Apokalipsa 5:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka wielką scenę w niebie. Po śpiewie aniołów przychodzi głos całego stworzenia: tego, co jest w niebie, na ziemi, pod ziemią i na morzu, oraz wszystkiego, co w nich przebywa. Widzący nie słyszy tu żadnych wyjątków ani czekania, aż chór zrobi się dostatecznie radosny. Słyszy, że wszystko, co istnieje, wypowiada te same słowa: błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc, na wieki wieków, Zasiadającemu na tronie i Barankowi. Szczególnie porusza mnie to, że lista sięga pod ziemię. Tam, gdzie rzadko dociera światło, również rozbrzmiewa uwielbienie. Komuś, kto dźwiga smutek albo lęk, nie trzeba czekać na jasność, żeby dołączyć do tego chóru. Obraz obejmuje to, co ukryte i nie widać na pierwszy rzut oka. Słowa hymnu są podobne do tych, które wcześniej wypowiedziały zastępy aniołów, ale tutaj brzmią jako wspólny głos wszystkiego, co trwa. Uwielbienie nie jest tu popisem wybranych. Brzmi jako odpowiedź całej ziemi i całego stworzenia na to, kim jest Ten, który zasiada na tronie, i Baranek.

Wizja z Apokalipsy 5:13 rozszerza pieśń poza krąg aniołów, Starców i Zwierząt. Głos oddaje „wszelkiemu stworzeniu”: temu, co jest w niebie, na ziemi, pod ziemią i na morzu. Nie jest to tylko opis uroczystego chóru. Obraz obejmuje cały porządek stworzenia, jakby nic, co istnieje, nie pozostawało poza zasięgiem ogłoszonej chwały. Ważne jest, komu przypisane zostają błogosławieństwo, cześć, chwała i moc: zarówno Zasiadającemu na tronie, jak i Barankowi. Poprzednie wersety wyjaśniają, dlaczego Baranek jest uznany za godnego: został zabity i swoją krwią nabył ludzi z różnych narodów i języków. Jego chwała nie odrywa się więc od ofiary; królewska godność objawia się przez oddanie życia. Apokalipsa nie przedstawia tu triumfu jako zwycięstwa osiągniętego przemocą ani jako obietnicy, że każde stworzenie już teraz doświadcza pokoju. Ukazuje raczej ostateczną perspektywę, w której całe stworzenie oddaje cześć Bogu i Barankowi. Wspólne uwielbienie nie zaciera ich odrębności, lecz wskazuje, że panowanie Baranka należy do Bożego panowania.

Ten werset domyka długi obraz nieba. Wcześniej głos aniołów wyznawał, że Baranek jest godny, a teraz do tego wyznania dołącza całe stworzenie: to, co jest w niebie, na ziemi, pod ziemią i na morzu, oraz wszystko, co w tych miejscach przebywa. Autor nie robi wyjątków. Chór obejmuje całą rzeczywistość, od gwiazd po najgłębsze wody. Dla zwykłego dnia ma to proste znaczenie. Chwała Bogu nie zależy od nastroju ani od tego, czy sprawy układają się po naszej myśli. Ktoś wstaje o szóstej do pracy, ktoś inny przy zlewie opiekuje się chorym rodzicem albo liczy wydatki do końca miesiąca. W takich miejscach wierność przestaje być tylko prywatną sprawą, bo staje się częścią tego powszechnego głosu. Rzadko słychać go z zewnątrz, ale jest realny. Tekst nie przedstawia jednego człowieka, który wygłasza wielką mowę. Pokazuje zgodne wyznanie wszystkiego, co istnieje: „Zasiadającemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc, na wieki wieków!” Tu nie ma miejsca na samotne wołanie, bo wyznanie brzmi razem. Być może właśnie dlatego wierny w codziennym trudzie nie jest sam ze swoją modlitwą.

W Apokalipsie 5:13 pieśń wokół tronu obejmuje całe stworzenie: niebo, ziemię, głębiny i morze. Nic nie pozostaje poza zasięgiem tej sceny. Głosy stworzeń zwracają się do Zasiadającego na tronie i Baranka, oddając im błogosławieństwo, cześć, chwałę i moc na wieki. Ten obraz wyrasta z wcześniejszej pieśni o Baranku, który został zabity i nabył Bogu ludzi z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu. W centrum uwielbienia stoi więc nie bezosobowa potęga, lecz zwycięstwo związane z ofiarą Baranka. Jego chwała nie zaciera śladu cierpienia; objawia, że śmierć nie ma ostatniego słowa. Stworzenie przypomina tu wielki chór, w którym różne głosy nie muszą brzmieć jednakowo, by zwracać się ku temu samemu tronowi. Wizja nie mówi, że każdy człowiek już teraz rozumie tę pieśń ani że każde cierpienie zostało wyjaśnione. Ukazuje ostateczny horyzont: chwała Boga i Baranka trwa poza granicami ludzkiego czasu, a całe stworzenie zostaje w niej usłyszane. Ziemska historia nie jest zatem jedyną miarą tego, co prawdziwe i trwałe.