odsłania zło nie po to, by prawda pozostała skazana na więzienie, lecz by człowiek mógł przestać ją tłumić i zwrócić się ku życiu.