Apokalipsa 6:3 – znaczenie i zastosowanie

Kolejne trzy pieczęcie ukazują smutny obraz wielkich i niszczycielskich sądów, które Bóg zsyła na tych, którzy odrzucają wieczną Ewangelię albo jej nadużywają. Niektórzy uważają, że chodzi o prześladowania, jakie spotkały Kościół Chrystusa. Inni widzą w nich zagładę Żydów. Wydaje się jednak, że ogólniej wskazują one na straszliwe sądy Boże, przez które Bóg odpłaca tym, którzy lekceważą Jego przymierze, za zniewagę, jaką mu wyrządzają.

Gdy otwiera się druga pieczęć, Jan słyszy wezwanie, by patrzeć, i ukazuje się kolejny koń, tym razem czerwony (Apokalipsa św. Jana 6:4). Czerwony koń symbolizuje niszczycielski sąd wojny. Jeździec na nim ma moc odebrać pokój ziemi, tak że ludzie będą się wzajemnie zabijać. Nie wiadomo, czy tym jeźdźcem jest sam Chrystus jako Pan Zastępów, czy też narzędzia, którymi posługuje się, by wzniecić wojnę. Jasne są jednak trzy rzeczy. Po pierwsze, ci, którzy nie chcą poddać się łagodnym rządom Ewangelii, powinni liczyć się z tym, że złamie ich miecz Bożej sprawiedliwości. Po drugie, Jezus Chrystus panuje nie tylko w królestwie łaski, lecz także sprawuje opatrzność, czyli mądrze kieruje wszystkimi wydarzeniami. Po trzecie, miecz wojny jest strasznym sądem: odbiera ziemi pokój, jedno z największych błogosławieństw życia, i sprawia, że ludzie zabijają się nawzajem, choć powinni się kochać i sobie pomagać.

Gdy otwiera się trzecią pieczęć, ukazuje się kolejny koń, czarny, symbolizujący straszliwy sąd głodu. Jeździec trzyma w ręku wagę (Apokalipsa św. Jana 6:5), co pokazuje, że ludzie muszą teraz ostrożnie odmierzać chleb, zgodnie z ostrzeżeniem Boga: chleb będzie wydawany na wagę (Księga Kapłańska 26:26). Niektórzy komentatorzy sądzą, że słowa z Apokalipsy św. Jana 6:6 o miarze pszenicy za denara, trzech miarach jęczmienia za denara oraz o tym, by nie uszkadzać oliwy i wina, oznaczają obfitość, a nie głód. Ten zarzut traci jednak znaczenie, gdy pamiętamy, jak mała była miara i jaką wartość miał wtedy denar. Miara ta wynosiła zaledwie około jednego litra, a denar odpowiadał mniej więcej siedmiu i pół pensa w ówczesnych przeliczeniach. To wysoka cena za litr pszenicy.

Głód ten zdaje się najmocniej dotykać ubogich. Oliwa i wino, będące luksusem dla bogatych, nie zostały naruszone. Jeśli jednak zabraknie chleba, podstawowego pożywienia, luksusy nie mogą go zastąpić. Warto zwrócić uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze, gdy ludzie gardzą duchowym pokarmem, Bóg może sprawiedliwie odebrać im chleb powszedni. Po drugie, jeden sąd rzadko przychodzi sam. Wojna naturalnie prowadzi do głodu, a ci, którzy nie uniżają się pod jednym sądem, powinni spodziewać się kolejnego, jeszcze dotkliwszego, bo gdy Bóg przystępuje do sądu, zwycięża. Głód chleba jest strasznym sądem, ale głód Słowa jest jeszcze gorszy, choć beztroscy grzesznicy nie odczuwają jego ciężaru.

Gdy otwiera się czwartą pieczęć, ukazuje się kolejny koń, blady. Jeźdźcem jest Śmierć, król trwogi. Chodzi o zarazę, czyli śmierć działającą z mocą: śmierć panującą nad miastem lub narodem, dosiadającą konia i z każdą godziną zbierającą nowe żniwo. Wraz z tym królem trwogi przychodzi piekło, czyli wieczna niedola wszystkich, którzy umierają w grzechach. W czasach tak wielkiego zniszczenia wielu schodzi nieprzygotowanych do miejsca zatracenia. To przerażająca myśl, zdolna wstrząsnąć całym światem: po śmierci grzesznika, który się nie nawrócił, natychmiast następuje sąd wieczny.

Warto zauważyć kilka rzeczy. Między jednym sądem a drugim zachodzi związek zarówno naturalny, jak i wynikający z Bożego wyroku. Wojna wyniszcza lud i prowadzi do niedostatku oraz głodu. Głód, pozbawiając ludzi odpowiedniego pożywienia i zmuszając ich do jedzenia szkodliwych rzeczy, często prowadzi także do zarazy. Bóg zawsze ma dość sposobów, by ukarać niegodziwy naród. W księdze swoich zamysłów przygotował sądy dla tych, którzy z Niego szydzą, a miłosierdzie dla tych, którzy do Niego wracają. W Piśmie Świętym objawił zarówno ostrzeżenia, jak i obietnice, a naszym obowiązkiem jest słuchać i wierzyć jednym i drugim.

Po otwarciu pieczęci zapowiadających nadchodzące sądy i po opisaniu każdego z nich dowiadujemy się ogólnie, że Bóg dał im władzę nad czwartą częścią ziemi, by zabijały mieczem, głodem, śmiercią i przez dzikie zwierzęta (Apokalipsa św. Jana 6:8). Dał władzę tym narzędziom swojego gniewu albo samym sądom. Ten, który trzyma wiatry w swojej dłoni, panuje nad wszystkimi klęskami dotykającymi całe społeczności. Mogą nadejść tylko wtedy, gdy On je ześle, i mogą sięgnąć tylko tak daleko, jak im pozwoli.

Do wojny, głodu i zarazy dołączają dzikie zwierzęta jako kolejny dotkliwy sąd, wspomniany w Księdze Ezechiela 14:21. Wymieniono je na końcu, bo gdy miecz, głód i zaraza wyludnią naród, nieliczni ocaleni pozostają na pustkowiu, wśród wycia dzikich zwierząt. To tylko zachęca dzikie zwierzęta do zajęcia tych terenów, przez co ocaleni łatwo stają się ich ofiarą. Inni rozumieją dzikie zwierzęta jako brutalnych, okrutnych ludzi, którzy wyzbyli się człowieczeństwa i czerpią przyjemność z niszczenia innych.