Apokalipsa 18:9 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu żałobny lament nad upadkiem Babilonu, wznoszony przez jego sprzymierzeńców. Opłakują go królowie i kupcy ziemi, ci sami, których pociągnął jego nierząd i bogaty handel. Królowie dali się pochlebstwami zwieść ku bałwochwalstwu, a kupcy wzbogacili się na interesach z Babilonem, takich jak sprzedaż odpustów, rozgrzeszeń, dyspens i urzędów kościelnych. Teraz lamentują, bo źródło ich bogactwa zniknęło.

Ich żałoba jest pełna lęku i smutku. Stoją z daleka, bo nawet przyjaciele Babilonu nie chcą zbliżyć się do jego ruin. Choć mieli udział w jego grzechach, rozkoszach i zyskach, nie chcą mieć udziału w karze. Wołają: „Biada, biada, to wielkie miasto, Babilon, to potężne miasto!”. Płaczą i sypią sobie proch na głowy (Apokalipsa św. Jana 18:19). Rozkosze grzechu trwają tylko przez jakiś czas, a potem ustępują miejsca gorzkiemu żalowi. Ci, którzy cieszą się, gdy wydaje się, że wrogowie Kościoła zwyciężają, również podzielą ich upadek.

Niepokoi ich nie sam grzech, lecz kara. Nie smucą się, że Babilon pogrążył się w bałwochwalstwie, zbytku i prześladowaniu. Smucą się, bo utracił handel, bogactwo i władzę. Duch antychrysta jest duchem tego świata, a ich smutek jest wyłącznie smutkiem tego świata. Nie opłakują gniewu Bożego, lecz utratę zewnętrznych wygód. Bogactwa i towary miasta, wymienione szczegółowo w Apokalipsie św. Jana 18:12–13, nagle znikają i przepadają na zawsze (Apokalipsa św. Jana 18:14). Wszystko, co było wykwintne i cenne, odchodzi od miasta i już nigdy nie zostaje odnalezione. Lud Boży może upaść na jakiś czas, ale potem znów powstanie. Upadek Babilonu jest inny: to całkowita zagłada, podobna do zagłady Sodomy i Gomory. Pobożny smutek może pomóc człowiekowi znosić cierpienie, ale smutek tego świata tylko pogłębia ból.

Widzimy też radość i triumf w niebie i na ziemi, gdy Babilon ostatecznie upada. Podczas gdy jego mieszkańcy go opłakują, słudzy Boga zostają wezwani, by się z jego powodu radować (Apokalipsa św. Jana 18:20). Radość ta miała być udziałem nieba i ziemi, aniołów i wierzących. To, co przynosi radość ludowi Bożemu na ziemi, cieszy również aniołów w niebie.

Ta radość jest słuszna i stosowna. Upadek Babilonu był aktem sprawiedliwego sądu Boga. Bóg pomścił krzywdę swojego ludu. Jego lud powierzył swoją sprawę Temu, który ma prawo karać zło, a teraz nadszedł czas odpłaty za cierpienia Syjonu. Wierzący nie czerpią przyjemności z czyjegoś cierpienia, ale radują się, gdy sprawiedliwość Boga zostaje wyraźnie ukazana.

Radość ta jest słuszna także dlatego, że zagłada Babilonu była ostateczna. Już nigdy nie miał on im zagrażać. Zapowiadał to wymowny znak: anioł z nieba podniósł kamień podobny do wielkiego kamienia młyńskiego i wrzucił go do morza, mówiąc, że Babilon zostanie z podobną siłą strącony i nigdy więcej nie będzie odnaleziony (Apokalipsa św. Jana 18:21). Miasto miało już nie być zamieszkane, nie miała się w nim odbywać żadna praca, nie miały pozostać żadne wygody ani nie miało być w nim widać żadnego światła. Jego koniec odpowiada ogromowi jego grzechu: najpierw zwodził narody swoimi czarami, a potem niszczył i mordował tych, których nie zdołał zwieść (Apokalipsa św. Jana 18:24). Tak straszne grzechy zasługiwały na tak straszną zagładę.