Apokalipsa 6:9 – znaczenie i zastosowanie

W dalszej części tego rozdziału widzimy otwarcie piątej i szóstej pieczęci.

Piąta pieczęć wywołuje szczególne wzruszenie. Nie ma tu wzmianki o tym, by jedno z żywych stworzeń zwróciło uwagę apostoła na to, co się dzieje. Być może wizja ma zachować powagę i porządek albo to, co ukazuje, wykracza poza obecne zadania sług Kościoła. Możliwe też, że nie jest to nowa zapowiedź przyszłych wydarzeń, lecz nowe źródło pocieszenia dla tych, którzy bardzo cierpią z powodu Chrystusa i Ewangelii.

Gdy zostaje otwarta piąta pieczęć, Jan widzi coś niezwykłego. Pod ołtarzem dostrzega dusze zabitych dla Słowa Bożego i dla świadectwa, którego dochowali (Apokalipsa św. Jana 6:9). Są to dusze męczenników, wiernych, którzy ponieśli śmierć za wyznawaną wiarę.

Widzi ich pod ołtarzem, u stóp ołtarza kadzenia w Miejscu Świętym, co wskazuje, że znajdują się w niebie, u stóp Chrystusa. Prześladowcy mogą zabić tylko ciało, a potem nie mogą już nic więcej uczynić. Dusza żyje dalej. Bóg przygotował w lepszym świecie dobre miejsce dla tych, którzy pozostają Mu wierni aż do śmierci i nie mogą już znaleźć miejsca na ziemi.

Święci męczennicy są w niebie bardzo blisko Chrystusa i zajmują tam miejsce wielkiej czci. Do nieba i nagrody prowadzi ich nie ich własna śmierć, lecz ofiara Chrystusa. Nie obmywają szat we własnej krwi, lecz we krwi Baranka.

Jan widzi również, dlaczego cierpieli. Cierpieli ze względu na Słowo Boże i świadectwo, którego dochowali. Wierzyli Słowu Bożemu, otwarcie wyznawali jego prawdę i trwali w tym wyznaniu aż do śmierci. To szlachetna sprawa, najlepsza, za jaką człowiek może oddać życie: wiara w Słowo Boże i wyznawanie tej wiary.

Potem Jan słyszy ich wołanie. Wołają donośnie i pytają, jak długo jeszcze trzeba będzie czekać, aż Bóg osądzi mieszkańców ziemi i pomści ich krew (Apokalipsa św. Jana 6:10). Nawet duchy sprawiedliwych, którzy osiągnęli doskonałość, pamiętają krzywdy wyrządzone im przez okrutnych wrogów. Choć umierają z miłością i modlą się, jak Chrystus, aby Bóg przebaczył ich prześladowcom, wciąż pragną, by Bóg zadziałał dla swojej czci, dla Chrystusa i dla Ewangelii.

Pozostawiają zemstę w rękach Boga. Sami nie szukają odwetu, lecz ufają Temu, do którego należy pomsta. W niebie będzie też radość, gdy zatwardziali wrogowie Chrystusa zostaną zniszczeni, tak jak jest radość, gdy nawracają się inni grzesznicy. Gdy upadnie Babilon, niebo zostaje wezwane do radości, a wraz z nim święci apostołowie i prorocy, ponieważ Bóg osądził Babilon za nich (Apokalipsa św. Jana 18:20).

Następnie Jan widzi, jak Bóg łaskawie odpowiada na ich wołanie (Apokalipsa św. Jana 6:11). Otrzymują białe szaty, oznakę czci i zwycięstwa. Obecne szczęście w pełni wynagradza im wcześniejsze cierpienie. Słyszą również, by odpoczęli i byli zadowoleni, ponieważ niedługo dopełni się liczba ich współcierpiących.

Ten obraz lepiej pasuje do obecnego życia niż do doskonałego stanu nieba, gdzie nie ma niecierpliwości ani niepokoju. Na tym świecie cierpliwość jest jednak bardzo potrzebna. Bóg zna liczbę chrześcijan, którzy mają cierpieć i dawać o Nim świadectwo. Tak jak dopełnia się miara winy prześladowców, tak dopełnia się liczba zamęczonych sług Chrystusa. Gdy ta liczba będzie pełna, Bóg wyda sprawiedliwy i chwalebny wyrok na ich okrutnych prześladowców. Odpłaci uciskiem tym, którzy ich uciskają, a uciśnionym da pełny i wieczny odpoczynek.

