Apokalipsa 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Dotąd apostoł widział jedynie wielkiego Boga, władcę wszystkiego. Teraz ukazano mu porządek i sposoby, w jakie Bóg sprawuje władzę, zapisane w księdze, którą Bóg trzyma w dłoni. Księga jest zamknięta i opieczętowana, należy więc rozumieć ją jako tajemny zamysł Boga.

Plany i sposoby, w jakie Boża opatrzność działa wobec Kościoła i świata, są ustalone i niezmienne. Zostały postanowione, jak gdyby zapisano je w księdze. Cały zamysł jest rozpisany, każda część uporządkowana, wszystko określone i zapisane w postanowieniu jako świadectwo. Pierwowzorem tej księgi jest księga Bożych postanowień, przechowywana w Jego odwiecznym umyśle. Istnieje jednak także zapis tego, co powinniśmy wiedzieć: w Piśmie Świętym jako całości, szczególnie w księgach prorockich, a zwłaszcza w tym proroctwie.

Bóg trzyma tę księgę w prawej dłoni, by ukazać jej autorytet oraz to, że jest gotów i zdecydowany wypełnić wszystko, co zostało w niej zapisane. Księga w dłoni Boga jest zamknięta i opieczętowana. Nikt nie zna jej treści, jeśli Bóg nie pozwoli jej otworzyć. Tylko Bóg zna wszystkie swoje dzieła od początku świata i Jego chwałą jest ukrywać sprawy według własnej woli. Czasy, pory i wielkie wydarzenia zachował w swojej mocy.

Księga jest opieczętowana siedmioma pieczęciami. Pokazuje to, jak głęboko ukryte są Boże zamysły i jak niedostępne dla wzroku i umysłu jakiegokolwiek stworzenia. Wskazuje to również na siedem odrębnych części Bożego planu. Każda z nich zdaje się mieć własną pieczęć, a gdy zostaje ona otwarta, ukazują się wydarzenia dotyczące tej części. Te siedem części nie zostaje otwartych jednocześnie, lecz kolejno, gdy jedna scena Bożej opatrzności prowadzi do następnej i ją wyjaśnia, aż w świecie dopełni się cała tajemnica Bożego zamysłu i panowania.

Jan usłyszał potem wezwanie dotyczące tej opieczętowanej księgi. Ogłaszał je potężny anioł. Nie oznacza to, że w niebie są słabi aniołowie, choć w Kościołach jest wielu słabych posłańców. Anioł zdaje się występować nie tylko jako zwiastun, ale i jako ten, który rzuca wyzwanie, wzywając każde stworzenie, by sprawdziło, czy potrafi zrozumieć lub otworzyć Boże zamysły. Rzucił to wyzwanie donośnym głosem, tak by wszyscy mogli je usłyszeć.

Wyzwanie brzmiało: kto jest godny otworzyć księgę i złamać jej pieczęcie? (Apokalipsa św. Jana 5:2). Innymi słowy, jeśli jakiekolwiek stworzenie sądzi, że potrafi wyjaśnić lub urzeczywistnić Boże zamysły, niech wystąpi i spróbuje. Nikt jednak w niebie ani na ziemi nie mógł podjąć tego wyzwania. Żaden ze świętych aniołów przed Bożym tronem, choć służą oni Bożej opatrzności, nie może przeniknąć Bożych postanowień. Nie potrafi tego nikt na ziemi: ani najmądrzejsi czy najlepsi ludzie, ani magowie i wróżbici, ani nawet prorocy Boga, chyba że Bóg objawi im swój zamysł. Nie mogą tego zrobić również ci, którzy są pod ziemią: ani upadli aniołowie, ani duchy zmarłych, nawet gdyby powrócili do naszego świata. Sam szatan, mimo całej swojej przebiegłości, nie potrafi tego dokonać. Stworzenia nie mogą otworzyć księgi ani nawet do niej zajrzeć. Może to uczynić tylko Bóg.

Apostoł głęboko się tym zasmucił. Obficie płakał, bo spotkało go wielkie rozczarowanie. To, co zobaczył w Tym, który zasiadał na tronie, jeszcze bardziej rozbudziło w nim pragnienie poznania myśli i woli Boga. Gdy nie mógł od razu ich poznać, ogarnął go smutek i popłynęły łzy. Ci, którzy w tym świecie najwięcej ujrzeli z Boga, pragną zobaczyć Go jeszcze więcej. Ci, którzy dostrzegli Jego chwałę, chcą poznać Jego wolę. Nawet dobrzy ludzie mogą zbyt gorliwie i pospiesznie próbować zgłębiać ukryte drogi Boga. Gdy ich pragnienia nie zostają od razu zaspokojone, zamieniają się w żal. Odwlekająca się nadzieja osłabia serce (Księga Przysłów 13:12).

Jan otrzymał potem pociechę i zachętę, by mieć nadzieję, że opieczętowana księga zostanie jednak otwarta. Wskazówkę dał mu jeden ze starszych. Bóg objawił tę sprawę za pośrednictwem swojego Kościoła. Jeśli aniołowie chcą uczyć się od Kościoła, słudzy Boży nie powinni uważać, że uczenie się od niego uwłacza ich godności. Bóg może, kiedy zechce, posłużyć się swoim ludem, by pouczał i oświecał tych, którzy go nauczają.

Księgę otworzy Pan Jezus Chrystus, nazwany Lwem z pokolenia Judy w nawiązaniu do Jego ludzkiej natury i proroctwa Jakuba (Księga Rodzaju 49:10). Został też nazwany korzeniem Dawida ze względu na swoją boską naturę, choć z ludzkiego pochodzenia jest potomkiem Dawida. Chrystus, który jest zarazem Bogiem i człowiekiem oraz pełni rolę Pośrednika między Bogiem a ludźmi, jest godny i zdolny otworzyć oraz urzeczywistnić wszystkie Boże zamysły dotyczące ludzi. Czyni to w ramach swojej misji Pośrednika, jako korzeń Dawida i potomek Judy, a także jako Król i Głowa Izraela Bożego. Uczyni to dla pociechy i radości całego swojego ludu.