Apokalipsa 18 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Potem zobaczyłem innego anioła – zstępującego z nieba i mającego wielką władzę, a ziemia rozbłysła od jego chwały.

I tak zawołał potężnym głosem: Upadł, upadł Babilon – stolica. I stała się siedliskiem demonów i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt,

bo winem zapalczywości swojego nierządu napoiła wszystkie narody, i królowie ziemi dopuścili się z nią nierządu, a kupcy ziemi doszli do bogactwa przez ogrom jej przepychu.

I usłyszałem inny głos z nieba mówiący: Ludu mój, wyjdźcie z niej, żebyście nie mieli udziału w jej grzechach i nie ponieśli żadnej z jej plag:

bo jej grzechy narosły – aż do nieba, i Bóg wspomniał na jej zbrodnie.

Odpłaćcie jej tak, jak ona odpłacała, i za jej czyny oddajcie podwójnie: w kielichu, w którym przyrządzała wino, przyrządźcie dla niej podwójną porcję!

Ile się wsławiła i osiągnęła przepychu, tyle zadajcie jej męczarni i smutku! Ponieważ mówi w swoim sercu: "Zasiadam jak królowa i nie jestem wdową, i z pewnością nie zaznam żałoby",

dlatego w jednym dniu nadejdą jej plagi: śmierć i smutek, i głód; i zostanie spalona ogniem, bo mocny jest Pan, Bóg, który ją osądził.

I będą płakać i lamentować nad nią królowie ziemi, którzy dopuścili się z nią nierządu i żyli w przepychu, kiedy zobaczą dym jej pożaru.

Stanąwszy z daleka ze strachu przed jej męczarniami, powiedzą: "Biada, biada, wielka stolico, Babilonie, stolico potężna! Bo w jednej godzinie przyszedł na ciebie sąd!"

Apokalipsa 18:10 przedstawia królów, którzy z daleka obserwują upadek Babilonu i boją się jego cierpień. Wołają, że potężna stolica została osądzona nagle, „w jednej godzinie”. …

A kupcy ziemi płaczą i żalą się nad nią, bo nikt już nie kupuje ich towaru:

towaru – złota i srebra, drogiego kamienia i pereł, bisioru i purpury, jedwabiu i szkarłatu, wszelkiego drewna tujowego i przedmiotów z kości słoniowej, wszelkich przedmiotów z drogocennego drewna, spiżu, żelaza, marmuru,

cynamonu i wonnej maści amomum, pachnideł, olejku, kadzidła, wina, oliwy, najczystszej mąki, pszenicy, bydła i owiec, koni, powozów oraz ciał i dusz ludzkich.

Dojrzały owoc, pożądanie twojej duszy, odszedł od ciebie, a przepadły dla ciebie wszystkie rzeczy wyborne i wspaniałe, i już ich nie znajdą.

Kupcy tych towarów, którzy wzbogacili się na niej, staną z daleka ze strachu przed jej męczarniami, płacząc i żaląc się tymi słowami:

Biada, biada, wielka stolico, odziana w bisior, purpurę i szkarłat, cała ozdobiona złotem, drogim kamieniem i perłą,

bo w jednej godzinie przepadło tak wielkie bogactwo! A każdy sternik i każdy żeglarz przybrzeżny, i marynarze, i wszyscy, którzy pracują na morzu, stanęli z daleka

i patrząc na dym jej pożaru, tak wołali: "Jakie miasto jest podobne do stolicy?"

I rzucali sobie proch na głowy, i wołali, płacząc i żaląc się tymi słowami: "Biada, biada, bo wielka stolica, w której dzięki jej dostatkowi wzbogacili się wszyscy, którzy mają okręty na morzu, przepadła w jednej godzinie".

Raduj się nad nią, niebo, i święci, apostołowie, prorocy, bo Bóg przeciw niej rozsądził waszą sprawę.

I jeden potężny anioł dźwignął kamień jak wielki kamień młyński i rzucił w morze, mówiąc: Tak z rozmachem Babilon, wielka stolica, zostanie rzucona i już się wcale nie znajdzie.

I głosu harfiarzy, śpiewaków, fletnistów, trębaczy już się w tobie nie usłyszy. I żaden mistrz jakiejkolwiek sztuki już się w tobie nie znajdzie. I terkotu żaren już w tobie nie będzie słychać.

I światło lampy już w tobie nie rozbłyśnie. I głosu oblubieńca i oblubienicy już się w tobie nie usłyszy: bo twoi kupcy byli możnowładcami na ziemi, bo twoimi czarami zostały omamione wszystkie narody –

i w niej znalazła się krew proroków i świętych, i wszystkich zabitych na ziemi.