Apokalipsa 5:6 – znaczenie i zastosowanie

Jan widzi, jak księga zostaje przekazana w ręce Pana Jezusa Chrystusa, aby mógł otworzyć jej pieczęcie. Chrystus zostaje najpierw opisany przez swoje miejsce i pozycję: znajduje się pośrodku tronu, czterech istot żyjących i starszych. Zasiada na tym samym tronie co Ojciec i jest bliżej Niego niż starsi czy słudzy wspólnot. Jako człowiek i Pośrednik Chrystus podlega Bogu Ojcu, a zarazem jest bliżej Niego niż jakiekolwiek stworzenie, bo w Nim cieleśnie mieszka cała pełnia Bóstwa. Słudzy stoją między Bogiem a ludźmi, Chrystus zaś jest Pośrednikiem między Bogiem a sługami i ludźmi.

Chrystus zostaje też opisany przez postać, w jakiej się ukazuje. Wcześniej nazwano Go lwem, tutaj jednak ukazuje się jako zabity Baranek. Jest lwem, który pokonuje szatana, i Barankiem, który zadośćuczynił sprawiedliwości Boga. Wciąż nosi ślady cierpienia, aby pokazać, że w niebie wstawia się za ludźmi na podstawie swojej ofiary. Ukazuje się jako Baranek z siedmioma rogami i siedmiorgiem oczu, co oznacza pełnię mocy potrzebnej do wykonania całej woli Boga oraz pełnię mądrości, by ją rozumieć i urzeczywistniać w najlepszy sposób. Ma siedem Duchów Bożych, co oznacza, że otrzymał Ducha Świętego bez miary, w pełni światła, życia i mocy, aby nauczać i panować nad każdą częścią ziemi.

Jan opisuje również, czego dokonuje Chrystus. Podchodzi i bierze księgę z prawej ręki Tego, który zasiada na tronie (Apokalipsa św. Jana 5:7). Nie czyni tego przemocą ani podstępem, lecz zwycięstwem, bo już wcześniej pokonał wroga (Apokalipsa św. Jana 5:5). Dokonuje tego dzięki swojej godności i zasługom oraz z ustanowienia Ojca. Bóg z pełną gotowością i sprawiedliwie składa księgę swoich odwiecznych zamysłów w ręce Chrystusa, a Chrystus chętnie ją przyjmuje, bo pragnie objawiać wolę Ojca i ją wypełniać.

Jan dostrzega potem radość i dziękczynienie, które napełniają niebo i ziemię. Gdy tylko Chrystus otrzymuje księgę od Ojca, aniołowie i ludzie, a nawet każde stworzenie, oddają Mu chwałę i cześć. Słusznie raduje się cały świat, bo Bóg nie postępuje z ludźmi wyłącznie według ścisłej sprawiedliwości, lecz okazuje im łaskę i miłosierdzie przez Odkupiciela. Panuje nad światem nie tylko jako Stwórca i Prawodawca, lecz także jako nasz Bóg i Zbawiciel.

Pieśń pochwalna skierowana do Baranka składa się z trzech części. Pierwszą śpiewa Kościół, drugą Kościół razem z aniołami, a trzecią wszelkie stworzenie. Chwałę rozpoczyna Kościół, bo jego ta pieśń dotyczy najbardziej bezpośrednio (Apokalipsa św. Jana 5:8). Cztery istoty żyjące i dwudziestu czterech starszych, czyli chrześcijanie prowadzeni przez swoich sług, rozpoczynają śpiew. Oddają cześć Barankowi, Panu Jezusowi Chrystusowi, a Bóg jasno pokazał, że wszyscy mają czcić Syna tak samo jak Ojca, ponieważ ma On tę samą naturę.

Ich postawa wyraża głęboką cześć. Padają przed Nim na twarz i oddają Mu najwyższą cześć, a nie jej mniejszą formę. Harfy i czasze pełne kadzidła wskazują na uwielbienie i modlitwę. Czasze z kadzidłem oznaczają modlitwy świętych, a modlitwa i uwielbienie powinny zawsze iść w parze. Ich pieśń odpowiada nowej rzeczywistości Kościoła, którą Syn Boży zapoczątkował przez Ewangelię.