Potem zostaje otwarta szósta pieczęć (Apokalipsa św. Jana 6:12). Niektórzy rozumieją to jako zapowiedź wielkich przemian w cesarstwie za czasów Konstantyna, kiedy upadło pogaństwo. Inni, i słusznie, widzą tu zapowiedź zniszczenia Jerozolimy, które jest zarazem obrazem sądu ostatecznego i zagłady bezbożnych u kresu świata. Opisane znaki tak bardzo przypominają te, o których Jezus mówił w związku ze zburzeniem Jerozolimy, że trudno nie uznać, iż w obu miejscach chodzi o to samo wydarzenie, nawet jeśli niektórzy uważają, że już do niego doszło. Zob. Ewangelia Mateusza 24:29–30.

Mowa tu o kilku strasznych wydarzeniach. Wielkie trzęsienie ziemi można rozumieć w sensie politycznym jako wstrząs, który dotknie całego żydowskiego porządku religijnego i państwowego, choć wydawały się one tak trwałe jak sama ziemia. Słońce staje się czarne jak włosiennica, co może oznaczać dosłowne ściemnienie albo upadek najważniejszych władców i zwierzchników. Księżyc staje się jak krew, co może wskazywać na niższych urzędników lub wojskowych pochłoniętych przez krwawe wydarzenia.

Gwiazdy na niebie spadają na ziemię jak niedojrzałe figi zrzucane z drzewa przez silny wiatr (Apokalipsa św. Jana 6:13). Mogą one symbolizować wpływowych ludzi, którzy zajmowali niższe stanowiska władzy. Skutkiem jest całkowita zagłada. Niebo znika jak zwój, który się zwija, co może oznaczać, że ich porządek religijny przeminie i nigdy nie powróci. Każda góra i każda wyspa zostają poruszone ze swojego miejsca, co pokazuje, że zagłada narodu żydowskiego wstrząśnie i przerazi wszystkie pobliskie narody, zarówno te najpotężniejsze, jak i te najbezpieczniejsze. Będzie to sąd, który zdumieje cały świat.

Prowadzi to do przerażenia, które ogarnie ludzi wszelkiego stanu w owym wielkim dniu (Apokalipsa św. Jana 6:15). Władza, godność, bogactwo, odwaga ani siła nie wystarczą wtedy, by kogokolwiek podtrzymać. Nawet ubodzy niewolnicy, którzy mogą się wydawać ludźmi niemającymi nic do stracenia, zostaną ogarnięci strachem. Ich przerażenie będzie tak wielkie, że będą wołać, by góry spadły na nich, a pagórki ich przykryły. Będą pragnąć, by już nikt ich nie widział, a nawet by przestali istnieć.

Przeraża ich gniewne oblicze Tego, który zasiada na tronie, oraz gniew Baranka. To, co nie podoba się Chrystusowi, nie podoba się również Bogu, ponieważ Ojciec i Syn są tak całkowicie jedno, że to, co podoba się jednemu lub Go obraża, podoba się również drugiemu lub Go obraża. Choć Boga nie widać, może On sprawić, że ludzie na ziemi odczują ciężar Jego straszliwego gniewu.

Chrystus jest nazwany Barankiem, ale może także się gniewać, aż do wzburzenia. Gniew Baranka budzi straszliwe przerażenie. Jeśli Odkupiciel, który odwraca gniew Boży, sam staje się naszym rozgniewanym wrogiem, któż może wtedy wstawić się za nami? Ci, którzy giną pod gniewem Odkupiciela, giną bez żadnego ratunku.

Tak jak ludzie mają czas, w którym mogą zaznać miłosierdzia i skorzystać z okazji do nawrócenia, tak i Bóg ma czas sprawiedliwego gniewu. Gdy ten dzień nadejdzie, nawet najzuchwalsi grzesznicy nie zdołają się przed Nim ostać. Te przerażające wydarzenia rzeczywiście dotknęły grzeszników w Judei i Jerozolimie, gdy doszło do ich zagłady, a przy sądzie ostatecznym w całej pełni dotkną niepokutujących grzeszników.