Apokalipsa 18:1 – znaczenie i zastosowanie

Upadek i zniszczenie Babilonu są tak pewne w Bożym planie i tak ważne dla Jego czci, że wizje dotyczące tego wydarzenia powracają. Oto kolejny anioł zstępuje z nieba, obdarzony wielką mocą i blaskiem (Apokalipsa św. Jana 18:1). Niesie w sobie światło, dzięki któremu może wyraźnie dostrzec prawdę o tym wielkim wydarzeniu i ją ogłosić. Ma też moc, nie po to, by sprawić, że wydarzenie nastąpi, lecz by zapowiedzieć je z pełnym autorytetem.

Anioł ogłasza upadek Babilonu tak, jakby już się dokonał, i czyni to donośnym głosem, aby wszyscy mogli usłyszeć. Wygląda na to, że z radością przynosi tę wieść, ponieważ sąd ten ukaże Bożą sprawiedliwość. Nawiązuje to do proroctwa o upadku pogańskiego Babilonu, w którym powtarzają się słowa: „Upadł, upadł” (Księga Izajasza 21:9). Niektórzy sądzą, że chodzi o podwójny upadek: najpierw odwrócenie się Babilonu od Boga, a potem jego zagładę. Jednak dalsze słowa o tym, że stał się „siedliskiem demonów” i „kryjówką wszelkiego nieczystego i odrażającego ptactwa” (Apokalipsa św. Jana 18:2), zdają się opisywać jego stan po zniszczeniu. Obraz ten nawiązuje do Księgi Izajasza 21:9 i wskazuje raczej na spustoszenie, które następuje po sądzie, niż na grzech polegający na oddawaniu czci bożkom, choć bożki słusznie łączy się z demonami. Ludzie często wierzyli, że opuszczone i zrujnowane miasta oraz domy nawiedzają złe duchy, a także nieczyste i odrażające ptaki.

Podana zostaje również przyczyna zniszczenia Babilonu (Apokalipsa św. Jana 18:3). Bóg nie musi wyjaśniać swoich działań, a jednak często to robi, zwłaszcza gdy Jego sądy są surowe i budzą grozę. Grzech Babilonu był bardzo wielki. Odwrócił się od prawdziwego Boga, ustanowił bożki, a dzięki przebiegłości i wytrwałości zwodził różne ludy, prowadząc je do duchowego cudzołóstwa, czyli niewierności wobec Boga. Bogactwem i zbytkiem trzymał je przy sobie.

Pojawia się wyraźne ostrzeżenie dla wszystkich, którzy liczą na Boże miłosierdzie: mają nie tylko opuścić Babilon, lecz także przyczynić się do jego upadku (Apokalipsa św. Jana 18:4–5). Warto zwrócić uwagę na kilka spraw. Bóg może nadal mieć swój lud w Babilonie — tych, których w swej łasce wybrał. Jego lud zostanie wezwany do opuszczenia Babilonu, a wezwanie będzie skuteczne, tak że ludzie rzeczywiście odejdą. Ci, którzy wybierają udział w grzechach bezbożnych, muszą też ponieść ich karę. Gdy grzechy ludu sięgają nieba, Boży gniew spada na ziemię.

Osobista zemsta jest zakazana, jednak gdy Bóg to nakazuje, może powołać swój lud, by pod Jego władzą przyczynił się do upadku Jego wrogów (Apokalipsa św. Jana 18:6). Bóg wymierzy też karę odpowiednią do miary grzechu, pychy i pewności siebie, jaką okazywali grzesznicy (Apokalipsa św. Jana 18:7). A gdy zagłada spada na lud nagle, szok znacznie potęguje jego cierpienie (Apokalipsa św. Jana 18:8).