W tej nowej pieśni najpierw uznają, że Chrystus jest w pełni odpowiedni i godny, by dokonać wielkiego dzieła otwarcia i urzeczywistnienia Bożych zamysłów (Apokalipsa św. Jana 5:9). Jest godny wziąć księgę i otworzyć jej pieczęcie, ponieważ ma pełną zdolność do wykonania tego zadania i w pełni zasługuje na cześć. Wyjaśniają też, dlaczego jest godny. Nie pomijają wielkości Jego boskiej osoby, bez której nie byłby zdolny podołać temu zadaniu, szczególnie podkreślają jednak zasługę Jego cierpienia, które napełnia ich serca dziękczynieniem i radością. Mówią: „Ty zostałeś zabity”, czyli złożony w ofierze, a Twoja krew została przelana.

Następnie mówią o owocach Jego cierpienia. Po pierwsze, odkupił swój lud dla Boga. Uwolnił go z niewoli grzechu, winy i szatana, aby mógł służyć Bogu i cieszyć się Nim. Po drugie, obdarzył go wielką godnością: „Uczyniłeś nas dla naszego Boga królami i kapłanami, i będziemy królować na ziemi” (Apokalipsa św. Jana 5:10). Nie każdy uwolniony niewolnik od razu otrzymuje zaszczyty; już samo wyzwolenie byłoby wielkim dobrodziejstwem. Gdy jednak wybrany lud Boży w każdym narodzie popadł w niewolę grzechu i szatana, Chrystus nie tylko wykupił jego wolność, ale obdarzył go też najwyższą godnością. Uczynił ich królami, którzy potrafią panować nad własnym duchem, zwyciężać świat i pokonywać złego. Uczynił ich kapłanami, dając im dostęp do Boga i wolność składania duchowych ofiar. Będą królować na ziemi, a w wielkim dniu razem z Chrystusem będą sądzić świat.

Potem aniołowie podejmują pieśń pochwalną (Apokalipsa św. Jana 5:11). Są niezliczeni, służą przed tronem Boga i strzegą Kościoła. Sami nie potrzebowali Zbawiciela, a jednak radują się z odkupienia i zbawienia grzeszników. Zgadzają się z Kościołem, że Pan Jezus, który umarł za grzeszników, ma nieskończoną wartość. Jest godny otrzymać moc, bogactwo, mądrość, siłę, cześć, chwałę i błogosławieństwo. Jest godny urzędu i władzy, które wymagają największej mocy i mądrości, pełni zasobów i wszelkiej doskonałości. Jest też godny wszelkiej czci, chwały i błogosławieństwa, bo doskonale nadaje się do tego urzędu i wiernie go sprawuje.

Ta pieśń, rozpoczęta przez Kościół i podjęta przez aniołów, rozbrzmiewa następnie w całym stworzeniu (Apokalipsa św. Jana 5:13). Niebo i ziemia rozbrzmiewają chwałą Odkupiciela. Całe stworzenie korzysta z dzieła Chrystusa, bo w Nim wszystko trwa. Gdyby stworzenia miały mowę i rozum, wielbiłyby wielkiego Odkupiciela, który uwalnia stworzenie z niewoli, pod której ciężarem ono jęczy. Niewola ta jest skutkiem ludzkiego grzechu i sprawiedliwej klątwy, którą Bóg wypowiedział po upadku. Słowa wypowiadane w imieniu całego stworzenia są pieśnią błogosławieństwa, czci, chwały i mocy dla Tego, który zasiada na tronie, czyli Boga Ojca jako Boga, pierwszej osoby Trójcy i pierwszej osoby w dziele naszego zbawienia, oraz dla Baranka jako drugiej osoby Bóstwa i Pośrednika nowego przymierza.

Cześć oddawana Barankowi nie jest inną ani mniejszą formą czci. Barankowi i Temu, który zasiada na tronie, oddaje się tę samą cześć i chwałę, używając tych samych słów, ponieważ mają tę samą boską naturę. Ich role w dziele naszego zbawienia są jednak różne, dlatego oddaje się im cześć w różny sposób.

Wielbimy i wysławiamy tego samego Boga zarówno za stworzenie, jak i za odkupienie. Widzimy tu Kościół, który rozpoczął niebiańską pieśń, a teraz, gdy do uwielbienia dołączają niebo i ziemia, kończy ją słowem „Amen”. Zgromadzeni kończą tak, jak zaczęli: padają na twarz przed Bogiem wiecznym i odwiecznym.

Widzieliśmy więc, jak zapieczętowana księga przechodzi z wielką powagą z ręki Stwórcy w ręce Odkupiciela.